Επίθεση Τσίπρα σε αντιεξουσιαστές και ακροδεξιούς

Με ομι­λία του πρω­θυ­πουρ­γού, το τέλος της οποί­ας σή­μα­νε και την έναρ­ξη της στα­δια­κής απο­χώ­ρη­σης από την αί­θου­σα της Ολο­μέ­λειας, πολ­λών υπουρ­γών και βου­λευ­τών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που προ­σήλ­θαν εκτά­κτως – και για λίγο, όπως απο­δεί­χθη­κε – στο Κοι­νο­βού­λιο σή­με­ρα, άρ­χι­σε το πρωί στη Βουλή η ει­δι­κή συ­νε­δρί­α­ση για την επέ­τειο του Πο­λυ­τε­χνεί­ου. Από τη συ­νε­δρί­α­ση απου­σί­α­ζε η Χρυσή Αυγή, όχι όμως και η διά­θε­ση από ομι­λη­τές των πα­ρα­τά­ξε­ων του συ­νταγ­μα­τι­κού τόξου να ανταλ­λά­ξουν αιχ­μές ή και υπαι­νιγ­μούς, ως προς την πο­λι­τι­κή και επι­κοι­νω­νια­κή δια­χεί­ρι­ση του μη­νύ­μα­τος της εξέ­γερ­σης του 1973.

Με πρώ­τον, τον κ. Αλ. Τσί­πρα, άπα­ντες οι ομι­λη­τές (ο υπουρ­γός Παι­δεί­ας Ν.Φίλης και εκ­πρό­σω­ποι όλων των κομ­μά­των) έκα­ναν ευ­θεί­ες ανα­φο­ρές στη ση­με­ρι­νή συ­γκυ­ρία, με ανα­φο­ρές τόσο στην οξύ­τα­τη κρίση που μα­στί­ζει την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία και κοι­νω­νία τα τε­λευ­ταία χρό­νια, όσο και σε γε­γο­νό­τα της συ­γκυ­ρί­ας: από τις δο­λο­φο­νι­κές-τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις των φα­να­τι­κών ισλα­μι­στών στην Ευ­ρώ­πη και το προ­σφυ­γι­κό, όσο και στα φαι­νό­με­να βίας, εντός των συ­νό­ρων, με μνεία – ει­δι­κά από τον πρω­θυ­πουρ­γό – στους λε­γό­με­νους «αντιε­ξου­σια­στές»: η έντα­ση που ομά­δες εξ αυτών προ­κά­λε­σαν νω­ρί­τε­ρα το πρωί στο χώρο του Πο­λυ­τε­χνεί­ου με αφορ­μή την εκεί με­τά­βα­ση του κ. Τσί­πρα για κα­τά­θε­ση στε­φά­νου, αλλά και οι απει­λές για σο­βα­ρά έκτρο­πα στην Αθήνα που εξα­πο­λύ­ουν άλλοι, έχουν εμ­φα­νώς προ­βλη­μα­τί­σει την κυ­βέρ­νη­ση.

«Απου­σί­α­ζαν από τους αγώ­νες και εμ­φα­νί­ζο­νται ως υπε­ρα­σπι­στές του λαού» είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο κ. Τσί­πρας. «Δεν πρέ­πει να επι­τρέ­ψου­με να μι­λούν στο όνομα του λαού δήθεν αντιε­ξου­σια­στές που ελέω μιας εξου­σιο­δό­τη­σης που δεν τους έδωσε κα­νείς θε­ω­ρούν ότι έχουν την από­λυ­τη εξου­σία της ζωής και του θα­νά­του. Αυ­τούς τους αγώ­νες δεν πρέ­πει να τους κα­πη­λευ­τεί κα­νείς. Ούτε οι αυ­τό­κλη­τοι σω­τή­ρες ούτε να τους προ­σβά­λουν οι ακρο­δε­ξιοί νο­σταλ­γοί της χού­ντας της Χρυ­σής Αυγής».

