“Ζούγκλα” τα πιο τουριστικά σημεία της Ρόδου όπου κυριαρχεί ο νόμος του ισχυρού

Γράφει

ο Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Εχει γίνει κατα­νοητό σε όλα τα πρόσωπα της τοπικής, του­ρι­στι­κής αγοράς ότι στο νησί δεν υπάρχει αστυ­νό­μευση γι’ αυτό και ο κάθε ένας μπορεί να κάνει οτι­δή­ποτε θέλει, χωρίς να τιμω­ρεί­ται. Είναι ξεκά­θαρο πια ότι στα πιο του­ρι­στικά μέρη της Ρόδου επι­κρα­τεί ο Νόμος της ζού­γκλας, όπου το μόνο θήραμα είναι οι του­ρί­στες και θηρευ­τές συγκε­κρι­μέ­νοι κατα­στη­μα­τάρ­χες, που σκυ­λεύ­ουν οτι­δή­ποτε βρεθεί μπροστά τους. Στα μέρη αυτά, η έννοια της ισο­νο­μίας ισχύει μόνο μια φορά το μήνα και μόνο για ένα δίωρο, όσο δηλαδή διαρκεί ο έλεγχος – εξόρ­μηση των κλι­μα­κίων του Δήμου Ρόδου.

Σήμερα στην του­ρι­στική αγορά της Ρόδου υπάρ­χουν δύο ειδών κατα­στη­μα­τάρ­χες. Κυριαρ­χούν εκείνοι που στέ­κο­νται πάνω από τους Νόμους. Είναι εκείνοι που έχουν γεμίσει τον τόπο κράχτες, που έχουν καθυ­πο­τά­ξει τους πάντες και είναι πια βεβαιω­μένο ότι ουδείς μπορεί να τους αγγίξει. Για τα πρόσωπα αυτά δεν ισχύουν οι Νόμοι. Κατά παρά­δοξο τρόπο, αν και η παρα­νο­μία τους είναι καθη­με­ρινή και κατα­φα­νής, εν τούτοις αυτή δεν τερ­μα­τί­ζε­ται ποτέ. Ο δημό­σιος εξευ­τε­λι­σμός του τόπου δεν έχει σημασία για τους κατα­στη­μα­τάρ­χες αυτής της κατη­γο­ρίας. Το μόνο που έχει σημασία είναι τα λεφτά και οι συνε­χείς εισπρά­ξεις με τρόπο σχεδόν εκβια­στικό. Ο «εκβια­σμός» στην προ­κει­μένη περί­πτωση είναι πραγ­μα­τι­κός, διότι πως αλλιώς μπορεί να χαρα­κτη­ρι­στεί η κίνηση ενός «κράχτη» να σταθεί μπροστά από ένα ζευγάρι (κόβο­ντάς του το δρομο) και να του επι­βάλ­λει να κοι­τά­ξει προς μια συγκε­κρι­μένη κατεύ­θυνση (προς το σημείο όπου βρί­σκε­ται το κατά­στημα που εκπρο­σω­πεί).

Οι καβγά­δες μεταξύ των κραχτών απο­τε­λούν μόνο την κορυφή του παγό­βου­νου, διότι στην πραγ­μα­τι­κό­τητα οι ηθικοί αυτουρ­γοί είναι οι κατα­στη­μα­τάρ­χες – εργο­δό­τες τους. Αυτοί οι τελευ­ταίοι είναι που επι­μέ­νουν για ακόμα πιο έντονη πίεση, ακόμα περισ­σό­τε­ρες φωνές, ακόμα μεγα­λύ­τερα καρα­γκιο­ζι­λί­κια.

Το είδος των υπη­ρε­σιών και των τρο­φί­μων που προ­σφέ­ρε­ται στα κατα­στή­ματα των ανωτέρω επι­τη­δευ­μα­τιών στην προ­κει­μένη περί­πτωση δεν έχει τόση σημασία. Ωστόσο, για εκεί­νους και εκείνες που έχουν απορία και επι­ζη­τούν απά­ντηση, αρκεί μια απλή περι­ή­γηση στο trip advisor για να δια­πι­στω­θεί ότι η συμπε­ρι­φορά της ζού­γκλας και η κτη­νώ­δης συμπε­ρι­φορά στους δρόμους, παρα­μέ­νει κτη­νώ­δης και μέσα στις επι­χει­ρή­σεις.

