Γ. Πεταλωτής: «Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δημιουργεί συνθήκες ασφυξίας»

Συ­νέ­ντευ­ξη στην

Μαίρη Φώτη

Την πε­ποί­θη­ση ότι κι­νού­μα­στε σε ένα σπι­ράλ χωρίς πρό­ο­δο, εκ­φρά­ζει στην συ­νέ­ντευ­ξή του στην «δη­μο­κρα­τι­κή», σχο­λιά­ζο­ντας την πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση, ο κυ­βερ­νη­τι­κός εκ­πρό­σω­πος και υφυ­πουρ­γός Επι­κρα­τεί­ας της κυ­βέρ­νη­σης του Γ. Πα­παν­δρέ­ου και ση­με­ρι­νός εκ­πρό­σω­πος τύπου του Κι­νή­μα­τος Δη­μο­κρα­τών Σο­σια­λι­στών, Γ. Πε­τα­λω­τής.

Επι­ση­μαί­νει ότι η χώρα δεν κυ­βερ­νά­ται αλλά δεν υπάρ­χει και εναλ­λα­κτι­κή λύση σε πε­ρί­πτω­ση εκλο­γών, μιλά για τον ρόλο του Κι­νή­μα­τος Δη­μο­κρα­τών Σο­σια­λι­στών, υπο­γραμ­μί­ζει ότι η συ­ζή­τη­ση για την συ­νερ­γα­σία των κομ­μά­των της Αρι­στε­ράς θα ευ­δο­κι­μή­σει αν εκλεί­ψουν οι τα­κτι­σμοί, οι κα­θυ­στε­ρή­σεις, οι απα­ξιώ­σεις και οι μι­κρο­με­γα­λι­σμοί, ενώ σε ό,τι αφορά την συ­νερ­γα­σία του Κι­νή­μα­τος με το ΠΑΣΟΚ ο κ. Πε­τα­λω­τής ανα­φέ­ρει ότι μπο­ρεί να επι­τευ­χθεί μόνο αν οι εμ­μο­νές και τα όποια απω­θη­μέ­να τε­θούν εκτός πλαι­σί­ου.

Η συ­νέ­ντευ­ξη του κ. Γ. Πε­τα­λω­τή, ανα­λυ­τι­κά:

• Κύριε υπουρ­γέ, θα ήθελα να ξε­κι­νή­σου­με την συ­νέ­ντευ­ξη από την πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση που επι­κρα­τεί σή­με­ρα στην χώρα. Το κλίμα πα­ρα­μέ­νει ρευ­στό σε όλα τα επί­πε­δα, βλέ­πε­τε κοινά ση­μεία, κοινά προ­βλή­μα­τα με την τε­τα­μέ­νη πε­ρί­ο­δο 2010-2011;

H ρευ­στό­τη­τα στην πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση είναι μέρος της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας στη χώρα μας τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Δυ­στυ­χώς αντί να έχου­με κλεί­σει με τον κύκλο της κρί­σης και να προ­σπα­θού­με να αμ­βλύ­νου­με τις συ­νέ­πειές της στην κοι­νω­νία, η άρ­νη­ση στή­ρι­ξης των άλλων πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων στην εθνι­κή προ­σπά­θεια που έγινε επί κυ­βέρ­νη­σης Πα­παν­δρέ­ου, η καλ­λιέρ­γεια ρη­το­ρι­κής μί­σους και η επί έξι χρό­νια έλ­λει­ψη συ­νεν­νό­η­σης ακόμη και σή­με­ρα που έχουν πλέον κυ­βερ­νή­σει η ΝΔ και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, κι­νού­μα­στε σε ένα σπι­ράλ χωρίς τε­λι­κά πρό­ο­δο. Όταν οι άλλες χώρες έχουν βγεί ήδη από το μνη­μό­νιο, εμείς παρά το ότι για τις κυ­βερ­νή­σεις Σα­μα­ρά και Τσί­πρα ήδη οι συν­θή­κες ήταν σαφώς κα­λύ­τε­ρες από το 2010, εμείς ακόμη πε­λα­γο­δρο­μού­με και φορ­τώ­νου­με τον λαό με μέτρα δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων ακόμη. Τότε οι συν­θή­κες ήταν αχαρ­το­γρά­φη­τες, οι εταί­ροι υπερ­βο­λι­κά κα­χύ­πο­πτοι κυ­ρί­ως λόγω της δια­κυ­βέρ­νη­σης Κα­ρα­μαν­λή και των πλα­στών στοι­χεί­ων της οι­κο­νο­μί­ας που έστελ­νε αλλά και λόγω δικών τους αγκυ­λώ­σε­ων. Σή­με­ρα,  δεν δι­καιο­λο­γεί­ται να εί­μα­στε πάλι στο ση­μείο μηδέν.

