Ξέσπασε σοβαρή διαμάχη για την απαλλοτρίωση

Την ώρα που ο δήμαρ­χος Ρόδου κ. Στάθης Κου­σουρ­νάς, που απε­μπό­λισε τη δυνα­τό­τητα του Δήμου να χρη­μα­το­δο­τη­θεί από το πράσινο ταμείο του ΥΠΕΚΑ για την απαλ­λο­τρί­ωση ακι­νή­του, που είχε δεσμευ­τεί από το έτος 1973, εμμέ­νο­ντας σε μια αντι­δι­κία, η οποία έχει κριθεί αμε­τα­κλή­τως από τον Αρειο Πάγο, επι­διώ­κει συναί­νεση με την αντι­πο­λί­τευση στο θέμα, μεταξύ των υπη­ρε­σια­κών παρα­γό­ντων του Δήμου έχει ξεσπά­σει σοβαρή διαμάχη.

Ο κ. Κου­σουρ­νάς, επε­δί­ωξε συγκε­κρι­μένα χθες να πείσει ότι η απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, που απέρ­ριψε το αίτημα της δημο­τι­κής αρχής για ανα­στολή της συντη­ρη­τι­κής κατά­σχε­σης των λογα­ρια­σμών του Δήμου μέχρι του ποσού του 1,8 εκατ. ευρώ, επι­τρέ­πει να δεσμευ­τεί μόνο ένας λογα­ρια­σμός του Δήμου, προ­α­ναγ­γέλ­λο­ντας ότι θα επα­νέλ­θει με νέα αίτηση ανα­στο­λής.

Η απόφαση όμως ανα­φέ­ρει σαφέ­στατα ότι τυχόν περιο­ρι­σμός της κατά­σχε­σης σε συγκε­κρι­μέ­νους τρα­πε­ζι­κούς λογα­ρια­σμούς του Δήμου Ρόδου θα απο­τε­λέ­σει αντι­κεί­μενο έρευνας από το δικα­στή­ριο κατά την εκδί­καση της αίτησης την 24η Φεβρουα­ρίου 2014.

Αυτό που τονί­ζε­ται στην απόφαση, είναι ότι υπήρξε προ­φο­ρική δέσμευση της πλη­ρε­ξου­σίας δικη­γό­ρου της 78χρονης ζωγρά­φου κατά τη συζή­τηση της προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής, σύμφωνα με την οποία θα άρει την κατά­σχεση επί των τρα­πε­ζι­κών ιδρυ­μά­των εφόσον μετά τη λήψη των απα­ντή­σεων των τελευ­ταίων εντός οκταη­μέ­ρου από την επιβολή της κατά­σχε­σης, προ­κύ­πτει η ύπαρξη ικανού χρη­μα­τι­κού ποσού για την ικα­νο­ποί­ηση της απαί­τη­σής της σε κάποιο τρα­πε­ζικό ίδρυμα.

Σημειώ­νε­ται ότι οι απα­ντή­σεις των τρα­πε­ζών, που συνη­θί­ζε­ται να δίδο­νται στο Ειρη­νο­δι­κείο Αθηνών, από τις οποίες θα προ­κύ­ψει και το ύψος των λογα­ρια­σμών, ανα­μέ­νο­νται μετά την Παρα­σκευή.

Από εκεί και πέρα δεν έχουν αλλάξει οι συν­θή­κες, που προ­βλέ­πει η κείμενη νομο­θε­σία για την ευδο­κί­μηση οποιασ­δή­ποτε νέας αίτησης ανα­στο­λής, όταν μάλιστα με την ίδια την απόφαση που έχει εκδοθεί κρίθηκε ότι ουδόλως πιθα­νο­λο­γή­θηκε η συν­δρομή των νομίμων προ­ϋ­πο­θέ­σεων για την ανα­στολή του ασφα­λι­στι­κού μέτρου.

Ειδι­κό­τερα, δεν προ­βλή­θηκε ουδείς ισχυ­ρι­σμός περί εξό­φλη­σης της απαί­τη­σης του Δήμου Ρόδου, αλλά ούτε και περί ανυ­παρ­ξίας αυτής εν όλω ή εν μέρει, ώστε να δικαιο­λο­γεί­ται η αιτού­μενη ανα­στολή!!.

Θυμί­ζουμε ότι με δημό­σιες δηλώ­σεις τους, τόσο ο δήμαρ­χος Ρόδου όσο και ο αντι­δή­μαρ­χος Οικο­νο­μι­κών, επε­δί­ω­ξαν να πείσουν ότι πρό­κει­ται για δασικό ακίνητο πράγμα που έχει ωστόσο κριθεί αμε­τα­κλή­τως από τα πολι­τικά δικα­στή­ρια. Εαν μάλιστα το ακίνητο έχει μετα­τρα­πεί πλέον από αυτοφυή δέντρα σε δασικό αυτό οφεί­λε­ται στην αδια­φο­ρία του Δήμου για την ολο­κλή­ρωση της απαλ­λο­τρί­ω­σης. Ούτως ή άλλως το ακίνητο έχει δεσμευ­τεί για να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί ως χώρος πρα­σί­νου.

