Blooberg: Καμία πόλη δεν είναι ασφαλής όσο διαρκεί ο πόλεμος στη Συρία

Παρότι πολλές λεπτο­μέ­ρειες των επι­θέ­σεων που κόστι­σαν τη ζωή σε περισ­σό­τε­ρους από 120 ανθρώ­πους στο Παρίσι, παρα­μέ­νουν άγνω­στες, το Ισλα­μικό Κράτος φαί­νε­ται να διεκ­δι­κεί την ευθύνη τους. Η Γαλλία και οι άλλες χώρες που λαμ­βά­νουν μέρος στην συριακή σύγκρουση, θα πρέπει να έχουν υπόψη τους τις πρό­σφα­τες εμπει­ρίες της Ρωσίας με αυτό το είδος τρο­μο­κρα­τίας: Δεν θα στα­μα­τή­σει αν δεν χτυ­πη­θεί στο επί­κε­ντρο της.

Ο Γάλλος πρό­ε­δρος Francois Hollande δήλωσε ότι οι επι­θέ­σεις ήταν “μια πράξη πολέμου” που διε­νερ­γή­θηκε από ένα τζι­χα­ντι­στικό “στρατό”. Αυτό υπό μια έννοια θα μπο­ρούσε να είναι αληθές, ακόμα και αν απο­δει­χθεί ότι κάποιοι από τους τρο­μο­κρά­τες ήταν ανεκ­παί­δευ­τοι ή απλά ζούσαν στη Γαλλία ή ήταν Γάλλοι πολίτες, (αυτό­πτης μάρ­τυ­ρας που τους είδε να βάλουν κατά του κόσμου στο θέατρο Bataclan, ανέφερε ότι μιλού­σαν γαλλικά χωρίς να έχουν ξενική προφορά).

Τέσ­σε­ρις από τους οκτώ τρομοκράτες- τρεις στην ευρύ­τερη περιοχή του Stade de France όπου λάμβανε τόπο ο ποδο­σφαι­ρι­κός αγώνας της εθνικής Γαλλίας και ένας στο Boulevard Voltaire – ανα­τι­νά­χθη­καν χωρίς να προ­κα­λέ­σουν μεγάλες απώ­λειες. Μόνο ένας άνθρω­πος έχασε τη ζωή του σε αυτές τις επι­θέ­σεις.

Οι υπό­λοι­ποι τρο­μο­κρά­τες σκό­τω­σαν περισ­σό­τερα από 120 άτομα, πυρο­βο­λώ­ντας συγ­χρό­νως το κοινό στο θέατρο Bataclan και τους θαμώνες ενός πολυ­σύ­χνα­στου καφέ. Αυτός ο συγ­χρο­νι­σμός μεγι­στο­ποί­ησε την επί­δραση του φόβου, σε μια περίοδο που δεν απέχει πολύ από την τρο­μο­κρα­τική επίθεση στο περιο­δικό Charlie Hebdo, τον περα­σμένο Ιανουά­ριο, όπου έχασαν τη ζωή τους 17 άτομα. Αυτή η αλλη­λου­χία είναι πολύ γνωστή στους Ρώσους.

Το 2004 μια σειρά από τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις “ταρα­κού­νη­σαν” τη χώρα. Ο δεύ­τε­ρος πόλεμος της Τσε­τσε­νίας, ανάμεσα στις ρωσικές δυνά­μεις ασφα­λείας και τους Τσε­τσέ­νους αυτο­νο­μι­στές αντάρ­τες ήταν σε εξέλιξη για μια πεντα­ε­τία, όταν ένας βομ­βι­στής αυτο­κτο­νίας ανα­τί­ναξε ένα τραίνο στο μετρό της Μόσχας, τον Φεβρουά­ριο του 2004, σκο­τώ­νο­ντας 42 άτομα. Τον Ιούνιο 10 άτομα έχασαν τη ζωή τους από μια βόμβα σε πολυ­σύ­χνα­στη αγορά στην πόλη Samara, ακριβώς μετά από επι­χεί­ρηση των δυνά­μεων ασφα­λείας στην Ινγκου­σε­τία στον Καύκασο, όπου υπήρξαν εκα­το­ντά­δες απώ­λειες. Τον Αύγου­στο βομ­βι­στές ανα­τι­νά­ζουν δύο επι­βα­τικά αερο­πλάνα αφή­νο­ντας 90 νεκρούς και μια άλλη γυναίκα “καμι­κάζι” ανα­τι­νά­χθηκε κοντά σε σταθμό του μετρό σκο­τώ­νο­ντας 10 ανθρώ­πους (και τα θύματα της θα ήταν περισ­σό­τερα αν δεν την στα­μα­τούσε ένας αστυ­νο­μι­κός πριν προ­λά­βει να κατέβει στον σταθμό).