• Μπο­ρεί η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα να δια­χει­ρι­στεί την κα­τά­στα­ση όπως έχει δια­μορ­φω­θεί σή­με­ρα ή βλέ­πε­τε εκλο­γές;

Οι προσ­δο­κί­ες που καλ­λιέρ­γη­σε προ­ε­κλο­γι­κά ο κ. Τσί­πρας , οι επι­κίν­δυ­νοι ελιγ­μοί και τυ­χο­διω­κτι­σμοί Βα­ρου­φά­κη, η συ­γκυ­βέρ­νη­ση με τον ακραίο κ. Καμ­μέ­νο, δη­μιουρ­γούν συν­θή­κες ασφυ­ξί­ας στην οι­κο­νο­μία αλλά και σε πλήρη εγκα­τά­λει­ψη των ανα­γκαί­ων με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων. Πα­ρό­λα αυτά τι θα προ­κύ­ψει άραγε από εκλο­γές, οι τρί­τες, μέσα σε ένα πε­ρί­που χρόνο; Ποια η αξιό­πι­στη εναλ­λα­κτι­κή λύση; Καμία. Η χώρα έχει ανά­γκη από σο­βα­ρό­τη­τα και στην κυ­βέρ­νη­ση και στην αντι­πο­λί­τευ­ση. Οπωσ­δή­πο­τε η χώρα πρέ­πει να κυ­βερ­νη­θεί. Αυτό λεί­πει.

• Ο κό­σμος πα­ρό­λα αυτά, εκτι­μώ, ότι δεν έχει άρει την εμπι­στο­σύ­νη του στον Αλέξη Τσί­πρα.

Πι­στεύω πως και οι ψη­φο­φό­ροι του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αντι­λαμ­βά­νο­νται και τον ερα­σι­τε­χνι­σμό και τις κυ­βι­στή­σεις αλλά και την ανα­πο­φα­σι­στι­κό­τη­τά του. Όταν όμως ο προ­ο­δευ­τι­κός χώρος που εκ­φρα­ζό­ταν επί χρό­νια μέσα από το ΠΑΣΟΚ,το οποίο μέσα στην συ­γκυ­βέρ­νη­ση Σα­μα­ρά ταυ­τί­στη­κε με δε­ξιές λο­γι­κές και πο­λι­τι­κές, όταν δεν μπο­ρεί να δει σή­με­ρα μια σο­βα­ρή εκλο­γι­κή και ισχυ­ρή κομ­μα­τι­κή επι­λο­γή, τότε επι­στρέ­φει στη λο­γι­κή στή­ρι­ξης με την ψήφο του σε μια ανα­γκα­στι­κή έστω και εν γνώ­σει του λαν­θα­σμέ­νη ψήφο. Κάτι βε­βαί­ως που ανα­τρο­φο­δο­τεί την κο­στο­βό­ρα στα­σι­μό­τη­τα.