Και ενώ έτσι έχουν τα πράγ­ματα εξαι­ρε­τικό ενδια­φέ­ρον έχει το γεγονός ότι η προϊ­στά­μενη του ταμείου του Δήμου Ρόδου απηύ­θυνε προχθές στην προϊ­στά­μενη της Διεύ­θυν­σης Πολε­ο­δο­μι­κού Σχε­δια­σμού έγγραφο με το οποίο της ζητά να άρει τις αντιρ­ρή­σεις της για την άρση της απαλ­λο­τρί­ω­σης, που είχε συντε­λε­στεί το 1973, συντασ­σό­μενη με την άποψη της νομικής υπη­ρε­σίας και προει­δο­ποιώ­ντας για πει­θαρ­χι­κές ευθύνες σε περί­πτωση που δεν το πράξει.

Τι είχε όμως ανα­φέ­ρει σε γνω­μο­δό­τησή της επί του θέματος την 27η Ιανουα­ρίου 2012 η νομική υπη­ρε­σία;

«Η απόφαση 9/2012 του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου προσ­διό­ρισε την ορι­στική τιμή μονάδος της απο­ζη­μιώ­σεως της μερίδας 219 Γαιών Ρόδου, κει­μέ­νης στα οικοδ. Τετρά­γωνα 455.456.457.457.458 στην τοπο­θε­σία Μποϊνού Καρά στο ποσό των 500 ευρώ ανά τμ εδάφους. Κατά τις προ­βλέ­ψεις του Σχεδίου Πόλεως το ακίνητο αυτό γίνεται χώρος πρα­σί­νου. Δεδο­μέ­νου ότι η έκταση που πρέπει να απο­ζη­μιω­θεί ανέρ­χε­ται σε 3.473.16 τμ έπεται ότι η κατα­βλη­τέα απο­ζη­μί­ωση ανέρ­χε­ται σε 1.736.580 ευρώ.

‎Σημειώ­νουμε ότι πρό­κει­ται για εδαφική έκταση επι­κλινή, με αυτοφυή βλά­στηση σε πολύ μεγάλο μέρος της συνο­λι­κής εκτά­σεώς της, βλά­στηση που δεν επι­τρέ­πε­ται να κατα­στρα­φεί και οπωσ­δή­ποτε είναι δια­τη­ρη­τέα (όπως απο­φάν­θηκε η Διεύ­θυνση Δασών και είναι συνέ­πεια του προ­ο­ρι­σμού του ακι­νή­του κατά το Σχέδιο Πόλεως ως χώρου πρα­σί­νου), με έλλειψη προ­σβά­σεως από δημόσιο δρόμο στην παρούσα κατά­σταση.

‎Από την έρευνα της υπο­θέ­σεως που είχε γίνει με την Υπη­ρε­σία πριν από την δίκη προ­έ­κυψε ότι ανάλογη απο­ζη­μί­ωση θα ζητή­σουν, ευλόγως και κατά την εμπει­ρία της δικα­στι­κής πρα­κτι­κής, θα λάβουν τα γει­το­νικά ακίνητα, της ίδιας περίπου νομικής και πραγ­μα­τι­κής κατα­στά­σεως.

‎Επο­μέ­νως η συνο­λική δαπάνη για την απαλ­λο­τρί­ωση του ευρύ­τε­ρου εδα­φι­κού χώρου, που προ­βλέ­πε­ται ως χώρος πρα­σί­νου, θα αυξηθεί ανάλογα και θα είναι πολύ μεγάλη.

‎Η εξέλιξη αυτή είναι προ­φα­νές ότι φέρει προς κρίση, λήψη απο­φά­σεως και ενέρ­γειων, το ζήτημα της υπάρ­ξεως δυνα­τό­τη­τας του Δήμου να αντε­πε­ξέλ­θει υπό τις παρού­σες οικο­νο­μι­κές συν­θή­κες, που δεν προ­βλέ­πε­ται να μετα­βλη­θούν σημα­ντικά στο μέλλον, σε τέτοιες μεγάλες οικο­νο­μι­κές υπο­χρε­ώ­σεις για την δημιουρ­γία χώρων πρα­σί­νου και μάλιστα μη προ­σβά­σι­μων στο κοινό.

‎Εν όψει αυτών ειση­γού­μεθα να αντι­με­τω­πι­σθεί από τον Δήμο μας η άρση της ανα­γκα­στι­κής απαλ­λο­τριώ­σεως του ακι­νή­του αυτού και των παρα­κει­μέ­νων, είτε με την εφαρ­μογή των κανόνων του ισχύ­ο­ντος Σχεδίου Πόλεως είτε με την τρο­πο­ποί­ηση του ισχύ­ο­ντος Σχεδίου Πόλεως ώστε να τεθεί ο συγκε­κρι­μέ­νος χώρος εκτός Σχεδίου και να απαλ­λα­γεί ο Δήμος από την υπο­χρέ­ωση κατα­βο­λής απο­ζη­μιώ­σεως.

‎Αυτά ανε­ξάρ­τητα από το ό,τι ανάλογα με το περιε­χό­μενο και τις παρα­δο­χές της απο­φά­σεως, θα ερευ­νή­σουμε την δυνα­τό­τητα ασκή­σεως αιτή­σεως αναι­ρέ­σεως κατά της απο­φά­σεως αυτής του Εφε­τείου η οποία (αίτηση αναι­ρέ­σεως) κατά την εμπει­ρία και την στα­τι­στική του Αρείου Πάγου δεν έχει μεγάλες πιθα­νό­τη­τες να γίνει δεκτή».