Α-τυπος και υπογραμμός: Το αργότερα είναι τώρα

Και εγένετο δια­δή­λωση… Η απερ­γιακή κινη­το­ποί­ηση της Πέμπτης 4 Φεβρουα­ρίου ενάντια στα σχέδια της κυβέρ­νη­σης για το Ασφα­λι­στικό, ήταν από τις μαζι­κό­τε­ρες στην νεότερη ιστορία της Ρόδου.

Συν­δι­κα­λι­στές, ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τίες, δημό­σιοι υπάλ­λη­λοι, υπάλ­λη­λοι του ιδιω­τι­κού τομέα, άνεργοι, ήταν εκεί. Εκεί για να δια­δη­λώ­σουν την αντί­θεσή τους ενάντια στην λαίλαπα που έρχεται να σαρώσει τα πάντα (και είναι σχεδόν αδύ­να­τον να απο­φευ­χθεί).

Η ικα­νο­ποί­ηση για το γεγονός ότι οι Ροδίτες, επι­τέ­λους, κατά­φε­ραν να σηκω­θούν από τον καναπέ, ήταν διάχυτη. Σε αυτή την πορεία και την συγκέ­ντρωση δια­μαρ­τυ­ρίας δεν είδαμε μόνο τους γνω­στούς συν­δι­κα­λι­στές αλλά είδαμε και ανθρώ­πους της διπλα­νής πόρτας, όπως είδαμε τον γιατρό μας, τον δικη­γόρο μας, τον ασφα­λι­στή μας, τον δάσκαλό μας, τον περι­πτερά μας να δια­μαρ­τύ­ρο­νται.

Αν κάτι κατά­φερε αυτή η κυβέρ­νηση, είναι να βγάλει στους δρόμους μαζί ανθρώ­πους με «αντι­κρουό­μενα» συμ­φέ­ρο­ντα και ζητού­μενα. Και τον εργο­δότη και τον εργα­ζό­μενο, και τον συνεπή φορο­λο­γού­μενο και τον φορο­φυγά, και το καλό «αφε­ντικό» και τον μπα­τα­χτσή με τους απλή­ρω­τους υπαλ­λή­λους.

Ένα ανο­μοιο­γε­νές μείγμα ανθρώ­πων γέμισε την πλατεία Δημαρ­χείου στη Ρόδο, όπως συνέβη και στην υπό­λοιπη χώρα. Το ζητού­μενο όμως είναι αν όλοι όσοι -δικαίως- δια­μαρ­τύ­ρο­νται έχουν αντι­λη­φθεί ότι το Ασφα­λι­στικό είναι ένα «αγκάθι» που όσο το «κου­κου­λώ­νεις», τόσο πιο βαθιά θα μπαίνει στην σάρκα μας. Ο τρόπος με τον οποίον προ­σπα­θεί η παρούσα κυβέρ­νηση να βγάλει το αγκάθι, είναι βέβαιον ότι θα σκίσει τη σάρκα μας. Ο,τι γίνεται πρό­χειρα, βεβια­σμένα και υπό πίεση ποτέ δεν έχει τα επι­θυ­μητά απο­τε­λέ­σματα.

Ωστόσο, το πρό­βλημα του Ασφα­λι­στι­κού πρέπει να αντι­με­τω­πι­στεί. Η κοι­νω­νία έχει ωρι­μά­σει τα τελευ­ταία χρόνια και μπορεί πλέον να αντι­λη­φθεί ότι πρό­κει­ται για μία «βόμβα» που θα σκάσει από στιγμή σε στιγμή. Γνω­ρί­ζει πλέον ότι δεν υπάρ­χουν κάνου­λες που να γεμί­ζουν με λεφτά, πηγάδια χωρίς πάτο.

Η ώρα του λογα­ρια­σμού έχει έρθει και για το Ασφα­λι­στικό. Ευθύνες για την σημε­ρινή κατά­σταση, για τα άδεια ταμεία, για τις «τράμπες», για τις μαύρες τρύπες, για τις εμβα­λω­μα­τι­κές λύσεις δεν έχει η κυβέρ­νηση Τσίπρα. Ευθύνες έχουν οι προη­γού­με­νοι. Και  πολι­τι­κοί και διοι­κη­τι­κοί και συν­δι­κα­λι­στές. Γιατί δεν έβλεπαν μακριά ή γιατί προ­τι­μού­σαν να μην βλέπουν μακριά, γιατί επέ­λε­γαν την εύκολη λύση και γιατί μετέ­θε­ταν το πρό­βλημα για αργό­τερα. Και το αργό­τερα είναι τώρα.

Οι πλα­τείες θα ξανα­γε­μί­σουν. Ισως την επόμενη φορά βγει στους δρόμους ακόμα περισ­σό­τε­ρος κόσμος, από δια­φο­ρε­τι­κές κοι­νω­νι­κές ομάδες και με δια­φο­ρε­τικά ζητού­μενα. Το αίτημα θα πρέπει να είναι όμως, μια δίκαιη λύση με αρχή την ανα­λο­γι­κό­τητα. Να μην βρέξει επί δικαί­ους και αδίκους.

Χρήματα δεν πρό­κει­ται να πέσουν από τον ουρανό. Οι αντι­λή­ψεις προη­γού­με­νων δεκα­ε­τιών, μας έφεραν εδώ. Αν κου­κου­λώ­σουμε και αυτή τη φορά το Ασφα­λι­στικό, τότε η «βόμβα» θα σκάσει. Και θα σκάσει στα χέρια μας ή στα χέρια των παιδιών μας. Το αργό­τερα είναι τώρα.