Όλα αυτά ισχύουν επί χρόνια. Οσα ρεπορ­τάζ κι αν έχουν γραφτεί, όσες ανα­φο­ρές κι αν έχουν γίνει, όσες μηνύ­σεις κι αν έχουν υπο­βλη­θεί, η πραγ­μα­τι­κό­τητα δεν έχει αλλάξει. Παρα­μέ­νει το ίδιο θλιβερή, εκτός κι αν ο θεατής προ­έρ­χε­ται από τα βάθη της ζού­γκλας του Αμα­ζο­νίου, ή από την αχανή σαβάνα και έχει συνη­θί­σει την εικόνα του κτήνους, που τρέχει για να κατα­σπα­ρά­ξει το θήραμα.

Θεατές σε όλα αυτά είναι και οι κατα­στη­μα­τάρ­χες εκείνοι που πάντοτε τηρούν το γράμμα του Νόμου. Είναι εκείνοι που συμπε­ρι­φέ­ρο­νται σαν άνθρω­ποι, που φρο­ντί­ζουν ώστε να κερ­δί­ζουν τον πελάτη με τις υπη­ρε­σίες τους και όχι με τις «μαϊ­μού­δες – γορίλες» που έχουν στους δρόμους. Αυτή η κατη­γο­ρία των κατα­στη­μα­ταρ­χών όχι μόνο βλέπει με απο­γο­ή­τευση τα όσα συμ­βαί­νουν, αλλά επι­πρό­σθετα πλη­ρώ­νει με το δικό τους «αίμα» την ανομία. Οι του­ρί­στες, με τη βια­σμένη ψυχο­λο­γία, απο­στρέ­φο­νται τους πάντες. Βαδί­ζουν και δεν βλέπουν τις ομορ­φιές του τόπου, αλλά σκέ­φτο­νται ότι ο επό­με­νος που θα συνα­ντή­σουν θα τους κατα­πιέ­σει ώστε να καθί­σουν για καφέ, για φαγητό, να ψωνί­σουν κάτι αχρεί­α­στο και πιθανώς υπερ­τι­μη­μένο.

Οι κατα­στη­μα­τάρ­χες που ανήκουν στην κατη­γο­ρία των «ήμερων» έχουν δια­πι­στώ­σει ότι η Ρόδος έχει αρχίσει να γίνεται ζούγκλα. Εχουν δια­πι­στώ­σει ότι αν δεν φωνά­ξουν, αν δεν λαδώ­σουν, αν δεν βγάλουν κράχτες στο δρόμο δεν πρό­κει­ται να αντε­πε­ξέλ­θουν στις αυξη­μέ­νες υπο­χρε­ώ­σεις. Για τους επι­τη­δευ­μα­τίες αυτής της κατη­γο­ρίας είναι πια ξεκά­θαρο ότι εάν δεν αλλά­ξουν, απλώς θα μείνουν με τα «απο­φά­για» των υπο­λοί­πων και θα βου­λιά­ξουν.

Η ανομία κυριαρ­χεί στην του­ρι­στική αγορά της Ρόδου και αυτό δεν πρό­κει­ται να αλλάξει. Δεν θα αλλάξει διότι οι αστυ­νο­μι­κές αρχές δεν μπορούν να επι­φορ­τι­στούν και με αυτό το ρόλο, Του­ρι­στική Αστυ­νο­μία δεν υπάρχει, ούτε και στε­λε­χιακό προ­σω­πικό υπάρχει στο Δήμο Ρόδου (σύμφωνα με τις περι­γρα­φές της δημο­τι­κής αρχής). Ετσι, άπαντες τώρα έχουν απο­δε­χθεί νομο­τε­λειακά ότι «ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΡΟΔΟΣ». Μια ζούγκλα, όπου καθη­με­ρινά ο κάθε ένας κάνει ό,τι θέλει και μάλιστα χωρίς να τιμω­ρεί­ται.

Ετσι, μέρα με τη μέρα, ακόμα και τα «ήμερα» γίνο­νται «άγρια». Όταν ο ένας είναι κτήνος, τότε ο γεί­το­νάς του δεν μπορεί να παρα­μεί­νει πρόβατο. Ισως, δεν απέχει πολύ η χρονική στιγμή κατά την οποία ολό­κληρη η Ρόδος θα είναι ένας τόπος που θα θυμίζει τουρ­κική αγορά, με τους κατα­στη­μα­τάρ­χες όλους να έχουν κράχτες που θα τραβούν από τα μανίκια τους περα­στι­κούς, που με τη σειρά τους ξέρουν ότι υπο­μέ­νουν αυτή τη συμπε­ρι­φορά διότι πλή­ρω­σαν ένα κατο­στά­ρικο για δια­κο­πές μίας εβδο­μά­δας σ’ έναν τρι­το­κο­σμικό τόπο.

