ΣΤΟΠ του ΔΝΤ στους φόρους, προτείνει μείωση του δημόσιου τομέα και απολύσεις

Έτσι εξη­γεί­ται και το γεγονός οτι η κυβέρ­νηση δεν αντιδρά γενικά και αόριστα στη λήψη προ­λη­πτι­κών μέτρων, αντί­θετα απο­δέ­χε­ται την ύπαρξη ενός “κόφτη” ελλειμ­μά­των, αλλά αντιδρά στη λήψη αυτών των “συγκε­κρι­μέ­νων” προ­λη­πτι­κών μέτρων. Αυτό που θέλει να απο­φύ­γει είναι να θίξει την εκλο­γική της πελα­τεία και τους ημέ­τε­ρους του ευρύ­τε­ρου δημό­σιου τομέα οι οποίοι πάντα στη­ρί­ζουν όποιο κόμμα υπό­σχε­ται την προ­στα­σία και την ευη­με­ρία τους. Η αποφυγή του κοψί­μα­τος των δαπανών του Δημο­σίου είναι η μονα­δική πραγ­μα­τική “κόκκινη γραμμή” της κυβέρ­νη­σης η οποία αντί­θετα είναι πρόθυμη να δεχτεί όλα τα “ισο­δύ­ναμα” φορο­λο­γικά μέτρα.

Η απαί­τηση του ΔΝΤ σχε­τί­ζε­ται με την πεποί­θηση των τεχνο­κρα­τών του οτι πλέον η υπερ­φο­ρο­λό­γηση βλάπτει την ελλη­νική οικο­νο­μία χωρίς να φέρνει έσοδα και έχουν αντι­λη­φθεί μετά από έξι χρόνια συμ­με­το­χής στην ελλη­νική κρίση οτι όλες οι κυβερ­νή­σεις απο­φεύ­γουν αυτά τα μέτρα εξυ­γί­αν­σης και προ­τι­μούν να επι­βά­λουν φόρους που εμπο­δί­ζουν την ανά­πτυξη.

Παρά το γεγονός οτι η λήψη συγκε­κρι­μέ­νων προ­λη­πτι­κών μέτρων πράγ­ματι μειώνει την ανε­ξαρ­τη­σία των ελλη­νι­κών κυβερ­νή­σεων στη λήψη απο­φά­σεων σχετικά με τα μέτρα που θα υιο­θε­τή­σουν για να μειώ­σουν τα ελλείμ­ματα, τελικά τα συγκε­κρι­μένα μέτρα είναι αυτά τα οποία θα δημιουρ­γού­σαν τις βάσεις για μια καλύ­τερη προ­ο­πτική ανά­πτυ­ξης. Και αυτό διότι η ελλη­νική κρίση σχε­τί­ζε­ται κυρίως αν όχι απο­κλει­στικά με το μέγεθος και το υπερ­βο­λικό κόστος του δημο­σίου τομέα. Και ενώ το πρό­βλημα βρί­σκε­ται στο Δημόσιο, όλες οι κυβερ­νή­σεις μέχρι σήμερα πήραν μέτρα που έθιγαν τον ιδιω­τικό τομέα. Έτσι η σημε­ρινή κυβέρ­νηση προτιμά να αφήσει ανοικτή τη δυνα­τό­τητα λήψης νέων μέτρων που θα αυξά­νουν ακόμη περισ­σό­τερο τη φορο­λό­γηση, αλλά δεν θέλει να προ­συμ­φω­νή­σει μέτρα μείωσης των δημο­σίων δαπανών.

Στόχος όμως από εδώ και πέρα πρέπει να είναι η υπο­βο­ή­θηση του ιδιω­τι­κού τομέα να ανα­πτυ­χθεί για να απορ­ρο­φή­σει την ανεργία και να αυξήσει το συνο­λικό εισό­δημα και αυτό απαιτεί εξοι­κο­νό­μηση χρη­μά­των από τον δημόσιο τομέα.

Τα συγκε­κρι­μένα προ­λη­πτικά μέτρα που προ­τεί­νει το ΔΝΤ ουσια­στικά απο­τε­λούν ριζική μεταρ­ρύθ­μιση της δομής της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας αφού μετα­κι­νούν το κόστος αντι­με­τώ­πι­σης της κρίσης από τον ιδιω­τικό στον δημόσιο τομέα. Η μείωση του μεγέ­θους και του κόστους του Δημο­σίου απο­τε­λεί πρου­πό­θεση για μελ­λο­ντική φορο­λο­γική ελά­φρυνση όλων, πολιτών και επι­χει­ρή­σεων. Πολι­τικά όμως τα μέτρα αυτά κοστί­ζουν σε όποιον τα απο­φα­σί­σει αφού οι δημό­σιοι υπάλ­λη­λοι, πολλοί σε πλήθος και συν­δε­δε­μέ­νοι με την πολι­τική εξουσία, πλήτ­το­νται.

Αυτό λοιπόν που πρέπει να περι­μέ­νουμε άμεσα είναι οτι η κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ θα δώσει τις επό­με­νες εβδο­μά­δες την υπέρ­τατη μάχη της για να απο­φύ­γει τα συγκε­κρι­μένα μέτρα μείωσης του Δημο­σίου τομέα,  ενώ είναι έτοιμη να απο­δε­χθεί οποιον­δή­ποτε ασαφή όρο που θα δεσμεύει τις μελ­λο­ντι­κές κυβερ­νή­σεις να επι­βά­λουν νέα μέτρα λιτό­τη­τας. Αρκεί να μη θιγούν τα “κεκτη­μένα” του δημο­σίου. Σύμφωνα μάλιστα με κορυ­φαίο υπουργό της κυβέρ­νη­σης που συμ­με­τέ­χει στις κλει­στές συσκέ­ψεις του Μαξίμου, αν οι Ευρω­παίοι υιο­θε­τή­σουν την άποψη του ΔΝΤ για τα συγκε­κρι­μένα μέτρα, δεν απο­κλεί­ε­ται κανένα ενδε­χό­μενο, ακόμη και οι εκλογές.