Παραδοχή λαθών από το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, αλλά για το… κοινό καλό

Για πρώτη φορά το Διεθνές Νομι­σμα­τικό Ταμείο παρα­δέ­χε­ται ότι έκανε λάθη και παρα­λεί­ψεις στο λεγό­μενο ελλη­νικό πρό­γραμμα που εγκρί­θηκε τον Μάιο του 2010! Δεν περιε­λάμ­βανε την ανα­διάρ­θρωση του χρέ­ου­ςπρο­κει­μέ­νου να επι­βε­βαιω­θεί η βιω­σι­μό­τητά του.

Το Διεθνές Νομι­σμα­τικό Ταμείο παρα­δέ­χε­ται εμμέσως πλην σαφώς, σε έκθεση, που εγκρί­θηκε στις 7 Δεκεμ­βρίου από το ΔΣ του Ταμείου και δόθηκε σήμερα στη δημο­σιό­τητα, ότι έγιναν λάθη στο λεγό­μενο ελλη­νικό πρό­γραμμα, που εγκρί­θηκε τον Μάιο του 2010 χωρίς να περι­λαμ­βά­νε­ται η ανα­διάρ­θρωση του χρέους, ώστε να επι­βε­βαιώ­νε­ται η βιω­σι­μό­τητά του.

Σχετικά με την ανα­διάρ­θρωση του χρέους, η έκθεση ανα­φέ­ρει ότι δεν πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε λόγω του φόβου διά­χυ­σης της κρίσης, αλλά και της έκθεσης των ευρω­παϊ­κών τρα­πε­ζών στο χρέος της Ελλάδας. Ήταν συστη­μική εξαί­ρεση, τονί­ζε­ται.

«Για την Ελλάδα, το Ταμείο δεν μπο­ρούσε να εκτι­μή­σει ότι το χρέος ήταν, κατά μεγάλη πιθα­νό­τητα, βιώσιμο, μια εκτί­μηση που συνήθως απαι­τεί­ται για πρό­σβαση σε χρη­μα­το­δό­τηση του Ταμείου σε εξαι­ρε­τι­κές περι­πτώ­σεις. Όμως, το ρίσκο των επι­πτώ­σεων στο σύστημα διεθνώς, δοθεί­σης της έλλει­ψης – την εποχή εκείνη – προ­στα­τευ­τι­κών τειχών που θα απο­μώ­νο­ναν [δηλ προ­στα­τευ­τικά] άλλα μέλη της ευρω­ζώ­νης, απο­τέ­λεσε [ικανή] αιτιο­λό­γηση για να μην απαι­τη­θεί μια επι­χεί­ρηση μείωσης του χρέους εξ αρχής ως προ­ϋ­πό­θε­σης για συμ­φω­νία [χρη­μα­το­δό­τη­σης ] με το Ταμείο για εξαι­ρε­τική πρό­σβαση», ανα­φέ­ρει η έκθεση.

Όταν η ΕΚΤ ανέλαβε τη δέσμευση να κάνει ό,τι απαι­τεί­ται για να δια­σω­θεί η ζώνη του ευρώ, και αφού πέρασαν δύο χρόνια αβε­βαιό­τη­τας, άρχισε να απο­κτά­ται ξανά η εμπι­στο­σύνη στην Ευρω­ζώνη, ανα­φέ­ρε­ται στην έκθεση. Συγκε­κρι­μένα τονί­ζε­ται:

«Συνο­λικά η εμπει­ρία απο­κα­λύ­πτει τα προ­βλή­ματα που παρου­σιά­ζουν τα προ­γράμ­ματα που υπο­στη­ρί­ζει το Ταμείο όταν η βιω­σι­μό­τητα του χρέους δεν είναι εξα­σφα­λι­σμένη εκ των προ­τέ­ρων. Όταν έγινε τελικά η ανα­διάρ­θρωση του χρέους ήταν πολύ αργά και αυτή απε­δεί­χθη πολύ λίγη. Όταν τελικά απο­φα­σί­σθηκε η ανα­διάρ­θρωση του χρέους του ιδιω­τι­κού τομέα (PSI) το «κούρεμα» ήταν μεγάλο για τους πιστω­τές σε σύγκριση με άλλες περι­πτώ­σεις, αλλά την ίδια στιγμή είχαν αυξηθεί και οι πιθα­νό­τη­τες να απο­δει­χθεί ανε­παρ­κές για να απο­κα­τα­στή­σει τη βιω­σι­μό­τητα του χρέους».

Ο ανα­πλη­ρω­τής Διευ­θυ­ντής, Στρα­τη­γι­κής και Πολι­τι­κής του ΔΝΤ Βίβεκ Αρόρα δήλωσε ότι σε κάποιες χώρες όπως η Ελλάδα η ταχεία δημο­σιο­νο­μική προ­σαρ­μογή ήταν ανα­πό­φευ­κτη.

Μιλώ­ντας για την ανα­διάρ­θρωση του ελλη­νι­κού χρέους ανέφερε ότι ήταν επι­βε­βλη­μένη το 2010. Απο­τε­λεί ερώτημα, είπε, εάν ήταν εφικτή, αλλά και επι­θυ­μητή εκείνη την περίοδο. Δεν υπήρχε «δίκτυ προ­στα­σίας» της ευρω­ζώ­νης και ήταν μεγάλη η ανη­συ­χία ότι η ανα­διάρ­θρωση θα οδη­γούσε σε σοβαρή μετά­δοση της κρίσης στην Ευρω­ζώνη, υπο­στή­ριξε ο κ. Αρόρα.

Για τα Προ­γράμ­ματα του 2010 το ΔΝΤ παρα­δέ­χε­ται ότι η εσω­τε­ρική υπο­τί­μηση μέσω των μεταρ­ρυθ­μί­σεων στις αγορές εργα­σίας και προ­ϊ­ό­ντων ήταν ο βασικός στόχος. Για το σκοπό αυτό απο­φά­σι­σαν μέτρα όπως η μείωση των ονο­μα­στι­κών μισθών και επι­δο­μά­των στο Δημόσιο, η μείωση των κατώ­τα­των απο­δο­χών, η μεταρ­ρύθ­μιση του συστή­μα­τος συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων, η προ­ώ­θηση των απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σεων, η μείωση της γρα­φειο­κρα­τίας και η προ­ώ­θηση του αντα­γω­νι­σμού.

reporter.gr/capital.gr