Politico: 11 κορυφαίοι αναλυτές προβλέπουν

Πριν χαράξει στην ηπει­ρω­τική Ευρώπη, το απο­τέ­λε­σμα ήταν σοκα­ρι­στικό: Η πλειο­ψη­φία των Βρε­τα­νών ψηφο­φό­ρων επέλεξε να απο­χω­ρή­σει από την Ευρω­παϊκή Ένωση.

Ετσι αρχίζει το Politico το άρθρο-ανάλυση για το απο­τέ­λε­σμα του δημο­ψη­φί­σμα­τος που συγκλο­νί­ζει ολό­κληρο τον κόσμο. Η ιστο­σε­λίδα ζήτησε από συγ­γρα­φείς, πολι­τι­κούς σχο­λια­στές και ειδι­κούς μια πρώτη εκτί­μηση του απο­τε­λέ­σμα­τος.

Κίν­δυ­νος μετά­δο­σης

Η ψηφο­φο­ρία της Πέμπτης είναι μόνο η αρχή ενός μακρού και αβέ­βαιου δια­ζυ­γίου, εκτιμά ο Mark Leonard συν-ιδρυτής και διευ­θυ­ντής του Ευρω­παϊ­κού Συμ­βου­λίου Εξω­τε­ρι­κών Σχέσεων.

Οι Ηγέτες της ΕΕ πρέπει αντί να ασχο­λη­θούν με τις δια­δι­κα­σίες της ολο­κλή­ρω­σης της Ευρώπης, να εργα­στούν σκληρά για να κρα­τή­σουν ενωμένη την υπό­λοιπη Ευρώπη. Κι αυτό γιατί οι δια­δι­κα­σίες ολο­κλή­ρω­σης θα μπο­ρού­σαν να προ­κα­λέ­σουν μια αντί­θετη αντί­δραση από τις χώρες-μέλη που έχουν ευρω­σκε­πτι­κι­στικά κόμματα ή που αντι­δρούν στην σκληρή γραμμή ενός γαλ­λο­γερ­μα­νι­κού άξονα, όπως η Πολωνία, προ­σθέ­τει.

Κατά τον Mark Leonard η ΕΕ πρέπει να εργα­στεί για να κρα­τή­σει ζωντα­νούς τους δεσμούς με τη Βρε­τα­νία, σε εκεί­νους τους τομείς που απο­φέ­ρουν οφέλη και για τις δύο πλευρές.

Η βρε­τα­νική κυβέρ­νηση και η Τράπεζα της Αγγλίας θα πρέπει να επι­διώ­ξει να καθη­συ­χά­σει τις αγορές για να μετρια­στεί ο άμεσος οικο­νο­μι­κός αντί­κτυ­πος. Αλλά θα πρέπει να απο­φεύ­γουν την υιο­θέ­τηση μονο­με­ρών κινή­σεων που θα μπο­ρού­σαν να απο­στα­θε­ρο­ποι­ή­σουν περισ­σό­τερο την ΕΕ , ενώ μόλις εκλεγεί ο διά­δο­χος του Κάμερον, η βρε­τα­νική κυβέρ­νηση θα πρέπει να επι­διώ­ξει ένα υπάρχον μοντέλο εται­ρι­κής σχέσης, αντί να προ­σπα­θή­σει να χαράξει μια εντελώς νέα σχέση, κατα­λή­γει.

 

Ιστο­ρική αλλά επι­κίν­δυνη απόφαση

 

Αντίο Μεγάλη Βρε­τα­νία, καλώς όρισες Μικρή Αγγλία, λέει ο Josef Joffe, εκδότης της Die Zeit και συνερ­γά­της στο Hoover Institution στο Πανε­πι­στή­μιο του Στάν­φορντ.

Τώρα η Σκωτία θα μπο­ρούσε να ψηφίσει να φύγει από το Ηνωμένο Βασί­λειο, το ίδιο θα μπο­ρούσε να κάνει η Βόρεια Ιρλαν­δία. Το έθνος που καθό­ρισε η μοίρα της Ευρώπης για 400 χρόνια μοιάζει να γίνεται μια Αυστρία-απομεινάρι της πάλαι ποτέ κρα­ταιάς αυτο­κρα­το­ρίας των Αψβούρ­γων.

