Αφήστε το αίματα

Σύμφωνα με το μέγαρο Μαξίμου ο κ. Τσίπρας κατα­τρό­πωσε τον κ. Μητσο­τάκη στη Βουλή. Σύμφωνα με τη Λ. Συγγρού, ο κ. Μητσο­τά­κης συνέ­τριψε τον Τσίπρα. Σιγά τα αίματα, βρε παιδιά. Κάντε μια ανακωχή για να μαζέ­ψετε τα πτώματα, να ανα­συ­ντα­χθείτε και συνε­χί­ζετε απτό­η­τοι. Οποιος είδε την συζή­τηση στη Βουλή και δεν φορούσε τα κομ­μα­τικά γυαλιά του, ανα­φώ­νησε μετά το πέρας της «μάχης»: Είναι δυνατόν, κύριοι, να τσα­κώ­νε­στε στη Βουλή για το ποιανού το μνη­μό­νιο είναι καλύ­τερο, όταν η ανεργία παρα­μέ­νει στο 28%, όταν χιλιά­δες συμπο­λί­τες μας ανα­ζη­τούν το βραδινό δείπνο στα σκου­πί­δια;»

Κι εδώ πάει το προ­χθε­σινό άρθρο του καθη­γητή Χρ. Γιαν­ναρά με τίτλο «Eκ προ­με­λέ­της κακουρ­γού­ντες». Δύο χαρα­κτη­ρι­στικά απο­σπά­σματα: (…)Ποιοι κυβέρ­νη­σαν τα σαράντα τελευ­ταία χρόνια τη χώρα τρέ­φο­ντας με ανθρώ­πι­νες ζωές, τις ζωές μας, τον Mινώταυρο του πελα­τεια­κού κράτους; Ποιοι κατόρ­θω­σαν, ύστερα από τρία, εξο­ντω­τικά της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας «μνη­μό­νια», το χρέος της χώρας να έχει αυξηθεί κατά εξήντα δισε­κα­τομ­μύ­ρια; Ποιοι δια­χει­ρί­στη­καν τα 200 δισ., που χορη­γή­θη­καν στην Eλλάδα για να βγει από την κατα­στροφή, γιατί αυτός ο απί­στευ­τος πακτω­λός πήγε όλος στους δανει­στές και στις τρά­πε­ζες – αυτό λέγεται «ανα­πτυ­ξιακή», «αντι-υφεσιακή» πολι­τική; Γιατί αυτά τα νούμερα δεν τα ακού­σαμε ποτέ από τα ελλη­νικά κανάλια και έπρεπε να βγει να μας τα πει η κυρία Wagenknecht, από το βήμα του γερ­μα­νι­κού Kοινοβουλίου. (…) Oύτε με φωνές και «πορείες» ούτε με αρθρο­γρα­φίες και ανα­λύ­σεις μπορεί να χτιστεί και πάλι «κοινή λογική», ελά­χι­στος κοινός «λογικός τόπος» συν-εννόησης. Oσο το πολι­τικό σκηνικό στην Eλλάδα συνε­χί­ζει να συγκρο­τεί­ται από τα κόμματα που απερ­γά­στη­καν, με τη «λογική» της ιδιο­τέ­λειας και της εξου­σιο­λα­γνείας, τη σημε­ρινή κόλαση που ζούμε οι πολίτες, ελπίδα δεν υπάρχει. Mόνο αν τα ένοχα του βασα­νι­σμού και εξευ­τε­λι­σμού μας κόμματα πέσουν, όλα, κάτω από το ποσοστό του 5% στην εκλο­γική προ­τί­μηση των πολιτών, και τα «κορυ­φαία» ονόματα-σύμβολα του αμο­ρα­λι­σμού και της ασυ­νει­δη­σίας κατα­πο­ντι­στούν στην κοινή περι­φρό­νηση, μόνο τότε θα αρχίσει η λογική των αριθμών να συγκρο­τεί κοινό «λογικό τόπο» συν-εννόησης στην ελλη­νική κοι­νω­νία. Tο και­νούρ­γιο που προσ­δο­κούμε δεν προ­δια­γρά­φε­ται ούτε και εκβιά­ζε­ται ο ερχομός του. Aλλά ούτε και γεν­νιέ­ται όσο η ψήφος μας επι­τρέ­πει να βρυ­κο­λα­κιά­ζει στο πολι­τικό παλ­κο­σέ­νικο η αναί­σχυ­ντη ιτα­μό­τητα, η οιη­μα­τική μικρό­νοια, η καμου­φλα­ρι­σμένη με κομπα­σμούς αγυρ­τεία.»