Πάρτι αισχροκέρδειας από «επιτήδειους» εις βάρος των προσφύγων

Πρω­το­φα­νές όργιο αισχρο­κέρ­δειας από «επαγ­γελ­μα­τίες» που, εκμε­ταλ­λευό­με­νοι τη δυστυ­χία χιλιά­δων προ­σφύ­γων, επι­χει­ρούν να κάνουν την «αρπαχτή» της ζωής τους παρα­τη­ρεί­ται τούτες τις δύσκο­λες ώρες στην Ειδο­μένη. Το κράτος απου­σιά­ζει παντε­λώς, οι πει­να­σμέ­νοι και ξεθε­ω­μέ­νοι πρό­σφυ­γες ξοδεύ­ουν ό,τι τους έχει απο­μεί­νει για να επι­βιώ­σουν και στις παρυφές του απέ­ρα­ντου καταυ­λι­σμού επι­τή­δειοι θησαυ­ρί­ζουν ανε­νό­χλη­τοι.

«Εχω αρρω­στή­σει, δεν μπορώ να βλέπω αυτά τα κοράκια να κατα­σπα­ρά­ζουν τους δυστυ­χι­σμέ­νους…», λέει στην «Κ» μια γυναίκα που βρί­σκε­ται καθη­με­ρινά και επί πολλές ώρες στον καταυ­λι­σμό. Ιδιο­κτή­τες ταξί απαι­τούν και εισπράτ­τουν κόμι­στρο της τάξης των… 90 ευρώ για δια­δρομή 20 χλμ., από το πρα­τή­ριο υγρών καυ­σί­μων Πολυ­κά­στρου έως τον καταυ­λι­σμό της Ειδο­μέ­νης. Αυτό­πτης μάρ­τυ­ρας ανάφερε στην «Κ» ότι γυναίκα από τη Συρία έδωσε κλαί­γο­ντας σε ταξιτζή χαρ­το­νό­μι­σμα των 100 ευρώ, που μπορεί να ήταν και τα τελευ­ταία της χρήματα, και της επέ­στρεψε ρέστα 10. Το σύνολο σχεδόν των ταξί της περιο­χής του Κιλκίς έχει «πέσει πάνω» στα κέντρα προ­σω­ρι­νής παρα­μο­νής, στο Χέρσο, τη Νέα Καβάλα, το πρα­τή­ριο υγρών καυ­σί­μων του Πολυ­κά­στρου, όπου αλιεύ­ουν πελάτες για την Ειδο­μένη έναντι εξω­φρε­νι­κού αντι­τί­μου. Το ίδιο και στη Θεσ­σα­λο­νίκη, στον σιδη­ρο­δρο­μικό σταθμό, το ΚΤΕΛ, το κέντρο προ­σφύ­γων στα Διαβατά.

«Εκατό το κεφάλι»

Η μαρ­τυ­ρία στον γρά­φο­ντα, εντελώς τυχαία, ταξιτζή στη Θεσ­σα­λο­νίκη είναι ενδει­κτική του πώς λει­τουρ­γεί η «χρυ­σο­φό­ρος» επι­χεί­ρηση μετα­φο­ράς στα σύνορα. «Πού πάτε, κύριος;» με ρωτάει. «Στην αρχή της Εγνα­τίας, στον Βαρδάρη», απά­ντησα. «Ωραία, θα προλάβω και το 8.20, θα βρω κανένα μαυράκι», συνε­χί­ζει. Η συνέ­χεια της συζή­τη­σης απο­κα­λύ­πτει πτυχές της σκο­τει­νής πλευράς του φεγ­γα­ριού, που απο­κα­λεί­ται αλλη­λεγ­γύη στους δει­νο­πα­θού­ντες συναν­θρώ­πους μας. «Και τι είναι το 8.20 και το μαυράκι;» τον ρωτώ. «Την πέφτω στον σιδη­ρο­δρο­μικό σταθμό και, με το που φτάνει το τρένο εκείνη την ώρα από την Αθήνα, όλο και θα τσι­μπήσω κανέναν από τη Συρία. Ερχο­νται και άλλοι συνά­δελ­φοι για να πάρουν κανένα κομμάτι και εκείνοι, αλλά εγώ αφήνω λίγο πιο έξω το αμάξι και ψαρεύω…». «Και πόσο πάει η κούρσα μέχρι την Ειδο­μένη;» συνε­χίζω τη συζή­τηση. «Εκατό το κεφάλι. Βγάλε τα 17, που είναι το πετρέ­λαιο, βγαίνει καλό μερο­κά­ματο, ένα τέτοιο αγώι την ημέρα είσαι βασι­λιάς…».

Στον καταυ­λι­σμό οι τρεις καντί­νες δεν προ­λα­βαί­νουν να εξυ­πη­ρε­τή­σουν την πελα­τεία. Καθώς οι μερίδες φαγητού που χορη­γούν οι ανθρω­πι­στι­κές οργα­νώ­σεις επαρ­κούν να ταΐσουν 2.000 έως 2.500 στόματα, οι υπό­λοι­ποι πει­να­σμέ­νοι σχη­μα­τί­ζουν ουρές στις καντί­νες που πωλούν σε όποια τιμή θέλουν σάντουιτς, ανα­ψυ­κτικά, νερά, καφέδες, χαρ­το­μά­ντιλα κ.λπ. Του­λά­χι­στον οκτώ αγρο­τικά λει­τουρ­γούν ως υπαί­θρια οπω­ρο­πω­λεία στην είσοδο του καταυ­λι­σμού, που­λώ­ντας σε εξω­φρε­νι­κές τιμές, κυρίως φρούτα. «Τρίβουν τα χέρια τους όλοι αυτοί γιατί, όπως λένε, γέμισαν με χρήματα…», λέει η ίδια γυναίκα.

Και ενώ το πάρτι της αισχρο­κέρ­δειας καλά κρατεί, οι διω­κτι­κές αρχές δεί­χνουν να μην έχουν αντι­λη­φθεί αυτό για το οποίο βοά η περιοχή, την άγρια εκμε­τάλ­λευση που υφί­στα­νται οι πρό­σφυ­γες. «Δεν έχει εμφα­νι­στεί κανένα ΣΔΟΕ, καμιά υπη­ρε­σία να δει τις αθλιό­τη­τες. Το κράτος δεν ενδια­φέ­ρε­ται ότι ο κόσμος εδώ πεινάει. Ας στεί­λουν τον στρατό να στήσει υπαί­θρια μαγει­ρεία, να γλι­τώ­σουν οι άνθρω­ποι από τα νύχια των αρπα­κτι­κών. Είναι τόσο δύσκολο να γίνει αυτό;» λέει μέλος ανθρω­πι­στι­κής οργά­νω­σης, που βιώνει μια πραγ­μα­τι­κό­τητα για την οποία τονίζει πως «με κάνει να ντρέ­πο­μαι που είμαι Ελλη­νίδα».

Σε μια προ­σπά­θεια να απο­τρα­πεί η συρροή κερ­δο­σκό­πων στα «σύρματα» του κέντρου προ­σφύ­γων στα Διαβατά, ο Δήμος Θεσ­σα­λο­νί­κης συμ­φώ­νησε με γνωστή αλυσίδα σούπερ μάρκετ να πωλεί στην είσοδο προ­ϊ­ό­ντα σε τιμές κόστους ή και κάτω από αυτό.

Καθη­με­ρινή