Β. Παπανικόλας: «Λυπάμαι πραγματικά τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ»

Κύριε Παπα­νι­κόλα, θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε την συνέ­ντευξη από την προ­σφυγή σας στο ΣτΕ για την παύση σας από διοι­κη­τής του Νοσο­κο­μείου Ρόδου. Πέρα από το νομικό σκέλος της υπό­θε­σης, εκτιμώ ότι υπάρχει και το πολι­τικό σκέλος. Τι προσ­δο­κάτε, μέσα από αυτή την δια­δι­κα­σία;

Θα ήθελα εισα­γω­γικά να σας απα­ντήσω ότι σαν πολίτης αισθά­νο­μαι, με αυτή την κυβέρ­νηση, να υπάρχει εδώ και καιρό, σοβαρό έλλειμμα δημο­κρα­τίας στη χώρα. Δεν υπάρχει σεβα­σμός της εκτε­λε­στι­κής εξου­σίας σε θεσμούς και κανόνες, αλλά μια στρεβλή αντί­ληψη που εκλαϊ­κευ­μένα συνο­ψί­ζε­ται στο «είμαστε κυβέρ­νηση, άρα κάνουμε ό,τι μας γου­στά­ρει και ό,τι συμ­φέ­ρει, όχι στη χώρα αλλά στο δικό μας κόμμα». Στην περί­πτωσή μου, με έθιξε βαθύ­τατα και αισθάν­θηκα κατά­φωρα προ­σβε­βλη­μέ­νος στην προ­σω­πι­κό­τητά μου, η μετα­χεί­ριση την οποία μου επι­φύ­λα­ξαν οι κυβερ­νώ­ντες, οι οποίοι αφ’ ενός δεν σεβά­στη­καν τη δια­δι­κα­σία την οποία οι ίδιοι έθεσαν για να με αξιο­λο­γή­σουν και αφ’ ετέρου η αδια­φο­ρία που επέ­δει­ξαν για το γεγονός πως για τέταρτο κατά σειρά μήνα, τα Νοσο­κο­μεία όλης της χώρας παρα­μέ­νουν ακέφαλα. Δεν σεβά­στη­καν τις δικές τους δια­δι­κα­σίες, δεν σεβά­στη­καν τους νόμους, δεν σεβά­στη­καν τους πολίτες τους οποίους υπη­ρε­τεί το Σύστημα Υγείας και απέ­δει­ξαν ότι τελικά, στο βωμό της δημιουρ­γίας του δικού τους κομ­μα­τι­κού κράτους δεν σέβο­νται τη Δημο­κρα­τία και τους κανόνες της! Αυτή τους λοιπόν τη δημο­κρα­τική παρα­βα­τι­κό­τητα, όχι μόνο προσ­δοκώ, αλλά με βεβαιό­τητα θα την κατα­δείξω, τόσο εγώ όσο και οι λοιποί -με θετικές αξιολογήσεις- διοι­κη­τές Νοσο­κο­μείων, που χωρίς στοι­χειώδη αιτιο­λο­γία και με συνο­πτι­κές δια­δι­κα­σίες παύ­θη­καν από το καθε­στώς αυτό της αυθαι­ρε­σίας.

Μέχρι σήμερα, το Νοσο­κο­μείο της Ρόδου, όπως και άλλα Νοσο­κο­μεία της χώρας παρα­μέ­νουν χωρίς διοί­κηση, υπάρχει όμως ανα­πλη­ρω­τής διοι­κη­τής που έχει ανα­λά­βει το βάρος του συντο­νι­σμού. Εκτι­μάτε, ότι επη­ρε­ά­ζε­ται η σωστή λει­τουρ­γία του Νοσο­κο­μείου από την έλλειψη διοί­κη­σης;

