Ροδιακό Δάσος: Γιατί συζητάμε για το κυνήγι του ελαφιού πριν από την εφαρμογή αναίμακτων μέτρων;

Με αφορμή τα δημο­σιεύ­ματα και πληθώρα ανα­κοι­νώ­σεων και δηλώ­σεων, αρμο­δίων και μη, φορέων για το θέμα του κυνη­γιού του ελαφιού στη Ρόδο προ­βαί­νουμε στο παρόν δελτίο τύπου προ­κει­μέ­νου να εκθέ­σουμε τις απόψεις μας επί του θέματος, που εκφρά­ζουν τόσο τα μέλη μας όσο και πολλούς ακόμη ανθρώ­πους που ενδια­φέ­ρο­νται και αγω­νιούν για το φυσικό περι­βάλ­λον του νησιού μας.
Το πλατόνι (Dama dama) απο­τε­λεί μονα­δικό είδος άγριας πανίδας και σύμβολο του νησιού μας. Μετά από μία περίοδο κατά την οποία ο πλη­θυ­σμός του είχε μειωθεί σε επι­κίν­δυνο επίπεδο, κρίσιμο για την δια­τή­ρηση του είδους, οι συντο­νι­σμέ­νες δράσεις προ­στα­σίας απέ­δω­σαν και πράγ­ματι ο πλη­θυ­σμός του ανέ­καμψε. Αλλά πόσος είναι πραγ­μα­τικά ο πλη­θυ­σμός του;
Στην χώρα μας, που σήμερα υπάρχει έντονη συζή­τηση και αμφι­σβή­τηση ακόμη και των επί­ση­μων στα­τι­στι­κών στοι­χείων όπως της ΕΛΣΤΑΤ και της EUROSTAT, κάποιοι βιά­ζο­νται να οικειο­ποι­η­θούν αριθ­μούς που τους εξυ­πη­ρε­τούν σχετικά με τον πλη­θυ­σμό των ελαφιών, χωρίς ωστόσο να υπάρ­χουν επίσημα στοι­χεία ούτε και ανε­πί­σημα από αυτούς που κάνουν έστω μία προ­σπά­θεια κατα­μέ­τρη­σης τους, και με βάση τους αριθ­μούς αυτούς προ­τεί­νουν να προ­χω­ρή­σουμε στην θανά­τωση πολλών όμορφων ζώων. Τραγική ειρω­νεία είναι ότι η όλη πρα­κτική μας θυμίζει κάτι από αυτό που βιώ­νουμε όλοι οι Έλληνες πλέον στην καθη­με­ρι­νό­τητά μας, πλα­σμα­τικά νούμερα και βάσει αυτών σκληρά μέτρα ενα­ντίον μας που εξο­ντώ­νουν ολό­κλη­ρες ομάδες ανθρώ­πων.
Γιατί θα πρέπει να συζη­τάμε για το κυνήγι του ελαφιού πριν ακόμη καν προ­σπα­θή­σουμε να εφαρ­μό­σουμε πιο αναί­μα­κτα μέτρα όπως η περι­συλ­λογή των αδέ­σπο­των αιγο­προ­βά­των που λει­τουρ­γούν στις περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις αντα­γω­νι­στικά ως προς τα ελάφια, η απο­ζη­μί­ωση των αγροτών για τις ζημιές στην παρα­γωγή τους από τον ΕΛΓΑ, η κατάλ­ληλη περί­φραξη των καλ­λιερ­γού­με­νων εκτά­σεων μέσω επι­δο­τή­σεων;
Για εμάς το κυνήγι του ελαφιού δεν απο­τε­λεί λύση. Όχι γιατί δεν είναι σαφέ­στατα εφικτό βάσει της εθνικής και ευρω­παϊ­κής νομο­θε­σίας αλλά από επιλογή. Οφεί­λουμε να προ­στα­τεύ­σουμε το σύμβολό του νησιού που απο­τε­λεί προ­στι­θέ­μενη αξία τόσο για την βιο­ποι­κι­λό­τητα αλλά και την οικο­νο­μία της Ρόδου γενι­κό­τερα και για το οποίο όλοι είμαστε υπε­ρή­φα­νοι που ζει στον τόπο μας.
Επο­μέ­νως θα συμ­βου­λεύ­αμε όλους, αρμό­διους και μη, και ιδιαί­τερα όσους κατέ­χουν δημόσια αξιώ­ματα, να είναι προ­σε­κτι­κό­τε­ροι στις δημό­σιες τοπο­θε­τή­σεις τους σχετικά με το θέμα αυτό γιατί δημιουρ­γού­νται λάθος εντυ­πώ­σεις και προσ­δο­κίες που δεν συνά­δουν με τις πεποι­θή­σεις των κατοί­κων της Ρόδου μας.

Ροδιακό Δάσος