Σκε­φτείτε μια μικρή Βρε­τα­νία, με γραφικά μικρά χωριά και ιδιό­μορ­φες συνή­θειες, όπως τη χλιαρή μπίρα, αλλά χωρίς να παίζει κάποιον ρόλο, σημειώ­νει ο Josef Joffe για να προ­σθέ­σει: Απλά φαντα­στείτε μια μικρή Βρε­τα­νία το 1939. Ο Χίτλερ θα επέ­λαυνε πάνω της και στη συνέ­χεια στην υπό­λοιπη Ευρώπη.

Ο Joffe μάλιστα παρο­μοιά­ζει την χθεσινή ψηφο­φο­ρία με εκείνη που ανέ­δειξε τον Χίτλερ στην ηγεσία της Γερ­μα­νίας, σημειώ­νο­ντας πως το απο­τέ­λε­σμα του δημο­ψη­φί­σμα­τος είναι ακόμη χει­ρό­τερο γιατί «οι Γερ­μα­νοί δεν ήξεραν τι αγό­ρα­ζαν» ενώ οι Βρε­τα­νοί κοί­τα­ξαν το μέλλον κατά­ματα και επέ­λε­ξαν τον αυτο­ϋ­πο­βι­βα­σμό τους.

Η Ιστορία δεν θα είναι φιλική προς το 52% που αγκι­στρώ­θηκε στο παλιό μεγα­λείο, αλλά ούτε προς τους γρα­φειο­κρά­τες των Βρυ­ξελ­λών και τις κυβερ­νή­σεις, που αντα­πο­κρί­νο­νται σε κάθε δείγμα λαϊκής δυσα­ρέ­σκειας με την αρπαγή ακόμη ενός κομ­μα­τιού εθνικής κυριαρ­χίας. Το Brexit φωνάζει: Έχετε πάει ήδη πολύ μακριά, μην σκε­φτείτε καν για περισ­σό­τερη ολο­κλή­ρωση τώρα. Η Ευρώπη πρέπει να κρα­τή­σει τη Βρε­τα­νία αγκυ­ρο­βο­λη­μένη. Εάν όχι, η ΕΕ θα συρ­ρι­κνω­θεί σε ένα ασή­μα­ντο φυλάκιο της Ευρα­σίας. Θα μπο­ρούσε να δια­λυ­θεί αυτός ο εφιάλ­της; Αγα­πη­τοί Βρε­τα­νοί, παρα­κα­λούμε να ψηφί­σετε και πάλι – για το καλό σας, και της Ευρώπης, κατα­λή­γει ο εκδότης της Die Zeit

Η Βρε­τα­νία είναι πια δύσκολο αν κυβερ­νη­θεί

Στις πολι­τι­κές και κοι­νω­νι­κές εξε­λί­ξεις των επό­με­νων μηνών ανα­φέ­ρε­ται το σχόλιο της Mary Ann Sieghart, αρθρο­γρά­φος των Times, του Economist και του Independent.

Ο Ντέι­βιντ Κάμερον έπαιξε ένα μεγάλο στοί­χημα για την πολι­τική ζωή του και το έχασε. Τώρα το Ηνωμένο Βασί­λειο θα πρέπει να υποστεί τις μακρο­χρό­νιες συνέ­πειες τις προ­σπά­θειας του Κάμερον να κρα­τή­σει το κόμμα του ενωμένο υπο­σχό­με­νος το δημο­ψή­φι­σμα για την Ε.Ε.

