Γιατί όλοι γνωριζόμαστε

Εάν ερχό­σουν τις τελευ­ταίες ημέρες στη χώρα και διά­βα­ζες τους ύμνους για τους Ελληνες νησιώ­τες και τις προ­τρο­πές να ψηφί­σουμε την πρόταση για απονομή του Νόμπελ ειρήνης στους «ήρωες του Αιγαίου», θα σκε­φτό­σουν τι «απί­στευ­τοι και αλλη­λέγ­γυοι αυτοί οι Ελληνες». Οι περισ­σό­τε­ροι όμως που ζούμε χρόνια εδώ και δεν πάσχουμε από επι­λε­κτική αμνησία, θυμό­μα­στε πολλούς απ’ αυτούς τους όψιμους μπρο­στά­ρη­δες υπο­στη­ρι­κτές, να κυκλο­φο­ρούν πρω­το­σέ­λιδα π.χ. «τρεις φορές στοι­χί­ζει ένα πιάτο φαγητό στους λαθρο­με­τα­νά­στες από ότι σε ένα φαντάρο» . Να καλούν στα κανάλια τους «αγα­να­κτι­σμέ­νους νησιώ­τες» που έλεγαν όποιος θέλει λαθρο­με­τα­νά­στες να τους πάρει σπίτι του και να δημο­σιεύ­ουν μετ’ επαίνων, ερω­τή­σεις πολι­τι­κών για το πόσο κοστί­ζει η διάσωση μετα­να­στών στο ελλη­νικό δημόσιο. Τώρα, ξαφνικά οι λαθρο­με­τα­νά­στες έγιναν δυστυ­χείς πρό­σφυ­γες και οι αγα­να­κτι­σμέ­νοι έγιναν ήρωες. Τους βλέπεις, τους δια­βά­ζεις και έχεις έντονες στο­μα­χι­κές δια­τα­ρα­χές (να το πω ευγε­νικά).