Γ. Υψηλάντης – Όταν μια συζήτηση ουσίας υποβαθμίζεται σε μονοπαραταξιακή φιέστα

Η ειδική τακτική συνε­δρί­αση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου, με θέμα των απο­λο­γι­σμό πεπραγ­μέ­νων της δημο­τι­κής αρχής, απο­τε­λεί θεσμο­θε­τη­μένη δια­δι­κα­σία η οποία εκ των πραγ­μά­των μπορεί να έχει ουσια­στικό περιε­χό­μενο, στο βαθμό που δια­σφα­λί­ζε­ται σ’ αυτήν ο συνε­κτι­κός, ουσια­στι­κός και κυρίως δημο­κρα­τι­κός διά­λο­γος.

Όταν υπο­βαθ­μί­ζε­ται τεχνηέ­ντως σε μονο­πα­ρα­τα­ξιακό μονό­λογο (απε­ριο­ρί­στου μάλιστα χρόνου) με την αντι­πο­λί­τευση που εκπρο­σω­πεί το 60% του Ροδια­κού Λαού απο­κλει­σμένη και από το δικαί­ωμα λόγου, τότε δεν είναι τίποτα περισ­σό­τερο από μια παρα­τα­ξιακή φιέστα.

Στη φιέστα αυτή, η ΡΟΠΟΑΝ δεν θα μετέχει. Διάλογο με τον καθένα μπο­ρούμε να κάνουμε και τον κάνουμε με τον πιο δημιουρ­γικό μάλιστα τρόπο. Χει­ρο­κρο­τη­τές σε φιέστες, δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε. Ας συνε­ορ­τά­σουν κι ας αλλη­λο­χει­ρο­κρο­τη­θούν οι συνά­δελ­φοι της πλειο­ψη­φίας μεταξύ τους, δεδο­μέ­νου ότι δια­νύ­ουν και τη σχετική «εξε­τα­στική περίοδο».

Την πορεία έργου και ημερών της δημο­τι­κής αρχής, έτσι και αλλιώς την παρα­κο­λου­θούμε, την κρί­νουμε και την αξιο­λο­γούμε καθη­με­ρινά. Το ίδιο κάνουν οι δημότες και οι φορείς του νησιού μας. Μακάρι το απο­τέ­λε­σμα να είχε θετικό πρόσημο κι ας γίνο­νταν και φιέστες. Δυστυ­χώς μας μένουν μόνο οι φιέστες! Έργο, γιοκ! Εκτός αν η δημο­τική αρχή, θεωρεί έργο την παροχή -πλημμελή μάλιστα- των αυτο­νό­η­των και την εκχώ­ρηση της όποιας δρα­στη­ριό­τη­τας στον ιδιω­τικό τομέα παράλ­ληλα με την πλήρη απα­ξί­ωση και αδρα­νο­ποί­ηση της δημο­τι­κής μηχανής.

Τα προ­βλή­ματα του Δήμου Ρόδου, λιμνά­ζουν και επι­δει­νώ­νο­νται, οι οργα­νω­μέ­νοι φορείς της κοι­νω­νίας αγω­νιούν για το αύριο της Ρόδου κι αυτοί περί άλλα τυρ­βά­ζουν!