Το καρναβάλι και ο χλευασμός της προσφυγιάς… – Γράφει η Ίρις Μαυράκη

Είναι από τις σπάνιες φορές που απο­φα­σίζω δημόσια να εκφράσω τις σκέψεις μου και την άποψη μου ως άνθρω­πος και πολίτης αυτού του κόσμου, αλλά η οργή και ο θυμός μου δεν μπορούν να συγκρα­τη­θούν.

Διάβασα μια αναφορά ενός σοβαρού και ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νου συμπο­λίτη που είχε το θάρρος και την ευαι­σθη­σία να περι­γρά­ψει τα παρα­κάτω. Δεν αναφέρω το όνομα του για να μην γίνει βορά στο στόμα αρκετών οι οποίοι έχουν γίνει λαϊκοί δικα­στές και εισαγ­γε­λείς απα­ντα­χού και κατα­κρε­ουρ­γούν τις περισ­σό­τε­ρες φορές ανώνυμα ή και επώνυμα όποιον τολ­μή­σει να βρεθεί στο δρόμο τους, βολε­μέ­νοι πίσω από ένα πλη­κτρο­λό­γιο. Αντι­θέ­τως ανα­λαμ­βάνω να στο­χο­ποι­ηθώ εγώ, αν και γνω­ρί­ζετε πως υπάρ­χουν κανόνες ακόμα και στο δια­δί­κτυο και τα ΙP του καθένα. Λυπάμαι αν θα ακουστώ δυσά­ρε­στη και ενο­χλη­τική τέτοιες ώρες και μέρες που όλος σχεδόν ο κόσμος γιορ­τά­ζει το τέλος της Απο­κριάς.

‘’Xθές το βράδυ γυρ­νώ­ντας από την έξοδό μας με την γυναίκα μου είδαμε ένα ακριβό τζιπ να ‘σέρνει’ σε μια βάρκα μερι­κούς ‘μασκα­ρά­δες’ ντυ­μέ­νους ναυα­γούς πρό­σφυ­γες (κατά το πρότυπο του εξώ­φυλ­λου γνωστού περιο­δι­κού). Φορού­σαν σωσίβια και ήταν βαμ­μέ­νοι μαύροι. Οι κύριοι και οι κυρίες επίσης κυμά­τι­ζαν με περη­φά­νια Ελλη­νι­κές σημαίες. Ανα­γνω­ρίζω ότι στον κόσμο της τέχνης (σχεδόν) ΤΙΠΟΤΑ δεν πρέπει να λογο­κρί­νε­ται και να απα­γο­ρεύ­ε­ται (και πάλι δεν μπορείς φυσικά να σκο­τώ­σεις έναν ηθοποιό για τις ανάγκες μιας σκηνής, ή να φερθείς άπρεπα σε έναν ανήλικο), απλά ήταν σοκα­ρι­στικό να βλέπεις κάτι τέτοιο, γνω­ρί­ζο­ντας πως ανθρώ­πι­νες ζωές χάθηκαν, κιν­δυ­νεύ­ουν ή βρί­σκο­νται σε πολύ δύσκο­λες συν­θή­κες αυτή τη στιγμή στις θάλασ­σες μας. Ανήκω σε αυτούς που δεν μπό­ρε­σαν να βοη­θή­σουν τους ανθρώ­πους αυτούς όπως θα έπρεπε (και αισθά­νο­μαι άσχημα για αυτό) αλλά απορώ πως μπορεί κάποιος να έχει την καρδιά να τους γελοιο­ποιεί. Θεωρώ δε ότι η θέση μου αυτή δεν με κατα­τάσ­σει πολι­τικά αλλά απο­τε­λεί μια ενστι­κτώδη και λογικά υγιή ανθρώ­πινη αντί­δραση. Σε κάθε περί­πτωση κανείς δεν δικαιού­ται να πει­ρά­ξει ή να επι­πλή­ξει τους ‘μασκα­ρά­δες’ αυτούς ωστόσο προσοχή γιατί και αυτοί με τη σειρά τους δεν θα πρέπει να λογο­κρί­νουν κανέναν κατευ­θυ­νό­με­νοι από δήθεν Εθνικά φρο­νή­ματα και αμφι­σβη­τή­σι­μες ‘ηθικές’ που είναι πάντα στα μέτρα τους.’’

Λοιπόν για να βάζουμε κάποια πράγ­ματα σε μια σειρά κι επειδή ένοιωσα σαν να έτρωγα κλωτσιά στο στομάχι.