Ένας δείκτης για το αν υπάρχει κενό διοί­κη­σης στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου, όσο και να θεω­ρή­σετε κατ’ αρχήν παρά­ξενο, είναι ο …Εισαγ­γε­λέας!! Από τη στιγμή που το νοσο­κο­μείο προ­σφεύ­γει στον εισαγ­γε­λέα για να του λύσει τα προ­βλή­ματα, στο νοσο­κο­μείο αυτό υπάρχει κενό διοί­κη­σης. Το ίδιο συνέ­βαινε στη Ρόδο το 2011, το ίδιο άρχισε να συμ­βαί­νει και τώρα! Εγώ από το 2012 είχα μεν άριστες σχέσεις συνερ­γα­σίας πλην όμως κρα­τούσα έξω από τα διοι­κη­τικά ζητή­ματα την εισαγ­γε­λία, γιατί τις ευθύνες τις ανε­λάμ­βανα προ­σω­πικά στο ακέραιο. Ο διοι­κη­τής είναι εκείνος που σηκώνει το τηλέ­φωνο και ζητά από τον Υπουργό, τον Γενικό Γραμ­μα­τέα και τον Διοι­κητή της ΥΠΕ για­τρούς ή χρήματα για υλικά και όχι ο Εισαγ­γε­λέας, που αρμο­διό­τητά του είναι η άσκηση της ποι­νι­κής αγωγής και όχι η επίλυση των προ­βλη­μά­των των νοσο­κο­μείων, πολύ δε περισ­σό­τερο ο ανα­πλη­ρών τον διοι­κητή, γιατρός, διευ­θυ­ντής της Ιατρι­κής Υπη­ρε­σίας, του οποίου η δουλειά είναι άλλη από αυτήν που τον υπο­χρε­ώ­νουν να κάνει σήμερα. Ένας άλλος δείκτης είναι οι δημό­σιοι δια­πλη­κτι­σμοί γιατρών με απα­ντή­σεις και αντα­πα­ντή­σεις δια του Τύπου! Όταν αυτά δεν μπορούν να κρα­τη­θούν και να επι­λυ­θούν εντός του Νοσο­κο­μείου, σημαί­νει ότι λείπει η «κεφαλή» που θα διευ­θε­τή­σει και θα εξα­λεί­ψει τις αιτίες της διέ­νε­ξης, απο­τρέ­πο­ντας τέτοια αρνη­τική κατά κανόνα δημο­σιό­τητα, η οποία μειώνει την εμπι­στο­σύνη του κόσμου στο Νοσο­κο­μείο. Θα περιο­ρι­στώ όμως μόνο σ’ αυτά, αν και θα μπο­ρούσα να σας αναφέρω αρκετά ακόμα.

Ποιες θεω­ρείτε ότι είναι οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις που δεν πληρούν οι προ­σω­ρι­νοί ανα­πλη­ρω­τές διοι­κη­τές;