Η χώρα μπορεί να βρεθεί μπροστά σε μια νέα εκλο­γική ανα­μέ­τρηση, δύο χρόνια μετά τις προη­γού­με­νες κάλπες υπό τηυν πρω­θυ­πουρ­γία κάποιου άλλου συντη­ρη­τι­κού πολι­τι­κού και ίσως να υπάρξει και μια απο­χώ­ρηση της Σκωτίας από τη χώρα. Το κίνητρο πολλών Βρε­τα­νών που ψήφισαν έξοδο ήταν η επι­θυ­μία τους να μειώ­σουν τη μετα­νά­στευση. Ολα αυτά καθι­στούν τη Βρε­τα­νία μια χώρα που δεν είναι εύκολο αν κυβερ­νη­θεί.

Εχασαν οι πολι­τι­κές ελίτ

Ο Ivan Krastev πρό­ε­δρος του Κέντρου Φιλε­λεύ­θε­ρων Μελετών στη Σόφια, σχο­λιά­ζει ότι το βρε­τα­νικό δημο­ψή­φι­σμα μπορεί να συγκρι­θεί με την επα­νέ­νωση της Γερ­μα­νίας, με την διαφορά ότι το Brexit είναι το αντί­θετο της επα­νέ­νω­σης.

Μια περί­ο­δος που άρχισε το 1945 τελεί­ωσε σήμερα. Μένει να δια­σα­φη­νι­στεί πόσο… ηνωμένο θα μείνει το Ηνωμένο Βασί­λειο. Ενα πράγμα είναι ξεκά­θαρο: Οι ελίτ δεν έχουν πλέον τον έλεγχο. Ο κόσμος δεν επη­ρε­ά­στηκε από το γεγονός ότι 9 στους 10 οικο­νο­μο­λό­γους εξέ­φρα­σαν την ανάγκη η Βρε­τα­νία να μείνει στην Ε.Ε. ούτε το γεγονός ότι 9 στις 10 celebrities έγιναν οι cheerleaders του στρα­το­πέ­δου του Bremain. Αυτό που θα πρέπει να περι­μέ­νουμε βρα­χυ­πρό­θε­σμα είναι ανα­στά­τωση, φασαρία και ένα κύμα από δημο­ψη­φί­σματα σε όλη την Ευρώπη καθώς θα παρα­τη­ρη­θεί μια νέα εθνι­κο­ποί­ηση της Ευρω­παϊ­κής πολι­τι­κής.

Η ξενο­φο­βία κερ­δί­σει πολι­τι­κούς πόντους

Ο Daniel Trilling αρθρο­γρά­φος του περιο­δι­κού New Humanist και συγ­γρα­φέας ενός νέου βιβλίου για την μετα­νά­στευση στη Βρε­τα­νία ασκεί σκληρή κριτική για τις πολι­τι­κές των Συντη­ρη­τι­κών και των Εργα­τι­κών τα τελευ­ταία 15 χρόνια, ο οποίοι προ­σπά­θη­σαν να προ­σε­ται­ρι­σθούν την εργα­τική τάξη λέγο­ντάς τους ότι τα προ­βλή­ματά της οφεί­λο­νται στην μετα­νά­στευση και δίνο­ντας υπο­σχέ­σεις ότι να την μειώ­σουν. Μέρος της εκστρα­τείας για το δημο­ψή­φι­σμα ανα­λώ­θηκε στους μισθούς και στο πώς θα ελεγ­χθεί η ελεύ­θερη δια­κί­νηση στην Ε.Ε. εν καιρώ λιτό­τη­τας.

Ο ιός της ξενο­φο­βίας δια­πέ­ρασε όλη την εκστρα­τεία. Από τον ισχυ­ρι­σμό ότι 74 εκα­τομ­μύ­ρια Τούρκοι είναι έτοιμοι να μπουν στην Ευρω­παϊκή Ενωση, έως τις απόψεις του κόμ­μα­τος Ukip για το προ­σφυ­γικό. Βρε­θή­καμε μπροστά στο μίσος και σε μια καυ­στική πολι­τική αντι­πα­ρά­θεση. Την περα­σμένη χρονιά οι πρό­σφυ­γες που πνί­γο­νταν στη Μεσό­γειο περι­γρά­φο­νταν ως κατσα­ρί­δες από την πιο γνωστή λαϊ­κί­στικη εφη­με­ρίδα της Βρε­τα­νίας. Ποιος θα είναι ο επό­με­νος που θα φταίει; Η ξενο­φο­βία δεν είναι η πλήρης δικαιο­λο­γία γι’ αυτά που συμ­βαί­νουν, αλλά ούτε μπορεί να παρα­βλε­φθεί. Η αρι­στερά πρέπει να δώσει μια εναλ­λα­κτική και να το κάνει γρήγορα.

