Ξενοδοχειακή εταιρεία της Ρόδου διεκδικεί χρηματική αποζημίωση από το Δημόσιο!

Eνώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, έχει προ­γραμ­μα­τι­στεί για την 2α Ιου­νί­ου 2016 η συ­ζή­τη­ση της αγω­γής που υπέ­βα­λε σε βάρος του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου γνω­στή ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία της Ρόδου και οι δύο εταί­ροι της, που διεκ­δι­κούν απο­ζη­μί­ω­ση ύψους 30 εκατ. ευρώ, για βλά­βες που υπέ­στη­σαν μετά την αγορά ακι­νή­του που συ­γκα­τα­λέ­γε­ται με­τα­ξύ εκεί­νων που ενε­πλά­κη­σαν στο σκάν­δα­λο της υφαρ­πα­γής δη­μο­σί­ων ακι­νή­των.

Με την αγωγή της η εται­ρεία διεκ­δι­κεί συ­γκε­κρι­μέ­να να ανα­γνω­ρι­στεί η κυ­ριό­τη­τα της ξε­νο­δο­χεια­κής εται­ρεί­ας επί 4 ακι­νή­των και να κα­τα­δι­κα­στεί το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο να κα­τα­βά­λει στην εται­ρεία και στους δύο εταί­ρους της το ποσό των 20.000.000 € για χρη­μα­τι­κή τους ικα­νο­ποί­η­ση προς απο­κα­τά­στα­ση της προ­ξε­νη­θεί­σας απ’ αυτό ηθι­κής τους βλά­βης, στη δε ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία να κα­τα­δι­κα­σθεί επί πλέον να της κα­τα­βά­λει και το ποσόν των 10.000.000 € προς απο­κα­τά­στα­ση της πε­ριου­σια­κής ζη­μί­ας που της προ­ξέ­νη­σε.

Τα ποσά που θα επι­δι­κα­σθούν δε­σμεύ­ε­ται με το ίδιο δι­κό­γρα­φο να δια­θέ­σει εξ’ ολο­κλή­ρου στους μη κερ­δο­σκο­πι­κούς ορ­γα­νι­σμούς «Χα­μό­γε­λο του παι­διού», στην «Εται­ρεία προ­στα­σί­ας σπα­στι­κών» και στον «Σύλ­λο­γο Φίλων παι­διών με καρ­κί­νο –Ελ­πί­δα».

Οι ενά­γο­ντες ανα­φέ­ρο­νται ει­σα­γω­γι­κά στην αγωγή τους σε δε­κά­δες πρά­ξεις του κτη­μα­το­λο­γι­κού δι­κα­στή για την με­τα­βί­βα­ση στην ιδιο­κτη­σία ιδιω­τών ακι­νή­των από εκ­ποι­ή­σεις μεί­ζο­νος ακι­νή­του ιδιο­κτη­σί­ας του δη­μο­σί­ου σε εφαρ­μο­γή των δια­τά­ξε­ων του νόμου 719/1977. Επι­πλέ­ον απα­ριθ­μούν ανά­λο­γο αριθ­μό συμ­βο­λαί­ων αγο­ρα­πω­λη­σί­ας τους σε ιδιώ­τες, που ομοί­ως είχαν με­τα­γρα­φεί με δια­τά­ξεις του κτη­μα­το­λο­γι­κού δι­κα­στή στο κτη­μα­το­λό­γιο μέχρι να πε­ριέλ­θουν στην πο­ρεία με αγορά στην ιδιο­κτη­σία της ξε­νο­δο­χεια­κής εται­ρεί­ας αλλά και να εγ­γρα­φεί από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Αθη­νών για προ­ση­μεί­ω­ση υπο­θή­κης υπέρ της, από δά­νεια ύψους 13 εκατ. ευρώ για τις ανά­γκες ανέ­γερ­σης σύγ­χρο­νης και πρό­τυ­πης ξε­νο­δο­χεια­κής μο­νά­δας.
Οι ενά­γο­ντες εξη­γούν ότι είχαν προ­βεί στην αγορά των επί­δι­κων τμη­μά­των κα­λό­πι­στα και με βάση τα δε­δο­μέ­να των κτη­μα­τι­κών εγ­γρα­φών τα οποία υπήρ­χαν πριν από την έγερ­ση και κα­τα­χώ­ρι­ση της υπό κρίση αγω­γής του Δη­μο­σί­ου.