Το νοσο­κο­μείο είναι ένας οργα­νι­σμός στον οποίο δρα­στη­ριο­ποιού­νται εκα­το­ντά­δες εργα­ζο­μέ­νων, πολλών και δια­φο­ρε­τι­κών επι­πέ­δων μόρ­φω­σης, αντί­λη­ψης και προ­σω­πι­κό­τη­τας. Οι απαι­τή­σεις διοί­κη­σης ενός τέτοιου οργα­νι­σμού οι οποίες είναι αυξη­μέ­νες λόγω του αντι­κει­μέ­νου του, πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται όταν αυτή είναι μονο­πρό­σωπη και όλες οι αρμο­διό­τη­τες συγκε­ντρώ­νο­νται στον διοι­κητή του. Το πρόσωπο αυτό θα πρέπει να δια­θέ­τει το απα­ραί­τητο κύρος για να κατα­κτή­σει αφ’ ενός τον σεβασμό του προ­σω­πι­κού και αφ’ ετέρου για να μπορεί να συνο­μι­λεί και να συν­δια­λέ­γε­ται με την κοι­νω­νία, η οποία και απο­τε­λεί τον χρήστη των υπη­ρε­σιών του, αλλά και με την προϊ­στα­μένη του Πολι­τική Ηγεσία. Επίσης, το πρόσωπο αυτό θα πρέπει να δια­θέ­τει εμπει­ρία και ικα­νό­τητα διοί­κη­σης, κυρίως όμως να δια­θέ­τει την ικα­νό­τητα να εξι­σορ­ρο­πεί καθη­με­ρινά τις αντι­θέ­σεις μεταξύ των δια­φο­ρε­τι­κών επι­πέ­δων του προ­σω­πι­κού που σας ανέφερα, προ­κει­μέ­νου να λει­τουρ­γεί αυτό σαν ενιαία ομάδα! Θα μπο­ρούσα, τέλος να σας απα­ριθ­μήσω σωρεία ακόμα και άλλων προ­ϋ­πο­θέ­σεων, βασική των οποίων λ.χ. είναι η νομική παιδεία και γνώση, ώστε να μην εγκλω­βί­ζε­ται η λει­τουρ­γία του στον φόβο ανά­λη­ψης πολλές φορές και καθαρά προ­σω­πι­κής ευθύνης, προ­κει­μέ­νου να λει­τουρ­γή­σει ο μηχα­νι­σμός! Αυτά όλα λοιπόν, με τον ερα­σι­τε­χνι­σμό και την κομ­μα­τική σκο­πι­μό­τητα που δια­κρί­νει τη σημε­ρινή πολι­τική ηγεσία, κλή­θη­καν να τα ανα­πλη­ρώ­σουν εδώ και 4 μήνες οι διευ­θυ­ντές της Ιατρι­κής Υπη­ρε­σίας κάθε νοσο­κο­μείου, πράγμα αδύ­να­τον για τους για­τρούς αυτούς οι οποίοι είναι μεν αξιέ­παι­νοι και προ­σπα­θούν να κρα­τή­σουν σε λει­τουρ­γία τα νοσο­κο­μεία, αλλά δεν είναι αυτή η δουλειά τους!

Άρα, η λογική λέει, ότι θα έπρεπε πρω­τί­στως να βρεθούν οι αντι­κα­τα­στά­τες και μετά να γίνει η παύση των διοι­κη­τών, με τον τρόπο που έγινε. Γιατί δεν συνέβη αυτό;

Αυτό συμ­βαί­νει στα Κράτη Δικαίου, εκεί όπου οι αρχές της Δημο­κρα­τίας και οι νόμοι έχουν υπό­σταση και όχι στη σημε­ρινή Ελλάδα, στην οποία ο ΣΥΡΙΖΑ επι­χει­ρεί την εγκα­θί­δρυση ενός ιδιό­τυ­που καθε­στώ­τος στη­ρι­ζό­με­νου σε ιδε­ο­λη­ψίες παρω­χη­μέ­νων εποχών. Βασική αρχή στο Δημόσιο Δίκαιο είναι η «αρχή της συνέ­χειας του κράτους», δηλαδή κτίζεις πάνω σ’ εκείνα που έκτισαν οι προη­γού­με­νοι, δεν τα γκρε­μί­ζεις όλα για να κτίσεις από την αρχή, ή το χει­ρό­τερο και που είναι αυτό που συμ­βαί­νει σήμερα, δεν γκρε­μί­ζεις χωρίς καν εσύ να κτίζεις! Αυτοί, απλά απο­μά­κρυ­ναν τους «εχθρούς» δηλ. εμάς, αδια­φο­ρώ­ντας για τις συνέ­πειες και αφή­νο­ντας τα Νοσο­κο­μεία στην τύχη τους! Ανεύ­θυ­νοι και ανί­κα­νοι κομ­μα­τάρ­χες!

Έχετε δια­τε­λέ­σει βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου με το ΠΑΣΟΚ, σε μία εποχή, που αν και δεν είναι τόσο μακρινή χρονικά, εντού­τοις, θεωρώ, δεν έχει καμία σχέση με το σημε­ρινό πολι­τικό σκηνικό. Πώς βλέπετε, αλήθεια, την κατά­σταση που επι­κρα­τεί σήμερα στην πολι­τική σκηνή του τόπου;

