Tι πραγματικά είναι εφικτό να γίνει στο νησί;

Πρόταση στο θέμα της ανα­κα­τα­σκευής του Κολοσ­σού, προ­ε­τοι­μά­ζε­ται για να κατα­θέ­σει ο Σύλ­λο­γος Αρχι­τε­κτο­νι­κής και Πολι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς Ρόδου, δια­βά­ζουμε στο ρεπορ­τάζ της «δ». Μια πρόταση που θεω­ρεί­ται από τους αρμο­δί­ους ότι θα βρί­σκε­ται όσο το δυνατόν πιο κοντά στο τι πραγ­μα­τικά είναι εφικτό να γίνει στο νησί. . Πρόταση κλειδί σε όλο αυτό: «Στο τι πραγ­μα­τικά μπορεί να γίνει στο νησί» που θα πρέπει να προ­βλη­μα­τί­σει.

Η πρόταση του Συλ­λό­γου, προ­σα­να­το­λί­ζε­ται σε ένα μουσείο για τον Κολοσσό, η οποία έρχεται να συνα­ντή­σει την πρόταση του Τέρη Χατζη­ϊ­ω­άν­νου για «τη μετα­τροπή ενός κτιρίου (έχουμε τόσα, που δυστυ­χώς καταρ­ρέ­ουν…) σε «Μουσείο Koλοσσού» για την προβολή και αξιο­ποί­ηση του «μύθου».

Να ξανα­θυ­μη­θούμε πως το περι­γρά­φει : « Με την συγκέ­ντρωση ιστο­ρι­κού υλικού που θα αφορά γκρα­βού­ρες, ρεπλί­κες, κείμενα, βιβλία, γραμ­μα­τό­σημα, αφίσες, έργα ζωγρα­φι­κής (είναι ντροπή, να μην έχουμε εξα­σφα­λί­σει ακόμη αντί­γραφο του Κολοσ­σού του Νταλί, που βρί­σκε­ται στο μουσείο της Βέρνης) ντο­κι­μα­ντέρ, ταινίες και χρήση νέων τεχνο­λο­γιών -5d- που θα προ­βάλ­λουν την ιστορία του Κολοσ­σού, οτι­δή­ποτε αφορά ένα από τα επτά θαύματα της αρχαιό­τη­τας. Οτι­δή­ποτε, μπορεί να ανα­πα­ρά­γει το «μύθο»! Με παράλ­λη­λες ενέρ­γειες που δεν θα αφορούν μόνο την του­ρι­στική εκμε­τάλ­λευση, αλλά και την ανά­δειξη της πολι­τι­στι­κής και εκπαι­δευ­τι­κής κλη­ρο­νο­μιάς της. Όπως, η ενερ­γο­ποί­ηση του Πανε­πι­στή­μιου Αιγαίου και Ξένων Πανε­πι­στή­μιων, Λυκείων, Γυμνα­σίων, Δημο­τι­κών σχο­λείων, για εργα­σίες, δια­γω­νι­σμούς κλπ και τη δια­σύν­δεση του με την προ­σπά­θεια επα­νά­κτη­σης μερι­δίου του μαθη­τι­κού του­ρι­σμού που έχουμε χάσει.»

Ας μου επι­τρα­πεί να πιστεύω, πως πρό­κει­ται για τις πλέον ρεα­λι­στι­κές και ενδια­φέ­ρου­σες προ­τά­σεις, για έναν «Μύθο» που θα δια­τη­ρή­σει μέσα από την έκθεση του σε ένα Μουσείο την αίγλη και το μυστή­ριο, έτσι όπως αξίζει στους Μύθους και που κιν­δυ­νεύει να κατα­στρα­φεί μέσα από τις αυτο­κα­τα­στρο­φι­κές μας φαντα­σιώ­σεις και μάλιστα φαρα­ω­νι­κού τύπου.