Όταν κάποιος – κάποιοι απο­φα­σί­ζουν επειδή είναι καρ­να­βάλι να χλευά­σουν ένα θύμα κι όχι τον θύτη, μας δείχνει κατ ευθείαν το ποιόν της ψυχής του και τον τρόπο σκέψης (αν υπάρχει). Ποιος είπε ότι δεν υπάρχει το δικαί­ωμα να κριθούν; Έργο Τέχνης είναι;

Όταν με το ακριβό τζιπάκι και την βαρ­κούλα λόγω απο­κριάς ντύ­νο­νται με σωσίβια και βάφο­νται με μαύρα χρώματα εμπνευ­σμέ­νοι ίσως από ένα εξώ­φυλλο (υπ όψιν δύο σοβα­ρό­τα­τοι καλ­λι­τέ­χνες ζήτησαν δημόσια συγ­γνώμη για το απο­τέ­λε­σμα) και δεν σέβο­νται την Ανθρω­πι­στική κρίση που έχει βρεθεί στο κατώφλι μας ξεχνώ­ντας ότι ίσως ο παππούς τους ήρθε από απέ­να­ντι ή και έφυγε απέ­να­ντι μέσα σε μια βάρκα, ή βρέθηκε να δια­σχί­ζει ωκε­α­νούς ως μετα­νά­στης, όχι μόνο τότε αλλά και σήμερα
όταν εκα­το­ντά­δες εγκα­τα­λεί­πουν τον τόπο τους, δεν σέβο­νται την ίδια την ζωή και τον Άνθρωπο, δεν σέβο­νται το ότι χιλιά­δες συμπο­λί­τες τους σε όλη την χώρα αλλά και χιλιά­δες πολίτες από πολλές άλλες χώρες γιατροί, εθε­λο­ντές, νοση­λευ­τές, ανθρω­πι­στι­κές οργα­νώ­σεις, ΜΚΟ, ομάδες ανθρώ­πων μεμο­νω­μέ­νοι, ανώ­νυ­μοι και επώ­νυ­μοι και φορείς, τρέχουν να συν­δρά­μουν και να βοη­θή­σουν, αλλά και πολλοί πονάνε βλέ­πο­ντας ένα μωρό να γεν­νιέ­ται σε μια βάρκα, στην λάσπη, σε ένα ελι­κό­πτερο, άτομα ηλι­κιω­μένα με ανα­πη­ρίες, μητέρες αγκαλιά με τα παιδιά τους και εγκυ­μο­νού­σες μέσα στο νερό, όταν το εμπόριο παιδιών και οργάνων πάει σύννεφο, όταν δια­κι­νη­τές τούς εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται και τους στοι­βά­ζουν σε σάπιες λέμβους και βάρκες που βου­λιά­ζουν και όχι γυα­λι­στε­ρές όπως την δική τους, όταν λοιπόν δεν χλευά­ζουν τους θύτες που δημιουρ­γούν τους πολέ­μους και τις αιτίες και αντί να μασκα­ρευ­τούν (νομί­ζο­ντας ότι είναι αστείο) σε πρό­σφυ­γες και όχι σε βόμβες ή και σε πολι­τι­κούς των μεγάλων χωρών που πουλάνε προ­στα­σία και όπλα και το ΝΑΤΟ, όταν δεν έχουν πάει ποτέ τους σε μιά έκθεση γελοιο­γρα­φίας και σκίτσου, ή σε θεα­τρική παρά­σταση, ή κινη­μα­το­γράφο, όταν νομί­ζουν πως πίσω απο το άλλοθι της μάσκας τους μπορούν να δια­κω­μω­δούν με τον χει­ρό­τερο τρόπο όχι μόνο την προ­σφυ­γιά και τον μετα­νά­στη γενικά, ε τότε ντρέ­πο­μαι ειλι­κρινά για την κατά­ντια κάποιων.

Δια­κω­μω­δού­σαν τους Έλληνες που φεύγουν η θα φύγουν?? και στο μυαλό τους φαντά­ζει σαν μια ατέ­λειωτη εκδρομή μέσα σε ένα ακριβό σκάφος;

Αν νομί­ζουν δε ότι κρα­τώ­ντας ένα σύμβολο όπως η σημαία και κάνο­ντας κατά­χρηση του συμ­βο­λι­σμού της τους δίνει απαλ­λαγή και άλλοθι είναι πολύ γελα­σμέ­νοι.

Ας έχουν το θάρρος να βγούνε επώνυμα και με φωτο­γρα­φίες και να είναι σίγου­ροι ότι θα κάνω τα πάντα να τους προ­βάλλω εγώ στα μέσα επι­κοι­νω­νίας, στα ΜΜΕ όχι μόνο στην Ρόδο, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, και εδώ στην Αγγλία όπου ζω πλέον ως οικο­νο­μι­κός μετα­νά­στης έχοντας βιώσει όλη την τρα­γι­κό­τητα της κρίσης.

Ίρις Μαυράκη