Οι εθνικές κυβερ­νή­σεις θα στρα­φούν κατά των Βρυ­ξελ­λών

Ο Charles Grant διευ­θυ­ντής του Κέντρου Ευρω­παϊ­κών Μεταρ­ρυθ­μί­σεων, τονίζει ότι με το Brexit γη Ευρώπη περνά από την ολο­κλή­ρωση στην απο­σύν­θεση. Οι κεντρώες ελίτ που κυβερ­νούν τις περισ­σό­τε­ρες χώρες βρί­σκο­νται σε κατά­σταση αμύνης. Ξέρουν ότι δεν είναι μόνο οι Βρε­τα­νοί λαϊ­κι­στές που έχουν κερ­δί­σει έδαφος.

Συνήθως η Κομι­σιόν πιέζει για λύσεις σε κρίσεις με όλο και περισ­σό­τερο «Ευρω­παϊ­κές» λύσεις. Ομως ο πρό­ε­δρος του Ευρω­παϊ­κού Συμ­βου­λίου Ντό­ναλντ Τουσκ είχε δηλώσει πρό­σφατα: «Βλέ­πουμε κυβερ­νή­σεις και κόμματα να πηδούν πάνω – κάτω απαι­τώ­ντας όλο και περισ­σό­τερη Ευρώπη. Αν θέλετε οι λαοί να απορ­ρί­ψουν μαζικά την Ευρώπη, συνε­χί­στε στον ίδιο σκοπό».

Η γραμμή Τουσκ θα επι­κρα­τή­σει. Ούτε οι Γερ­μα­νοί ούτε οι Γάλλοι δεν είναι ενθου­σιώ­δεις για μια νέα συνθήκη της Ε.Ε. και για βήματα ομο­σπον­διο­ποί­η­σης. Οι κυβερ­νή­σεις θα θελή­σουν να κρα­τή­σουν σφικτά τον έλεγχο των Ευρω­παϊ­κών θεσμών. Δεν θα αφήσουν τις Βρυ­ξέλ­λες να καθο­ρί­σουν την ατζέντα.

Οι νεό­πτω­χοι έφεραν το Brexit

Η Dawn Foster, αρθρο­γρά­φος για πολι­τικά ζητή­ματα στον Guardian, τη London Review of Book, τον Independent και τους Times, θεωρεί ότι το απο­τέ­λε­σμα του δημο­ψη­φί­σμα­τος δεν θα έπρεπε να εκπλή­ξει.

Τονίζει ότι είχε επι­σκε­φτεί πόλεις όπως το Redcar, το Swansea, το Sunderland και το Newport, όχι για να κάνει ρεπορ­τάζ για το δημο­ψή­φι­σμα αλλά για την φτώχεια των κατοί­κων τους. Ηταν πόλεις με ισχυρή βιο­μη­χα­νία, στα­θε­ρές θέσεις εργα­σίας, καριέ­ρες, σπίτια και κοι­νό­τη­τες. Τώρα με την κατάρ­ρευση των ανθρα­κω­ρυ­χείων, της βιο­μη­χα­νίας και της χαλυ­βουρ­γίας, οι δου­λειές σπα­νί­ζουν και είναι αστα­θείς, όταν και αν υπάρ­χουν. Οταν οι πολι­τι­κοί της Βρε­τα­νίας έλεγαν ότι η οικο­νο­μία ανα­κάμ­πτει, αυτοί οι άνθρω­ποι δεν έβλεπαν καμία βελ­τί­ωση.

