Δήλωση του Προέδρου του Επιμελητηρίου Γ. Πάππου για τον ΔΗ. ΦΟ. ΔΩ

Με αφορμή τις δηλώ­σεις του Αντι­δη­μάρ­χου Ρόδου επί των Οικο­νο­μι­κών κ. Γιάννη Περδίκη, στην εφη­με­ρίδα «ΡΟΔΙΑΚΗ» σχετικά με το ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ., μετά και την έκδοση από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, με την οποία δια­τάσ­σε­ται η επι­στροφή του δημο­τι­κού φόρου, ως αχρε­ω­στή­τως κατα­βλη­θέ­ντος, σε επι­χει­ρη­μα­τία της Δωδε­κα­νή­σου, ο Πρό­ε­δρος του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου κ. Γιάννης Πάππου προέβη στην ακό­λουθη δήλωση:

«Η απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, απο­τε­λεί μια ακόμη ηχηρή νομική δικαί­ωση, μετά και το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας – των θέσεων και των αγώνων του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου για την κατάρ­γηση αυτού του καθόλα άδικου, αντι­συ­νταγ­μα­τι­κού, μεσαιω­νι­κού τύπου, φόρου, καθώς θέτει τέλος στην ανα­δρο­μική διεκ­δί­κηση, από πλευράς των Δήμων, οφειλών επι­χει­ρή­σεων της Δωδε­κα­νή­σου, καθώς της δέσμευ­σης των Αριθμών Φορο­λο­γι­κών Μητρώων (ΑΦΜ).

Το λιγό­τερο που οφεί­λουν σήμερα να κάνουν οι Δήμοι της Δωδε­κα­νή­σου, είναι να σεβα­στούν τις απο­φά­σεις των αρμό­διων δικα­στη­ρίων και να απαλ­λά­ξουν τους επι­χει­ρη­μα­τίες της Δωδε­κα­νή­σου, που τόσο έχουν υπο­φέ­ρει όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης, από ένα δυσβά­στα­κτο οικο­νο­μικό βάρος που δεν τους ανα­λο­γεί.

Αντί να κρύ­βο­νται πίσω από νομι­κί­στι­κους ελιγ­μούς , στην προ­σπά­θειά τους να συντη­ρή­σουν έστω και με πλά­γιους τρόπους ένα άθλιο καθε­στώς, ας ανα­λά­βουν την ελά­χι­στη ηθική υπο­χρέ­ωση απέ­να­ντι στους κατα­πο­νη­μέ­νους επι­χει­ρη­μα­τίες του τόπου και να απο­δε­σμεύ­σουν άμεσα τα ΑΦΜ που κρατούν δεσμευ­μένα λόγω οφειλών από τον καταρ­γη­θέ­ντα πλέον ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.

Δεν είναι ούτε ηθικό ούτε δίκαιο να συνε­χί­ζε­ται η τιμωρία των επι­χει­ρη­μα­τιών της περιο­χής μας, για τα οικο­νο­μικά αδιέ­ξοδα των Δήμων.

Ζητούμε για μια ακόμη φορά από τον Δήμο Ρόδου αλλά και από το σύνολο των Δήμων της Δωδε­κα­νή­σου, να επι­δεί­ξουν λογική στις ενέρ­γειες και τις απο­φά­σεις τους και να στη­ρί­ξουν τον παρα­γω­γικό ιστό της περιο­χής, σε μια περίοδο που η συλ­λο­γική προ­σπά­θεια και η συνοχή της τοπικής κοι­νω­νίας είναι περισ­σό­τερο ανα­γκαία από κάθε άλλη φορά».