Αν σήμερα η αγορά της Ρόδου στε­νά­ζει είναι επειδή επί χρόνια αυτή η «αγελάδα» ήταν και παρα­μέ­νει έρμαιο μιας χούφτας επι­τή­δειων. Επειδή οι του­ρί­στες δεν αλλά­ζουν στο πέρασμα του χρόνου, έχουν ήδη αρχίσει να τιμω­ρούν εκείνο που καμία Αρχή δεν τιμώ­ρησε ως τώρα. Οι του­ρί­στες τιμω­ρούν τη Ρόδο. Την απο­στρέ­φο­νται. Κλεί­νο­νται στα ξενο­δο­χεία διότι εκεί νιώθουν ασφά­λεια. Απο­φεύ­γουν να κυκλο­φο­ρή­σουν εκεί που νιώθουν ότι βιά­στη­καν ψυχο­λο­γικά κι αν ο όρος «ψυχο­λο­γι­κός βιασμός» σε ορι­σμέ­νους φαντά­ζει βαρύς, τότε ξανά παρα­πέ­μπουμε στις ιστο­σε­λί­δες τύπου trip advisor. Οι λέξεις «horrible», «unfriendly», «hideous experience», «avoid», «shame», «warning!!!» συνο­δεύ­ουν την καρδιά της Ρόδου.

Η ισο­νο­μία δεν υπάρχει ως έννοια στην αγορά της Ρόδου, με μόνη εξαί­ρεση ένα δίωρο το μήνα, όσο διήρ­κεσε και η εξόρ­μηση που έκαναν προχθές τα στελέχη της δημο­τι­κής αρχής στο του­ρι­στικό κέντρο.

Με όλα αυτά να συμ­βαί­νουν καθη­με­ρινά, είναι λογικό κάποια στιγμή να φτάσει ο κόμπος στο χτένι και οι του­ρί­στες (οι περισ­σό­τε­ροι από τους οποίους είναι επα­να­λαμ­βα­νό­με­νοι στη Ρόδο) φαί­νε­ται ότι έχουν απο­φα­σί­σει ότι θα επι­σκέ­πτο­νται το νησί μόνο για τον καλό καιρό και τα καλά ξενο­δο­χεία. Τα υπό­λοιπα (ιστορία, αγορά, φύση, πολι­τι­σμός) τους αφήνουν πια παγερά αδιά­φο­ρους. Μια βόλτα στην αγορά είναι αρκετή για να επι­βε­βαιω­θεί στη δια­πί­στωση αυτή.

Τυφλή ή κακό­γου­στη

η δημο­τική αρχή;

Μια βόλτα στην καρδιά της Ρόδου είναι αρκετή για να δια­πι­στω­θεί το μέγεθος της αυθαι­ρε­σίας που επι­κρα­τεί. Στα πιο κεντρικά σημεία του νησιού, για παρά­δειγμα μέσα στη Νέα Αγορά, έχουν στηθεί παρά­γκες, με νάιλον και σιδη­ρο­δο­κούς, που θυμί­ζουν Φαλη­ράκι στις χει­ρό­τε­ρες στιγμές του. Το ίδιο έχει αρχίσει να γίνεται και στον πεζό­δρομο της μαρίνας στο Μαντράκι. Τα ξύλινα κιόσκια (που ήρθαν σε αντι­κα­τά­σταση των καντί­νων) έχουν ήδη αρχίσει να μεγα­λώ­νουν, με ξύλινες προ­σθή­κες και ρολά αλου­μι­νίου.

Ιδια εικόνα στο Νιοχώρι, στο Φαλη­ράκι, στη Μεσαιω­νική Πόλη ακόμα και στη Λίνδο.

Τα ερω­τή­ματα που εύλογα γεν­νώ­νται στον κάθε δημότη είναι απλά: Δεν έχουν μάτια οι άνθρω­ποι της δημο­τι­κής αρχής; Είναι νόμιμες αυτές οι κατα­σκευές; Οι υπη­ρε­σίες της Αρχαιο­λο­γίας, πώς μπό­ρε­σαν να δεχθούν τέτοιου είδους εκτρώ­ματα που ξεφύ­τρω­σαν σε μία νύχτα και παρα­μέ­νουν σε λει­τουρ­γία;

Οι Αφρι­κα­νές «μάγισ­σες»

