Πανούσης: Μετά από συλλήψεις μου τηλεφωνούσαν για να… αφήσω τα “παιδιά”!

πρώην υπουρ­γός υπο­στη­ρί­ζει ότι «τα έγγραφα που κατέ­θεσα στην εισαγ­γε­λία έχουν υπο­γρα­φές και σφρα­γί­δες», ενώ χαρα­κτη­ρί­ζει «συνταγ­μα­τικά ανε­πί­τρε­πτη» τη μηνυ­τή­ρια αναφορά Τοσκα – Παρα­σκευό­που­λου.

«Όταν γίνο­νταν συλ­λή­ψεις δεχό­μουν τηλε­φω­νή­ματα να αφήσω τα ‘παιδιά’», καταγ­γέλ­λει ο πρώην υπουρ­γός Προ­στα­σίας του Πολίτη σε συνέ­ντευξή του στην Καθη­με­ρινή.

Ο ίδιος υπο­στη­ρί­ζει ότι «τα έγγραφα που κατέ­θεσα στην εισαγ­γε­λία έχουν υπο­γρα­φές και σφρα­γί­δες», ενώ χαρα­κτη­ρί­ζει «συνταγ­μα­τικά ανε­πί­τρε­πτη» τη μηνυ­τή­ρια αναφορά Τοσκα – Παρα­σκευό­που­λου. Δηλώνει δε «ιδιαί­τερα ανή­συ­χος» για το ενδε­χό­μενο οι διά­δο­χοί του να εφαρ­μό­σουν το δόγμα ΣΥΡΙΖΑ για «κατάρ­γηση των ΜΑΤ και διάλογο με τους κου­κου­λο­φό­ρους» και εκφρά­ζει ανη­συ­χία για την απο­μά­κρυνση του Στ. Σταυ­ρό­που­λου.

Γιατί περί­μενα για τις καταγ­γε­λίες

«Ως υπουρ­γός ενη­μέ­ρωσα μέσω του διοι­κητή της ΕΥΠ, τον πρω­θυ­πουργό και τον καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργό Δικαιο­σύ­νης. Αρα ο θεσμι­κός μου ρόλος ολο­κλη­ρώ­θηκε. Ανέμενα τις κινή­σεις τους, αλλά δεν δόθηκε ούτε πολι­τική λύση, ούτε δικα­στική με παραγ­γε­λία του υπουρ­γού Δικαιο­σύ­νης. Ρωτώ λοιπόν: Θα ήταν σωστό να κατα­θέσω μήνυση κατά κρα­του­μέ­νων, κάτι που είναι στην αρμο­διό­τητα του υπουρ­γού Δικαιο­σύ­νης, ή να καταγ­γείλω τότε δημο­σίως μέλη του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς την έγκριση του πρω­θυ­πουρ­γού;», υπο­στη­ρί­ζει. Σημειώ­νει ότι «δεν μίλησα ποτέ με τον πρω­θυ­πουργό, πρώτον γιατί ήταν η εποχή του Grexit και δεύ­τε­ρον γιατί πίστευα ότι όλα αυτά θα τελεί­ω­ναν.

Υπέθετα ότι οι πλη­ρο­φο­ρίες που του έδωσε ο διοι­κη­τής της ΕΥΠ θα τον ανη­συ­χού­σαν, αλλά προ­φα­νώς είχε άλλες προ­τε­ραιό­τη­τες». Παράλ­ληλα ξεκα­θα­ρί­ζει ότι «δεν κλήθηκα ποτέ για ενη­μέ­ρωση από τον κ. Τόσκα και για κανένα θέμα. Οταν μου τηλε­φώ­νησε μετά τη δημο­σιο­ποί­ηση της υπό­θε­σής μου, του είπα να ενη­με­ρω­θεί από τον κ. Ρου­μπάτη και μετά τα λέμε. Αντ’ αυτού άρχισαν οι δηλώ­σεις για ανύ­παρ­κτες διαρ­ροές εγγρά­φων και οι «γρα­βα­τω­μέ­νες» μηνύ­σεις. Το λέω διότι ξαφ­νιά­στηκα βλέ­πο­ντας για πρώτη φορά τους δύο υπουρ­γούς με επίσημη αμφίεση να κατα­θέ­τουν εκ μέρους του κράτους μήνυση που με φωτο­γρα­φί­ζει, όταν η κυβέρ­νηση ήταν που με προ­έ­τρεψε να κατα­θέσω ό,τι στοι­χεία είχα στον εισαγ­γε­λέα. Αντι­φα­τικό, οξύμωρο αλλά και συνταγ­μα­τικά ανε­πί­τρε­πτο».