• Μέσα σε όλο αυτό το αβέ­βαιο πο­λι­τι­κό σκη­νι­κό, ποιος θα μπο­ρού­σε να είναι ο ρόλος του «Κι­νή­μα­τος Δη­μο­κρα­τών Σο­σια­λι­στών»;

Το ΚΙ­ΝΗ­ΜΑ ΔΗ­ΜΟ­ΚΡΑ­ΤΩΝ ΣΟ­ΣΙΑ­ΛΙ­ΣΤΩΝ  και ο Γιώρ­γος Α.Πα­παν­δρέ­ου από την ιδρυ­τι­κή του Δια­κή­ρυ­ξη στις 3 Γε­νά­ρη 2015 το­νί­ζει την ανά­γκη ενί­σχυ­σης των προ­ό­δου και φι­λο­δο­ξεί να παί­ξει και το ρόλο του κα­τα­λύ­τη. Έχου­με την εμπει­ρία από τα θε­τι­κά και  τα αρ­νη­τι­κά της δια­χεί­ρι­σης της κρί­σης, γνω­ρί­ζου­με πολύ καλά το διε­θνές πε­ρι­βάλ­λον, την ανα­γκαιό­τη­τα των πραγ­μα­τι­κών με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων αφού στην τα­ραγ­μέ­νη διε­τία 2009-2011 έγι­ναν με­γά­λες και σο­βα­ρές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις (ΔΙΑΥ­ΓΕΙΑ, ΚΑΛ­ΛΙ­ΚΡΑ­ΤΗΣ,ΑΡΣΗ ΑΠΟΡ­ΡΗ­ΤΟΥ , ΟΙ­ΚΟ­ΝΟ­ΜΙ­ΚΟΣ ΕΙ­ΣΑΓ­ΓΕ­ΛΕ­ΑΣ, ΦΟ­ΡΟ­ΛΟ­ΓΗ­ΣΗ OFFSHORE, ΗΛΕ­ΚΤΡΟ­ΝΙ­ΚΗ ΣΥ­ΝΤΑ­ΓΟ­ΓΡΑ­ΦΙ­ΣΗ κα) και ήδη έχου­με δια­μορ­φώ­σει μια πλήρη προ­ο­δευ­τι­κή ατζέ­ντα.

• Επει­δή ο διά­λο­γος για την συ­νερ­γα­σία, συ­νέ­νω­ση των δυ­νά­με­ων του χώρου της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς βρί­σκε­ται σε εξέ­λι­ξη. Εί­δα­με και πρό­σφα­τα μια «αλ­λη­λο­γρα­φία» με­τα­ξύ του κ. Γιώρ­γου Πα­παν­δρέ­ου και της κ. Φώφης Γεν­νη­μα­τά, η θέση του Κι­νή­μα­τος Δη­μο­κρα­τών Σο­σια­λι­στών, ποια είναι;

Εδώ και χρό­νια εί­μα­στε υπέρ της συ­νεν­νό­η­σης των πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων, πόσο μάλ­λον με­τα­ξύ των δυ­νά­με­ων της λε­γό­με­νης Κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς. Ήδη από το 2014 ο Γιώρ­γος Πα­παν­δρέ­ου απηύ­θυ­νε σχε­τι­κή έκ­κλη­ση και τό­νι­σε την ανα­γκαιό­τη­τα των συ­γκλί­σε­ων αυτών. Όσο όμως έντο­νη είναι αυτή η ανά­γκη, τόσο πρέ­πει να πε­ρι­φρου­ρη­θεί η σο­βα­ρό­τη­τα αυτής της προ­σπά­θειας. Τα­κτι­σμοί, κα­θυ­στε­ρή­σεις, απα­ξιώ­σεις, μι­κρο­με­γα­λι­σμοί μόνον βλα­πτι­κοί μπο­ρεί να απο­βούν. Η απο­γο­ή­τευ­ση του κό­σμου της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς θα είναι πλέον ορι­στι­κή αν το εγ­χεί­ρη­μα αυτό δεν πε­ρι­λαμ­βά­νει το δια­κύ­βευ­μα που πρέ­πει να είναι η ου­σια­στι­κή πο­λι­τι­κή σύ­γκλι­ση, που θα στο­χεύ­ει σε με­γά­λες προ­ο­δευ­τι­κές ανα­τρο­πές και αλ­λα­γή του πα­ρα­σι­τι­κού πε­λα­τεια­κού κρά­τους. Και­ρός λοι­πόν να ξε­κα­θα­ρί­σουν οι προ­θέ­σεις όλων για να υπάρ­χει αντί­κρυ­σμα και στην κοι­νω­νία.

