Οι εννέα αλλαγές-σοκ στα εργασιακά και η απόβαση των “Σοφών” στην Αθήνα

Οι θεσμοί πιέζουν για την αύξηση του ελά­χι­στου ποσο­στού ομα­δι­κών απο­λύ­σεων (από 5% σε 10%) και στον δρα­στικό περιο­ρι­σμό της εμπλο­κής της κεντρι­κής εξου­σίας στην λήψη μίας τέτοιας από­φα­σης.

Παράλ­ληλα, οι θεσμοί ζητούν την αυστη­ρο­ποί­ηση των δια­δι­κα­σιών λήψης απο­φά­σεων για απεργία.

Από τη δική του πλευρά το Υπ. Εργα­σίας φέρεται να συζητά το ενδε­χό­μενο η εμπλοκή του κράτους στη δια­δι­κα­σία λήψης από­φα­σης για ομα­δι­κές απο­λύ­σεις να γίνεται σε τοπικό επίπεδο (και όχι από το Ανώτατο Συμ­βού­λιο Εργα­σίας στο οποίο προ­ΐ­στα­ται ο γ.γ. του Υπ. Εργα­σίας), ενώ τάσ­σε­ται υπέρ της οικο­νο­μι­κής αυτο­νο­μίας των συν­δι­κά­των από τον κράτος.

Ταυ­τό­χρονα η ελλη­νική πλευρά επι­μέ­νει στην επα­να­φορά των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων πχ μέσω της επα­νό­δου της επε­κτα­σι­μό­τη­τας των κλα­δι­κών συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων (σ.σ. να ισχύουν οι κλα­δι­κές συμ­βά­σεις και για τα μη μέλη των κλα­δι­κών εργο­δο­τι­κών ενώσεων). Σύμφωνα με όσα έχει δηλώσει ο κ. Κατρού­γκα­λος, οι θεσμοί δεν ζητάνε κατάρ­γηση του 13ου και 14ο μισθού.

Από την άλλη μεριά, όμως,  το συμπλη­ρω­μα­τικό Μνη­μό­νιο προ­βλέ­πει πως δεν πρέπει να υπάρξει καμία αλλαγή στον τρόπο καθο­ρι­σμού του εθνικού κατώ­τα­του μισθού χωρίς δια­βού­λευση και συμ­φω­νία με τους θεσμούς. Σύμφωνα με τη νομο­θε­σία του 2013 ο εθνικός κατώ­τα­τος μισθός καθο­ρί­ζε­ται από 1.1.2017 από τον εκά­στοτε Υπ. Εργα­σίας με βάση την πορεία της οικο­νο­μίας και της παρα­γω­γι­κό­τη­τας της εργα­σίας.

Τα κρι­τή­ρια αυτά, σε συν­δυα­σμό με το γεγονός ότι η ελλη­νική οικο­νο­μία βρί­σκε­ται ξανά σε ύφεση από το 2015 ενώ η παρα­γω­γι­κό­τητα της εργα­σίας συνε­χί­ζει να καταρ­ρέει θέτουν –σύμφωνα με ορι­σμέ­νους αναλυτές- θέμα μείωσης του εθνικού κατώ­τα­του μισθού κάτω από τα 586 ευρώ.

Οι εννέα αλλαγές-σοκ

Τα ζητή­ματα που θα ανε­βά­σουν το θερ­μό­με­τρο στα ύψη είναι:

1. Ομα­δι­κές απο­λύ­σεις: Οι δανει­στές ζητούν την πλήρη απε­λευ­θέ­ρωση τους. Σήμερα ομα­δι­κές απο­λύ­σεις γίνο­νται από επι­χει­ρή­σεις που απα­σχο­λούν πάνω από 20 εργα­ζό­με­νους. Επι­τρέ­πο­νται έως 6 απο­λύ­σεις το μήνα για επι­χει­ρή­σεις με προ­σω­πικό από 20 έως 150 εργα­ζό­με­νους. Ποσοστό 5% ή έως 30 εργα­ζό­με­νους το μήνα για επι­χει­ρή­σεις που απα­σχο­λούν περισ­σό­τε­ρους από 150 εργα­ζό­με­νους. Μάλιστα οι εργο­δό­τες θα ζητή­σουν μείωση του ύψους των απο­ζη­μιώ­σεων αλλά και του χρόνου προει­δο­ποί­η­σης, που ανέρ­χε­ται σε 4 χρόνια, για εργα­ζό­με­νους με περισ­σό­τερα από 10 χρόνια απα­σχό­λη­σης.