Επι­ση­μαί­νουν πα­ρα­πέ­ρα ότι από την εγκλη­μα­τι­κή αδρά­νεια και αμέ­λεια των ορ­γά­νων του Δη­μο­σί­ου, τα οποία είναι ταγ­μέ­να για την τή­ρη­ση των νόμων και την κα­θιέ­ρω­ση μη­χα­νι­σμών οι οποί­οι να προ­λαμ­βά­νουν όσους πα­ρα­νο­μούν υφί­στα­νται σή­με­ρα πα­ντε­λώς αναί­τια, μια άνευ προη­γου­μέ­νου ψυ­χι­κή αλλά και πε­ριου­σια­κή ζημία και τα­λαι­πω­ρία.

Το αντί­δι­κο Δη­μό­σιο, όπως εκ­θέ­τουν, υπο­στη­ρί­ζει ότι οι τί­τλοι με τους οποί­ους εξα­γο­ρά­στη­καν τμή­μα­τα από δι­καιο­πά­ρο­χο του Φ. Σ. σύμ­φω­να με τις δια­τά­ξεις του ν. 719/77 έπα­σχαν από ακυ­ρό­τη­τα ή ήταν εξ αρχής άκυ­ροι.
Δια­τεί­νο­νται όμως ότι αν λει­τουρ­γού­σαν σωστά οι αρ­μό­διες υπη­ρε­σί­ες της Νο­μαρ­χί­ας, της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σί­ας, του Δη­μο­σί­ου και του Κτη­μα­το­λο­γί­ου, δη­λα­δή οι καθ’ ύλην αρ­μό­διες Υπη­ρε­σί­ες του Κρά­τους για την δια­φύ­λα­ξη της αξιο­πι­στί­ας των δη­μο­σί­ων πρά­ξε­ων και των δη­μο­σί­ων εγ­γρα­φών δεν θα συ­νέ­βαι­ναν τα όσα πράγ­μα­τι τρα­γε­λα­φι­κά έχουν συμ­βεί.
Απο­τέ­λε­σμα της ολι­γω­ρί­ας και αδρά­νειας αυτής των ίδιων των ορ­γά­νων του Δη­μο­σί­ου των ταγ­μέ­νων για την τή­ρη­ση των νόμων και την ασφά­λεια των συ­ναλ­λα­γών, είναι να τα­λαι­πω­ρού­νται οι αγο­ρα­στές, οι οποί­οι, ήλεγ­ξαν τα κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία, διε­πί­στω­σαν την ύπαρ­ξη και με­τα­γρα­φή της από­φα­σης στα κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία και μετά ταύτα κα­λό­πι­στα προ­έ­βη­σαν στην αγορά, κα­τα­βάλ­λο­ντες πέραν του τι­μή­μα­τος και τον αντί­στοι­χο φόρο με­τα­βί­βα­σης στο Δη­μό­σιο.

Παρά ταύτα σή­με­ρα το Δη­μό­σιο και παρά την υπο­χρέ­ω­ση τη­ρή­σε­ως των νόμων και της προ­στα­σί­ας των πο­λι­τών με τους ελεγ­κτι­κούς μη­χα­νι­σμούς το οποίο δια­θέ­τει ή θα έπρε­πε να δια­θέ­τει ως εκ της φύ­σε­ως, της εξου­σί­ας και της απο­στο­λής του, τους ζητά να είχαν εκεί­νοι δια­πι­στώ­σει το 2000 αυτό, που το Δη­μό­σιο δια­πί­στω­σε το 2007.
Τους ζητά, να είχαν δια­πι­στώ­σει το 2000, αυτό που το Δη­μό­σιο με την πλειά­δα των υπαλ­λή­λων του, αυτό που η Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία και κατ’ εξο­χήν αρ­μό­δια, αυτό που ο Νο­μάρ­χης Δωδ/σου κατ’ εξο­χήν υπεύ­θυ­νος, αυτό που οι υπάλ­λη­λοι του Κτη­μα­το­λο­γί­ου διοι­κη­τι­κοί και τε­χνι­κοί, ο Διευ­θυ­ντής του Κτη­μα­το­λο­γί­ου, το θε­σμι­κό όρ­γα­νο ο Κτη­μα­το­λο­γι­κός Δι­κα­στής, όχι μόνο κατά την με­τα­γρα­φή της αρ­χι­κής πρά­ξης το 2000 αλλά και επί τόσα χρό­νια μετά δεν είχαν κα­τορ­θώ­σει να δια­πι­στώ­σουν, ότι δη­λα­δή ένα τμήμα του ακι­νή­του είχε με­τα­βι­βα­στεί σε έναν εκ των δι­καιο­πα­ρό­χων τους πα­ρά­νο­μα δυ­νά­μει πλα­στής από­φα­σης εκ­ποί­η­σης του.