• Μπο­ρεί να γε­φυ­ρω­θεί το χάσμα κ. Πε­τα­λω­τή, με­τα­ξύ ΠΑΣΟΚ και Κι­νή­μα­τος; Αν όχι με συ­νερ­γα­σία, με ποιον τρόπο θα μπο­ρού­σε να γίνει αυτό;

Οι πο­λι­τι­κοί και­ροί είναι έντο­νοι. Και οι δια­φο­ρές πολ­λές φορές εκ­φρά­ζο­νται πολύ έντο­να. Το στοι­χείο λοι­πόν που πρέ­πει να κυ­ριαρ­χή­σει σε όποια προ­σπά­θεια για την ανα­σύ­ντα­ξη του χώρου θα πρέ­πει να είναι ξε­κά­θα­ρο και απο­κλει­στι­κά πο­λι­τι­κό. Οι κα­ριέ­ρες, οι εμ­μο­νές και τα όποια απω­θη­μέ­να πρέ­πει να βγουν εκτός πλαι­σί­ου για να προ­χω­ρή­σει οποια­δή­πο­τε συ­νερ­γα­σία. Δεν είναι ούτε απλό βε­βαί­ως, ούτε εύ­κο­λο. Είναι όμως επι­βε­βλη­μέ­νο αν πι­στεύ­ου­με στην ισχυ­ρο­ποί­η­ση του προ­ο­δευ­τι­κού χώρου  και αν συμ­φω­νού­με πο­λι­τι­κά με­τα­ξύ μας, τότε οφεί­λου­με να βρού­με και τον τρόπο.

• Ο Γιώρ­γος Πα­παν­δρέ­ου και η κυ­βέρ­νη­σή του, λοι­δο­ρή­θη­καν, για την πο­λι­τι­κή που ακο­λού­θη­σε ως πρω­θυ­πουρ­γός. Ο ίδιος προ­σω­πι­κά αλλά και τα μέλη της κυ­βέρ­νη­σής του, με­τα­ξύ των οποί­ων και εσείς, πλή­ρω­σαν βαρύ τί­μη­μα για την από­φα­ση έντα­ξης στο μνη­μό­νιο. Πέντε χρό­νια μετά, εκεί­νη η πε­ρί­ο­δος τι σας άφησε;

Ο Γιώρ­γος Πα­παν­δρέ­ου, οι βου­λευ­τές του, οι υπουρ­γοί του υπέ­στη­σαν τον με­γα­λύ­τε­ρο δια­συρ­μό από οποια­δή­πο­τε άλλη κυ­βέρ­νη­ση. Επει­δή επι­λέ­ξα­με τον δρόμο των δύ­σκο­λων απο­φά­σε­ων, της επι­λο­γής μας ούτε να δρα­πε­τεύ­σου­με μέσω εκλο­γών ούτε να αφή­σου­με τη χώρα να χρε­ω­κο­πή­σει, ακόμη και σή­με­ρα πολ­λοί δια­μορ­φω­τές της κοι­νής γνώ­μης ρί­χνουν τέσ­σε­ρα χρό­νια μετά τις ευ­θύ­νες στον Πα­παν­δρέ­ου. Για να κα­λύ­ψουν ευ­θύ­νες άλλων, προη­γού­με­νων και τω­ρι­νών, ακόμη και σή­με­ρα καλ­λιερ­γούν την ει­κό­να του “το­ξι­κού”. Αφή­νο­ντας άλ­λους να ανα­παύ­ο­νται επί χρό­νια αμί­λη­τοι στα έδρα­να της Βου­λής, όπως και άλ­λους που έτα­ζαν σχί­σι­μο του μνη­μο­νί­ου και έφε­ραν ήδη ένα και ίσως φέ­ρουν και δεύ­τε­ρο. Αυτά όμως ελά­χι­στα μας αφο­ρούν όλους εμάς. Η μο­να­δι­κή μας βού­λη­ση είναι να συ­νει­σφέ­ρου­με στην έξοδο από την κρίση και το πέ­ρα­σμα σε μιαν ευ­η­με­ρού­σα Ελ­λά­δα, δί­καιη για τους πο­λί­τες της και απηλ­λαγ­μέ­νη από πα­θο­γέ­νειες.