Όπως υπο­στη­ρί­ζει «δεν υπαι­νί­χθηκα τίποτα και για κανέναν. Δεν έχω διαρ­ρεύ­σει κανένα έγγραφο. Τα έχει μόνο η εισαγ­γε­λέας του Α.Π. Αλλωστε ουδείς δια­τεί­νε­ται ότι δια­θέ­τει έστω και ένα έγγραφο. Οι διά­λο­γοι είναι άλλο θέμα και δεν με αφορά».

Απα­ντώ­ντας σε ερώτηση αν μπορεί να αμφι­σβη­τη­θεί η αξιο­πι­στία των εγγρά­φων απαντά: «μα τι να αμφι­σβη­τη­θεί; Τα έγγραφα που παρέ­δωσα έχουν πάνω τους σφρα­γί­δες, υπο­γρα­φές και κοι­νο­ποι­ή­σεις».

Καταγ­γέλ­λει ότι «οι φυλακές «κυβερ­νώ­νται» από συγκε­κρι­μένα κυκλώ­ματα και μάλιστα με τον πιο σκληρό τρόπο. Χει­ρό­τερο και από τον σωφρο­νι­στικό κατα­να­γκα­σμό ή την όποια αδι­καιο­λό­γητη βία των φυλάκων. Και επί τη ευκαι­ρία επι­τρέψτε μου να επα­να­λάβω κάτι το οποίο μπο­ρείτε να βρείτε σε δεκάδες άρθρα και βιβλία μου. Ημουν και είμαι πάντα υπέρ­μα­χος των δικαιω­μά­των των κρα­του­μέ­νων. Αλλωστε, τόσο το Πόρισμα της Δια­κομ­μα­τι­κής Επι­τρο­πής της Βουλής το 2011 στο οποίο ήμουν επι­στη­μο­νι­κός υπεύ­θυ­νος, όσο και το ν/σ του Νέου Σωφρο­νι­στι­κού Κώδικα που εκκρε­μεί στο υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης επί διετία έχουν τη «σφρα­γίδα» μου. Και ανα­ρω­τιέ­μαι: Αυτό δεν το γνω­ρί­ζουν όσοι με καταγ­γέλ­λουν ως εκφρα­στή της κατα­στο­λής; Ή τους παρα­πλα­νούν ορι­σμέ­νοι για να κρύψουν τα δικά τους κόλπα;»

Τέλος υπο­στη­ρί­ζει ότι «σε επει­σό­δια που είχαν γίνει συλ­λή­ψεις δέχθηκα τηλε­φω­νή­ματα «να αφήσω τα παιδιά». Αλλά η αστυ­νο­μία όφειλε να κάνει τη δουλειά της και προ­φα­νώς δεν ενέδωσα. Από την άλλη μέρα, όμως, συγκε­κρι­μέ­νος ραδιο­φω­νι­κός σταθμός και συγκε­κρι­μένη εφη­με­ρίδα κλι­μά­κω­σαν τον ιερό αγώνα της απο­μά­κρυν­σής μου, διότι συνέ­βαλα στο να συλ­λη­φθούν και να κατα­δι­κα­σθούν «κοι­νω­νι­κοί αγω­νι­στές». Ετσι χαρα­κτή­ρι­ζαν τα εν λόγω ΜΜΕ αυτούς που πετού­σαν μολότοφ, μερικοί από τους οποίους σημειω­τέον κατα­δι­κά­στη­καν σε τρία χρόνια φυλά­κιση με ανα­στολή. Δεν σας κρύβω ότι μετά τις συγκε­κρι­μέ­νες επι­θέ­σεις, τις οποίες δεν απο­δο­κί­μα­σαν ακόμη και συνά­δελ­φοί μου, συνει­δη­το­ποί­ησα ότι οι δικές μου μέρες ήταν μετρη­μέ­νες πια στο υπουρ­γείο».