Το σύνθημα της εκστρα­τείας του Brexit «Πάρτε τον έλεγχο» ήταν έξυπνο και υπο­σχό­ταν στους ανθρώ­πους που θεω­ρού­σαν ότι δεν έχουν επι­λο­γές, ότι θα μπορούν να έχουν περισ­σό­τερο έλεγχο στις ζωές τους.

Η παλιά Ευρώπη επι­στρέ­φει στη διχό­νοια

Ο Carl Bildt πρώην πρω­θυ­πουρ­γός και υπουρ­γός εξω­τε­ρι­κών της Σου­η­δίας, σημειώ­νει ότι σύντομα θα αρχί­σουν να γίνο­νται αισθη­τές οι συνέ­πειες της ψήφου των βρε­τα­νών και χαρα­κτη­ρί­ζει το απο­τέ­λε­σμα το πιο σοβαρό γεγονός στην Ευρώπη μετά την πτώση του Τείχους του Αίσχους.

Με την ολο­κλή­ρωση η Ευρώπη κατά­φερνε να ξεπερνά τις παλιές αντι­θέ­σεις και να στα­θε­ρο­ποιεί τη δημο­κρα­τία. Τώρα που η αίγλη της Ευρώπης έχει χαθεί, ο κίν­δυ­νος να επι­στρέ­ψει σε μοντέλα διχα­σμού δεν θα έπρεπε να παρα­βλέ­πο­νται. Αυτό που θέλουμε τώρα είναι πολι­τική δει­νό­τητα.

Η Ευρώπη ξεφτί­ζει

Ποτέ μην κάνεις μια ερώτηση αν δεν είσαι σίγου­ρος για την απά­ντηση που θα πάρεις, σχο­λιά­ζει η ισπα­νίδα δικη­γό­ρος και πρώην υπουρ­γός εξω­τε­ρι­κών Ana Palacio, ανα­φε­ρό­μενη στις πολι­τι­κές επι­λο­γές του Ντέι­βιντ Κάμερον και κατα­γρά­φει το απο­τέ­λε­σμα της τακτι­κής του να κερ­δί­σει τις εκλογές του 2015 με ένα εγω­ι­στικό στοί­χημα: Κέρδισε 13 μήνες στην πρω­θυ­πουρ­γία τις οποίες ανάλωσε στο κατα­στρο­φικό και διχα­στικό δημο­ψή­φι­σμα.

Η Βρε­τα­νία βρί­σκε­ται πια σε αχαρ­το­γρά­φητα ύδατα και η δια­πραγ­μά­τευση για την έξοδο θα γίνει σε μια εποχή που Γερ­μα­νία και Γαλλία θα έχουν κρί­σι­μες εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις. Την ερχό­μενη Κυριακή οι εκλογές στην Ισπανία είναι αμφί­βολο αλλά όχι αδύνατο να δώσουν μια κυβέρ­νηση με επι­κε­φα­λής τους Podemos και θα χρεια­στεί πολύς χρόνος για να ξεκα­θα­ρι­στεί αν τις πολι­τι­κές πρω­το­βου­λίες θα τις έχουν οι οι δανει­στές ή οι δανει­ζό­με­νες χώρες. Είναι μια στιγμή ενδο­σκό­πη­σης για την Ευρώπη. Το δημο­ψή­φι­σμα ήταν μια διαμάχη ανάμεσα στην κοινή λογική και το πάθος, το οποίο πέτυχε μια μεγάλη νίκη. Για να απο­φύ­γει η Ευρώπη το ξέφτι­σμα χρειά­ζε­ται ξεκά­θαρα μια πει­στική αφήγηση που δεν θα απευ­θύ­νε­ται μόνο στην λογική των ανθρώ­πων αλλά και στις καρδιές τους.