απει­λού­σαν Ελλη­νίδα

χει­ρο­τέ­χνη και προ­σπα­θούσε να τους χωρίσει μια τσιγ­γάνα

Δεν έχουν τελειωμό οι πράξεις ανομίας που συμ­βαί­νουν στην καρδιά της του­ρι­στι­κής αγοράς της Ρόδου. Μόλις χθες, στο Νεώριο (εκεί όπου δρα­στη­ριο­ποιού­νται οι Αφρι­κα­νές «μάγισ­σες» με τα κομπο­σκοί­νια) οι μελα­νό­χρω­μες επι­τέ­θη­καν σε μια Ελλη­νίδα χει­ρο­τέ­χνη επειδή έστησε την πρα­μά­τεια της απέ­να­ντι από εκείνες. Οι Αφρι­κα­νές επι­τέ­θη­καν στη γυναίκα με ύφος που θύμιζε ιδιο­κτήτη που βλέπει κλέφτες μέσα στην περιου­σία του. Οι ύβρεις που δέχθηκε η γυναίκα εκείνη είναι απε­ρί­γρα­πτες. Το ίδιο απε­ρί­γρα­πτος ήταν ο φόβος της ενώπιον εκείνων των γυναι­κών που συντο­νι­σμένα στά­θη­καν απέ­να­ντί της.

Η μόνη που έσπευσε για να τη βοη­θή­σει στη στιγμή εκείνη ήταν μια τσιγ­γάνα, που επίσης ζητιά­νευε στο ίδιο σημείο και θεώρησε ότι η Ελλη­νίδα είχε δικαί­ωμα να διεκ­δι­κή­σει μια θέση στον ήλιο. Η Ελλη­νίδα στρι­μώ­χτηκε στη γωνία, οι Αφρι­κα­νές της ούρ­λια­ζαν αγριε­μέ­νες και η τσιγ­γάνα προ­σπα­θούσε να πιάσει τις τρο­φα­ντές σκου­ρό­χρω­μες από τα κολάν για να τις απο­μα­κρύ­νει φωνά­ζο­ντας σε άψογα Βρε­τα­νικά «nο !! nο !! nο!!».

Οι σκηνές για γέλια και για κλάματα που ακο­λού­θη­σαν βιντε­ο­σκο­πή­θη­καν από διερ­χό­με­νους του­ρί­στες. Ισως σήμερα, η μάχη της Πύλης του Αγίου Παύλου να γίνει viral στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης.

Υπάρχει θέληση για ανα­τρο­πές;

Το ρεπορ­τάζ της «δημο­κρα­τι­κής» ξεκί­νησε με την παρα­δοχή ότι δεν υπάρχει πια ισο­νο­μία και αυτό απο­τε­λεί τη δια­πί­στωση όλων εκείνων που δρα­στη­ριο­ποιού­νται επαγ­γελ­μα­τικά στους κλάδους της τοπικής, του­ρι­στι­κής βιο­μη­χα­νίας.

Το ό,τι όλα πρέπει να αλλά­ξουν είναι ξεκά­θαρο, όμως όλοι οφεί­λουν να δου­λέ­ψουν. Η δημο­τική αρχή έχει ευθύνη αλλά δεν έχει προ­σω­πικό, οι αστυ­νο­μι­κές αρχές έχουν αρμο­διό­τητα όμως δεν έχουν πρόσωπα, του­ρι­στική αστυ­νο­μία δεν υπάρχει, ούτε και δημο­τική αστυ­νο­μία υπάρχει. Σοβαρός μηχα­νι­σμός για την άμεση αντα­πό­κριση στα παρά­πονα των του­ρι­στών (έναντι των μονίμως ασχη­μο­νού­ντων) δεν υπάρχει. Το μόνο που απο­μέ­νει για να αντι­δρά­σει είναι οι ίδιοι οι επαγ­γελ­μα­τίες της αγοράς. Αυτοί οφεί­λουν να βγουν από την ανω­νυ­μία, να συντο­νί­σουν τις δυνά­μεις τους κατά των «άγριων». Οι επαγ­γελ­μα­τίες της αγοράς είναι εκείνοι που πρέπει να απαι­τή­σουν πιο αυστη­ρές ποινές στους παρα­νο­μού­ντες, όπως είναι εκείνοι που πρέπει συντο­νι­σμένα να στρα­φούν κατά εκείνων που κατα­στρέ­φουν τη Ρόδο. Δεν υπάρχει άλλη Αρχή για να τους υπο­στη­ρί­ξει.

Η δράση αυτή θέλει χρόνο, όμως είναι η μόνη οδός. Είτε θα γίνει αυτό, είτε απλώς οι κατα­στά­σεις θα γίνο­νται όλο και πιο άγριες μέχρι του σημείου να προ­στε­θούμε στη λίστα των τρι­το­κο­σμι­κών φτη­νο­προ­ο­ρι­σμών.