Μά­λι­στα όχι μόνο αμ­φι­σβη­τεί αλλά πε­ραι­τέ­ρω και διεκ­δι­κεί την κυ­ριό­τη­τα των ως άνω ακι­νή­των και έχει ασκή­σει και ενα­ντί­ον τους την από 24 Ια­νουα­ρί­ου 2012 αγωγή του ενώ­πιον του ίδιου δι­κα­στη­ρί­ου με την οποία διεκ­δι­κεί την κυ­ριό­τη­τα του ακι­νή­του αλλά και την κα­τα­βο­λή δια­φό­ρων ποσών ως θε­τι­κή ζημία και δια­φυ­γό­ντα κέρδη καθώς και απο­ζη­μί­ω­ση λόγω ηθι­κής βλά­βης, επι­κου­ρι­κά δε λόγω αδι­καιο­λο­γή­του πλου­τι­σμού.
Το αντί­δι­κο Δη­μό­σιο ανα­φέ­ρει στην αγωγή του ότι από την αρ­μό­δια υπη­ρε­σία του την Εφο­ρία Δη­μο­σί­ων Κτη­μά­των Ρόδου, εκ­δό­θη­σαν δύο πρά­ξεις η με αριθ­μό ΔΚ4481/78/13-04-87 από­φα­ση του Νο­μάρ­χη Δωδ/σου, με την οποί­αν εκ­ποι­ή­θη­κε προς τον Φ. Σ. τμήμα εμ­βα­δού μ.τ 22.750 εκ του ακι­νή­του και η με αριθ­μό ΔΚ4481/29-11-78/21-05-85 από­φα­ση του Νο­μάρ­χη Δωδ/σου με την οποί­αν εκ­ποι­ή­θη­κε στον ίδιο τμήμα εμ­βα­δού μ.τ 9.920 εκ του ίδιου ακι­νή­του.
Στη συ­νέ­χεια δε ανα­φέ­ρει ότι η με­τα­γρα­φή της υπ’ αριθμ. ΔΚ4481/78/13-04-87 από­φα­σης του Νο­μάρ­χη Δωδ/σου, διά της υπ’ αριθμ. 6105/6-8-96 διά­τα­ξης του επί του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου, έχει πα­ρα­ποι­η­θεί ως προς το εμ­βα­δόν της από 22750 σε 26750 τ.μ και ως εκ τού­του δεν απο­τε­λεί τίτλο δε­κτι­κό με­τα­γρα­φής κα­θό­σον τυγ­χά­νει πλα­στή από­φα­ση.
Πε­ραι­τέ­ρω ανα­φέ­ρει ότι πρέ­πει να ακυ­ρω­θεί η με­τα­γρα­φή της ως άνω υπ’ αριθμ. ΔΚ4481/78/13-4-87 από­φα­σης του Νο­μάρ­χη Δωδ/σου, δια­τα­χθεί­σα με την υπ’αριθμ.6435/21-8-96 διά­τα­ξη του επί του κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου Δι­κα­στή, με την οποί­αν με­τα­βι­βά­σθη­σαν λόγω εξα­γο­ράς στον δι­καιο­πά­ρο­χο τους Φ. Σ. δύο τμή­μα­τα ακι­νή­του εκ μ.τ 19.200 και 4.400, διότι η εν λόγω από­φα­ση είναι πλα­στή και ανυ­πό­στα­τη.