Όχι, δεν έχει την παρα­μι­κρή σχέση η εποχή εκείνη με την σημε­ρινή. Οι βου­λευ­τές τότε είχαμε κύρος και απο­λαμ­βά­ναμε του σεβα­σμού και της εμπι­στο­σύ­νης του κόσμου! Εμείς δεν κρυ­βό­μα­σταν από τον κόσμο, αντί­θετα επι­διώ­καμε να έχουμε συνεχή παρου­σία στις πόλεις, στα χωριά και στα νησιά, παίρ­ναμε δύναμη από αυτή την επαφή! Σήμερα, οι κυβερ­νη­τι­κοί βου­λευ­τές έχουν το σύν­δρομο της αγο­ρα­φο­βίας, κρύ­βο­νται από τον κόσμο και δεν τολμούν να περ­πα­τή­σουν στην εκλο­γική τους περι­φέ­ρεια γιατί φοβού­νται ότι θα απο­δο­κι­μα­σθούν από εκεί­νους που τους ψήφισαν! Ειλι­κρινά τους λυπάμαι! Προ­σω­πικά δεν θα μπο­ρούσα να το αντέξω αυτό, ούτε για τα πέντε (;) χιλιά­ρικα της βου­λευ­τι­κής απο­ζη­μί­ω­σης, ούτε για το κρατικό αυτο­κί­νητο με τον αστυ­νο­μικό, ούτε για τις στρα­τιω­τι­κές χαι­ρε­τού­ρες του κόσμου όλου! Τότε εμείς κιν­δυ­νεύ­αμε να προ­σβλη­θούμε από ναρ­κισ­σι­σμό και αίσθημα αυτο­πραγ­μά­τω­σης ενώ οι τωρινοί από αγο­ρα­φο­βία, ενοχές και κατά­θλιψη! Τους λυπάμαι πραγ­μα­τικά και αυτός είναι και ένας λόγος που δεν ασχο­λού­μαι σχεδόν καθόλου προ­σω­πικά μαζί τους, αλλά μόνο με την κυβέρ­νησή τους, παρά την ηχηρή απουσία τους από τα Δωδε­κά­νησα. Για την πολι­τική σκηνή γενι­κό­τερα, αυτή, συγ­χω­ρέ­στε με, αλλά περισ­σό­τερο με μπερντέ του Καρα­γκιόζη μοιάζει παρά με Κυβέρ­νηση ή Κοι­νο­βού­λιο! Η εποχή αυτή στην ελλη­νική πολι­τική σκηνή είναι εποχή των «εκπτώ­σεων», όπως είναι οι εκπτώ­σεις στα μαγαζιά! Άνθρω­ποι που υπό ομαλές και φυσιο­λο­γι­κές συν­θή­κες δεν θα έμπαι­ναν ούτε σαν κλη­τή­ρες στη Βουλή, έγιναν βου­λευ­τές και υπουρ­γοί, υπο­βι­βά­ζο­ντας καθη­με­ρινά το επίπεδο του πολι­τι­κού λόγου με ανοη­σίες ή προ­σβάλ­λο­ντας βάναυσα την αισθη­τική μας με την εμφά­νισή τους. Ευτυχώς, εμείς «φύγαμε νωρίς», όπως λέει και ο ποιητής!

Το μέλλον του ΠΑΣΟΚ, ως άνθρω­πος που το έχει υπη­ρε­τή­σει και που εξα­κο­λου­θεί να δίνει το «παρών» σε κάθε κάλεσμα, πώς το βλέπετε κ. Παπα­νι­κόλα;