Ο στό­χος της κυ­βέρ­νη­σης

Ως προς τη γε­νι­κό­τε­ρη συ­γκυ­ρία, στην ομι­λία του ο πρω­θυ­πουρ­γός έκανε λόγο για το τέλος της Με­τα­πο­λί­τευ­σης, οριο­θε­τώ­ντας το στην έναρ­ξη των Μνη­μο­νί­ων, κά­νο­ντας λόγο για «υπα­γω­γή της χώρας μας στον μη­χα­νι­σμό της μνη­μο­νια­κής επι­τρο­πεί­ας». Και υπό αυτό το πρί­σμα, ση­μεί­ω­σε με­τα­ξύ άλλων:

«O αγώ­νας που δίνει σή­με­ρα η χώρα σε εξαι­ρε­τι­κά αντί­ξο­ες συν­θή­κες, ο αγώ­νας του ελ­λη­νι­κού λαού ενά­ντια στην κοι­νω­νι­κή αδι­κία, την εξω­τε­ρι­κή και κα­τα­να­γκα­στι­κή επι­βο­λή νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων μο­ντέ­λων, ακραί­ων και ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κών, αλλά και ο αγώ­νας ενά­ντια – θα προ­σθέ­σω – στην εγ­χώ­ρια δια­πλο­κή, που έχει βα­σι­κή ευ­θύ­νη για την πο­ρεία της χώρας στη χρε­ω­κο­πία, ο αγώ­νας μας αυτός για να εφαρ­μο­στεί μια άλλη πο­λι­τι­κή, με τα­ξι­κό πρό­ση­μο, υπέρ των λαϊ­κών στρω­μά­των, που είναι διαρ­κής αγώ­νας και για την αλ­λα­γή των συ­σχε­τι­σμών όχι μόνο στην Ελ­λά­δα αλλά και στην Ευ­ρώ­πη, ο αγώ­νας για να απο­κα­τα­στή­σου­με και να εμ­βα­θύ­νου­με τη δη­μο­κρα­τία, που δει­νο­πά­θη­σε πραγ­μα­τι­κά την τε­λευ­ταία πε­ντα­ε­τία, πιά­νει το νήμα του αγώνα της νε­ο­λαί­ας της αντι­δι­κτα­το­ρι­κής αλλά και της με­τα­δι­κτα­το­ρι­κής πε­ριό­δου».

Στο πλαί­σιο αυτό, ο κ. Τσί­πρας ση­μεί­ω­σε πως ο στό­χος σή­με­ρα της κυ­βέρ­νη­σης είναι «να δια­τη­ρη­θεί ζω­ντα­νή η προσ­δο­κία του λαού για μια κα­λύ­τε­ρη ζωή», όπως αυτή καλ­λιερ­γή­θη­κε –σύμ­φω­να με τον πρω­θυ­πουρ­γό- κατά το πρώτο επτά­μη­νο της δια­κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, όταν «δό­θη­κε ένας σκλη­ρός και άνι­σος αγώ­νας με δυ­νά­μεις υπέρ­τε­ρες και από θέ­σεις υπο­νο­μευ­μέ­νες». Για να συ­μπλη­ρώ­σει ο κ. Τσί­πρας ότι η κυ­βέρ­νη­σή του έχει να αντι­με­τω­πί­σει «το κύ­κλω­μα δια­πλο­κής πο­λι­τι­κής και οι­κο­νο­μι­κής εξου­σί­ας που μαί­νε­ται αυτήν την πε­ρί­ο­δο, να δια­τη­ρή­σει τα προ­νό­μια και την εξου­σία του». Απέ­να­ντι σε αυτό, πρό­σθε­σε, δίνει τη μάχη για «να εφαρ­μο­στούν σε αυτήν τη χώρα, επι­τέ­λους, οι νόμοι για όλους, να τε­λειώ­σου­με με ένα σύ­στη­μα οι­κο­νο­μι­κής εξου­σί­ας που βγήκε απο­λύ­τως εκτός ελέγ­χου και έφερε την ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία σε αυτό το ση­μείο που βρί­σκε­ται σή­με­ρα. Εί­μα­στε έτοι­μοι να κά­νου­με ό,τι χρεια­στεί, για να απο­κα­τα­στή­σου­με τη δια­φά­νεια, τη νο­μι­μό­τη­τα, την κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη σε όλους τους το­μείς της δη­μό­σιας ζωής: στην οι­κο­νο­μία, στην αγορά ερ­γα­σί­ας, στο κρά­τος, στα μέσα ενη­μέ­ρω­σης, στη δι­καιο­σύ­νη».

Κα­θη­με­ρι­νή