Ση­μειώ­νουν ότι η κάθε από­φα­ση εξα­γο­ράς και μά­λι­στα τμή­μα­τος ακι­νή­του το οποίο απο­σπά­ται από με­γα­λύ­τε­ρη έκτα­ση ακι­νή­του, συ­νο­δεύ­ε­ται υπο­χρε­ω­τι­κά από το αντί­στοι­χο το­πο­γρα­φι­κό διά­γραμ­μα το οποίο πέραν του εμ­φα­νι­ζό­με­νου υπό κλί­μα­κα σχε­δια­γράμ­μα­τος ανα­φέ­ρει επα­κρι­βώς και την έκτα­ση αριθ­μη­τι­κά και είναι θε­ω­ρη­μέ­νο από την αρ­μό­δια υπη­ρε­σία και επί του προ­κει­μέ­νου από την Εφο­ρία Δη­μο­σί­ων Κτη­μά­των Ρόδου και απο­τε­λεί ανα­πό­σπα­στο αυτής μέρος.
Θέ­τουν, λοι­πόν, το απλό ερώ­τη­μα: αφού υπήρ­χε η από­κλι­ση αυτή, πως οι διοι­κη­τι­κοί υπάλ­λη­λοι, οι τε­χνι­κοί το­πο­γρά­φοι της Εφο­ρί­ας Δη­μο­σί­ων Κτη­μά­των, οι μη­χα­νι­κοί και το­πο­γρά­φοι της Νο­μαρ­χί­ας, δεν την αντε­λή­φθη­σαν; Πώς οι το­πο­γρά­φοι μη­χα­νι­κοί του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου, ει­ση­γή­θη­καν την διά­τα­ξη καθώς και την με­τα­γρα­φή της από τον κτη­μα­το­λο­γι­κό Δι­κα­στή και πως στη συ­νέ­χεια οι το­πο­γρά­φοι μη­χα­νι­κοί και ο Διευ­θυ­ντής του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου προ­έ­βη­σαν στην από­σπα­ση τμή­μα­τος 26.750 τ.μ. αντί του ορθού 22.750τ.μ.;
Αν αυτά τα βα­σι­κά και στοι­χειώ­δη δεν διέ­γνω­σαν οι αρ­μό­διοι προς τούτο υπάλ­λη­λοι, τριών Δη­μο­σί­ων Υπη­ρε­σιών, οι διοι­κη­τι­κοί υπάλ­λη­λοι, οι το­πο­γρά­φοι μη­χα­νι­κοί, ο διευ­θυ­ντής του Κτη­μα­το­λο­γί­ου και το θε­σμι­κό Όρ­γα­νο, ο επί του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου Δι­κα­στής, με ποιο τρόπο εκεί­νοι θα μπο­ρού­σαν να εξα­κρι­βώ­σουν ότι η ήδη με­τα­γρα­φεί­σα από­φα­ση του Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου είχε πα­ρα­ποι­η­θεί από 22.750 σε 26.750 τ.μ;

Το­νί­ζουν με­τα­ξύ άλλων ότι δεν υπήρ­χαν πρό­δη­λα πε­ρι­στα­τι­κά τα οποία να τους οδη­γή­σουν σε οποια­δή­πο­τε αμ­φι­σβή­τη­ση των τί­τλων κτή­σε­ως του δι­καιο­πα­ρό­χου τους, όταν μά­λι­στα είχε με­τα­γρα­φεί η περί εξα­γο­ράς από­φα­ση, από την οποί­αν με­τα­γρα­φή πα­ρά­γε­ται δη­μό­σια πίστη των κτη­μα­το­λο­γι­κών βι­βλί­ων.
Υπο­στη­ρί­ζουν πα­ρα­πέ­ρα ότι το Δη­μό­σιο με τους ισχυ­ρι­σμούς του περί τέ­λε­σης εκ μέ­ρους τους αδι­κη­μά­των, κατά της πε­ριου­σί­ας του Δη­μο­σί­ου, προ­σβάλ­λει την προ­σω­πι­κό­τη­τά τους και ει­δι­κό­τε­ρα την τιμή και την υπό­λη­ψή τους, αφή­νο­ντας σα­φέ­στα­τους υπαι­νιγ­μούς για «συ­μπαι­γνία» με­τα­ξύ εκεί­νων ως αγο­ρα­στών και του πω­λη­τή.

Προ­σθέ­τουν ότι οι ανα­φο­ρές αυτές στην αγωγή του Δη­μο­σί­ου έβλα­ψαν το κύρος, την αξιο­πι­στία, την φήμη και την πε­λα­τεία της εται­ρεί­ας, αφού η αγωγή έχει ανα­γνω­σθεί από απε­ριό­ρι­στο αριθ­μό προ­σώ­πων.
Η αγωγή του Δη­μο­σί­ου στρέ­φε­ται εκτός των ίδιων και κατά της Εμπο­ρι­κής Τρα­πέ­ζης της Ελ­λά­δος, η οποία χρη­μα­το­δό­τη­σε την επέν­δυ­σή τους, με προ­φα­νέ­στα­το απο­τέ­λε­σμα να δη­μιουρ­γεί­ται έντο­νη επι­σφά­λεια των μέχρι σή­με­ρα χρη­μα­το­δο­τή­σε­ων προς την εται­ρεία, η τρά­πε­ζα με την σειρά της έχει να αυ­ξή­σει τα πε­ρι­θώ­ρια των τόκων (spread) των δα­νεί­ων προς την εται­ρεία, λόγω αυτής της επι­σφά­λειας που δη­μιουρ­γή­θη­κε, καθώς επί­σης να είναι από­λυ­τα φυ­σι­κό ότι τους στε­ρεί την δυ­να­τό­τη­τα να τύ­χουν νέων χρη­μα­το­δο­τή­σε­ων για νέες επεν­δύ­σεις.

Τους ενά­γο­ντες εκ­προ­σω­πούν οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Κώ­στας Σαρ­ρής και Αχι­λέ­ας Κων­στα­ντι­νί­δης.