Το ΠΑΣΟΚ, θέτο­ντας τη σωτηρία της χώρας υπεράνω των κομ­μα­τι­κών του συμ­φε­ρό­ντων, πλήρωσε το πιο βαρύ τίμημα για την κρίση απ’ όλες τις πολι­τι­κές δυνά­μεις. Μέσα από σωρεία πολι­τι­κών λαθών από τα οποία διδα­χθή­καμε, αλλά και από προ­δο­σίες ανθρώ­πων που ανα­δεί­ξαμε, αυτοί που μείναμε κατα­φέ­ραμε να το κρα­τή­σουμε ζωντανό σαν κομμάτι του πολι­τι­κού σκη­νι­κού. Μικρό­τερο σαφώς, αλλά ζωντανό και με τον πιο συνετό πολι­τικό λόγο μέσα στη μαυρίλα της πολι­τι­κής ζωής που ζούμε τελευ­ταία στη χώρα! Πιστεύω ότι το κομμάτι που έμεινε είναι το πιο ηθικό πολι­τικά και το πιο αξιό­λογο από εκείνο το τερά­στιο 45% του παρελ­θό­ντος και είναι η προζύμη για τη δημιουρ­γία εκ νέου της μεγάλης Δημο­κρα­τι­κής Παρά­τα­ξης, που τόσο έχει ανάγκη η χώρα! Εμείς Μένουμε και Επι­μέ­νουμε! Με κλη­ρο­νο­μιά τις Ιδέες και το τερά­στιο έργο που επι­τε­λέ­σαμε μετα­πο­λι­τευ­τικά θα προ­σπα­θούμε και ήδη σαν ΠΑΣΟΚ πρω­τα­γω­νι­στούμε, στην ανα­σύ­σταση του πολι­τι­κού μας χώρου. Αν κάποιοι άλλοι, έχοντας μόνη προ­ϋ­πη­ρε­σία τις κατα­λή­ψεις σχο­λι­κών κτηρίων, κατά­φε­ραν με την εξα­πά­τηση και την ψευτιά από το 4% να μας κυβερ­νούν σήμερα, γιατί εμείς από το 6,5%, με μεγάλη κυβερ­νη­τική εμπει­ρία, με τερά­στιο έργο και με «καθα­ρι­σμένη από τα σκου­πί­δια» την αυλή μας, να μην το κατα­φέ­ρουμε;

Η συζή­τηση που γίνεται για τη συνερ­γα­σία ή συνέ­νωση των κομ­μά­των που υπη­ρε­τούν τον χώρο της κεντρο­α­ρι­στε­ράς σας βρίσκει σύμφωνο;

Είμαι θερμός υπο­στη­ρι­κτής της ανα­σύ­στα­σης της μεγάλης Δημο­κρα­τι­κής Παρά­τα­ξης, της Παρά­τα­ξης που την δια­πνέ­ουν οι ιδέες του Δημο­κρα­τι­κού Σοσια­λι­σμού. Νομίζω ότι αυτός είναι ένας πιο δόκιμος όρος από τον όρο «Κεντρο­α­ρι­στερά» και είναι ο χώρος που μέχρι το 2009 κάλυπτε εξ ολο­κλή­ρου το ΠΑΣΟΚ, πριν αυτό να δια­σπα­στεί σε υπο­κόμ­ματα και κυρίως πριν να λεη­λα­τη­θεί, προ­σω­ρινά πιστεύω, από το ψέμα και τον άκρατο λαϊ­κι­σμό του ΣΥΡΙΖΑ. Βλέ­πο­ντας σήμερα την κατά­σταση της χώρας, επι­βάλ­λε­ται εκ των πραγ­μά­των να επα­να­φέ­ρουμε στις πραγ­μα­τι­κές της δια­στά­σεις, αυτές δηλ. του 4% που είχε, η σημε­ρινή κυβερ­νη­τική πλειο­ψη­φία των «αρι­στε­ρών» λαϊ­κι­στών, ώστε να πάψει, για το καλό της χώρας, να απο­τε­λεί πόλο διεκ­δί­κη­σης κυβερ­νη­τι­κής εξου­σίας. Τον ρόλο αυτό, του δεύ­τε­ρου πόλου εξου­σίας απέ­να­ντι στις συντη­ρη­τι­κές δυνά­μεις των δια­φό­ρων τάσεων της δημο­κρα­τι­κής Δεξιάς θα πρέπει να τον κατα­κτή­σει η μεγάλη Παρά­ταξη του Δημο­κρα­τι­κού Σοσια­λι­σμού, η οποία θα μπο­ρέ­σει να γίνει πραγ­μα­τικά μεγάλη, μόνο ενώ­νο­ντας ξανά τα κομ­μά­τια της!