Μην τιμω­ρή­σετε τη Βρε­τα­νία

Ο Christian Odendahl επι­κε­φα­λής οικο­νο­μο­λό­γος του Κέντρου Ευρω­παϊ­κών Μεταρ­ρυθ­μί­σεων, σχο­λιά­ζει ότι η Γερ­μα­νία έχει δύο στόχους πλέον: να ενι­σχύ­σει την Ευρώπη και να δια­σφα­λί­σει ότι η Βρε­τα­νία θα παρα­μεί­νει εταίρος της Ε.Ε. μια απο­στολή που είναι ευαί­σθητη γι’ αυτούς που θα την ανα­λά­βουν στο Βερο­λίνο να την φέρουν εις πέρας. Αφενός η ενί­σχυση σημαί­νει ισχυ­ρό­τερη ανά­πτυξη στην ευρω­ζώνη με την Ε.Ε. να προ­σφέ­ρει οικο­νο­μικά οφέλη στους πολίτες της. Η Γερ­μα­νία να γίνει πιο ρεα­λι­στική, εγκα­τα­λεί­πο­ντας τις εμμονές της για ισορ­ρο­πη­μέ­νους προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς και να βοη­θή­σει την ΕΚΤ στην ενδυ­νά­μωση της οικο­νο­μίας της ευρω­ζώ­νης. Η παροχή προ­στα­σίας σημαί­νει ότι θα πρέπει να εξα­σφα­λι­στεί ότι άλλες χώρες όπως η Γαλλία, η Ολλαν­δία και η Ιταλία δεν θα κάνουν δικά τους δημο­ψη­φί­σματα. Ομως η Αγκελα Μέρκελ δεν θεω­ρεί­ται πιθανό ότι θα υπο­κύ­ψει στον πει­ρα­σμό να κάνει δύσκολο το δια­ζύ­γιο με τη Βρε­τα­νία. Το να τιμω­ρή­σει μια χώρα που απο­χω­ρεί θα ενι­σχύ­σει την ευρω­σκε­πτι­κι­στική φωτιά. Η Γερ­μα­νία πρέπει να χτίσει μια ρεα­λι­στική εται­ρική σχέση με τη Βρε­τα­νία.

Η Ευρώπη έχασε τη μετριο­παθή Ευρω­σκε­πτι­κι­στική φωνή της

Ο Cas Mudde καθη­γη­τής στη Σχολή Δημο­σίων και Διεθνών Υπο­θέ­σεων του Πανε­πι­στη­μίου της Τζόρ­τζια και ερευ­νη­τής στο Πανε­πι­στή­μιο του Οσλο, θεωρεί ότι το απο­τέ­λε­σμα του δημο­ψη­φί­σμα­τος απο­τε­λεί μια χρήσιμη από­δειξη ότι η Ε.Ε. είναι δια­σπα­σμένη, η ελίτ της έχει χάσει την επαφή της με τους λαούς, οι οποίοι πλέον έχουν βρει την δική τους φωνή. Ομως πάρα το γεγονός ότι τα λαϊ­κί­στικα κόμμα στην Ευρώπη είναι Ευρω­σκε­πτι­κι­στικά, πολλά εξα­κο­λου­θούν να ζητούν την μεταρ­ρύθ­μιση της Ευρώπης. Λαϊ­κί­στικα κόμματα όπως οι Podemos και ο ΣΥΡΙΖΑ θέλουν διεύ­ρυνση και βάθεμα της κοι­νω­νι­κής Ευρώπης. Οι ακρο­δε­ξιοί λαϊ­κι­στές όπως η Εναλ­λα­κτική για τη Γερ­μα­νία και το Βελγικό Φλα­μαν­δικό Κόμμα, θέλουν μια ελά­χι­στα ενωμένη «Ευρώπη των Εθνών» που θα έχει να κάνει με ζητή­ματα ασφα­λείας. Οι λαϊ­κι­στές της Αρι­στε­ράς που φοβού­νται διάλυση του Ευρω­παϊ­κού οικο­δο­μή­μα­τος και οι λαϊ­κι­στές της δεξιάς που φοβού­νται ότι θα υπάρξει μια κλι­μά­κωση της ευρω­παϊ­κής ολο­κλή­ρω­σης, είναι νευ­ρι­κοί.

thetoc.gr