2.Αντα­περ­γία: Το κουαρ­τέτο ζητά να δοθεί η δυνα­τό­τητα στον εργο­δότη να μην απο­δε­χθεί και να μη πλη­ρώ­σει εργα­ζό­με­νους μετά την κήρυξη και ολο­κλή­ρωση απερ­γίας (lock out), όπως ισχύει σε πολλές ευρω­παϊ­κές χώρες. Σημειώ­νε­ται ότι στην Ελλάδα οι εργο­δό­τες μέχρι σήμερα είχαν ταχθεί κατά της εφαρ­μο­γής του lock out.

3.Την καθιέ­ρωση κατώ­τα­του μισθού χωρίς τριε­τίες και κανένα επίδομα: Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι ήδη από τον Φεβρουά­ριο του 2012 ο κατώ­τα­τος μισθός της ΕΓΣΣΕ δια­μορ­φώ­θηκε στα 586 ευρώ μικτά και ειδικά για τους εργα­ζό­με­νους ηλικίας κάτω των 25 ετών στα 511 ευρώ (μικτές απο­δο­χές) από 751 ευρώ και οι τριε­τίες δια­τη­ρού­νται «παγω­μέ­νες». Συνε­χί­ζουν όμως να χορη­γού­νται, σε όσους τις δικαιού­νται, κάτι που δανει­στές ζητούν να αλλάξει.

4.13ος και 14ος μισθός: Το υπουρ­γείο Εργα­σίας υπο­στη­ρί­ζει ότι ουδέ­ποτε έχει τεθεί ζήτημα κατάρ­γη­σης τους για να μειωθεί το μισθο­λο­γικό κόστος των επι­χει­ρή­σεων. Ωστόσο, ενδέ­χε­ται να συζη­τη­θεί ο επι­με­ρι­σμός τους στους υπό­λοι­πους 12 μήνες.

5.Αλλαγή του τρόπου λήψης από­φα­σης και προει­δο­ποί­η­σης για την πραγ­μα­το­ποί­ηση απερ­γίας: Θεω­ρεί­ται πολύ μικρό το χρονικό διά­στημα που ισχύει (24 ώρες στον ιδιω­τικό τομέα και 4 ημέρες στον ευρύ­τερο δημόσιο), αλλά και για το αν αυτοί που λαμ­βά­νουν την απόφαση καλύ­πτουν το 51% των εργα­ζο­μέ­νων του κλάδου.

6.Αλλαγή συν­δι­κα­λι­στι­κού νόμου: Στο μικρο­σκό­πιο θα μπουν η χρη­μα­το­δό­τηση και ο τρόπος εκλογής των συν­δι­κα­λι­στι­κών οργα­νώ­σεων, οι ημέρες άδειας των συν­δι­κα­λι­στών αλλά και η αδι­καιο­λό­γητη απουσία τους από την εργασία και η άρση της απα­γό­ρευ­σης από­λυ­σης τους.

7.Συλ­λο­γι­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις: Η κυβέρ­νηση θα επι­μεί­νει στην επα­να­φορά των κλα­δι­κών και ομοιο­ε­παγ­γελ­μα­τι­κών συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων εργα­σίας, όπως ισχύει στην πλειο­ψη­φία των ευρω­παϊ­κών χωρών, ζητώ­ντας των περιο­ρι­σμό των ατο­μι­κών συμ­βά­σεων μέσω της δημιουρ­γίας Ενώσεων Προ­σώ­πων. Από τις 200 κλα­δι­κές συμ­βά­σεις που υπήρχαν πριν από το 2010, σήμερα δια­τη­ρού­νται μόλις 16.

8.Ευέ­λι­κτες μορφές απα­σχό­λη­σης: Στον αντί­ποδα οι δανει­στές ζητούν την ενί­σχυση των ευέ­λι­κτων μορφών εργα­σίας και την εισα­γωγή νέων. Συγκε­κρι­μένα στο παρελ­θόν έχουν προ­τεί­νει την υιο­θέ­τηση της “μικρο­ερ­γα­σίας” στην οποία προ­βλέ­πο­νται πολύ χαμηλές αμοιβές χωρίς ασφα­λι­στική κάλυψη.

9.Μείωση του κόστους εργα­σίας: Οι δανει­στές ζητούν την μείωση του κόστους των υπε­ρω­ριών, της απα­σχό­λη­σης το σαβ­βα­το­κύ­ριακο, αλλά και ελα­στι­κο­ποί­ηση του πλαι­σίου διευ­θέ­τη­σης του χρόνου εργα­σίας (αυξο­μεί­ωση ωραρίου), με ενί­σχυση του διευ­θυ­ντι­κού δικαιώ­μα­τος.