Τέλος, στις αρχές Σεπτεμ­βρίου, μια ομάδα Τσε­τσέ­νων πήρε όμηρους 1.128 άτομα σε ένα σχολείο στο Μπεσλάν της Βόρειας Οσετίας. Μετά το πέρας της τρι­ή­με­ρης πολιορ­κίας του σχολίου από τις δυνά­μεις ασφα­λείας, έχασαν τη ζωή τους 334 όμηροι, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων 186 παιδιών, ενώ έπεσαν νεκροί και 31 τρο­μο­κρά­τες.

Έκτοτε η Ρωσία έχει βιώσει και άλλες τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις, αλλά ποτέ ξανά σε αυτό το επίπεδο. Το 2005 ο πρό­ε­δρος Vladimir Putin “στρα­το­λό­γησε” τον γιο του πρώην θρη­σκευ­τι­κού ηγέτης της Τσε­τσε­νίας, Akhmad Kadyrov- ο οποίος είχε σκο­τω­θεί σε τρο­μο­κρα­τική επίθεση το 2004- να διοι­κή­σει την Τσε­τσε­νία για λογα­ρια­σμό του. Ο τότε 29χρονος Ramzan Kadyrov, αδη­μο­νούσε να εκδι­κη­θεί τον θάνατο του πατέρα του και καθώς οι Kadyrovs υπήρξαν μέλη των αυτο­νο­μι­στών, είχαν ένα εξαίσιο δίκτυο πλη­ρο­φο­ριών στην δια­λυ­μένη από τον πόλεμο περιοχή.

Ο Kadyrov έτυχε της γεν­ναιό­δω­ρης χρη­μα­το­δό­τη­σης του Putin, καθώς και της ασυλίας στο να παρα­κάμ­πτει τους ομο­σπον­δια­κούς νόμους, όταν εξό­ντωνε όποιον θεω­ρούσε εχθρό. Χρειά­στηκε λίγο περισ­σό­τερο από τρία χρόνια για να τερ­μα­τί­σει τον πόλεμο, κάνο­ντας άσκοπο για τους αυτο­νο­μι­στές να συνε­χί­σουν τις τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις στις ρωσικές πόλεις. Αυτή η εκστρατεία- για να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουμε τα λόγια του Hollande με τα οποία ανα­φέρ­θηκε στο Ισλα­μικό Κράτος- ήταν “ανηλεής”. Οι ελά­χι­στες μεγάλες τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις που ακο­λού­θη­σαν ήταν μόνο η ηχώ της πάλε ποτέ ισχυρής εκστρα­τείας.

Το 2004 ο πόλεμος μαι­νό­ταν στα βουνά της Τσε­τσε­νίας και οι επι­θέ­σεις στην Μόσχα και τις άλλες πόλεις ήταν ο τρόπος που οι ισλα­μι­στές αντάρ­τες προ­σπά­θη­σαν να ενστα­λά­ξουν τον φόβο στους Ρώσους πολίτες, αυξά­νο­ντας παράλ­ληλα το κόστος του πολέμου για την κυβέρ­νηση.

Οι τρο­μο­κρά­τες στο Παρίσι ενδε­χο­μέ­νως να έχουν τα ίδια κίνητρα. Ο κυρίως πόλεμος αυτή τη στιγμή γίνεται στη Συρία. Το Ισλα­μικό Κράτος ανέλαβε την ευθύνη για τις επι­θέ­σεις, όπως έπραξε και για την βομ­βι­στική επίθεση αυτο­κτο­νίας στην Βυρηττό την Πέμπτη, όπου έχασαν τη ζωή τους 43 άτομα. Επίσης είναι πολύ πιθανό το Ισλα­μικό Κράτος να ανα­τί­ναξε το ρωσικό αερο­σκά­φος πάνω από το Σινά, όπου έχασαν τη ζωή τους 224, ως αντί­ποινα για την συμ­με­τοχή της Ρωσίας στις συγκρού­σεις στην Συρία. Τώρα οι εξτρε­μι­στές φαί­νε­ται να παίρνει εκδί­κηση από τη Γαλλία, η οποία από το Σεπτέμ­βριο έχει αυξήσει τις αερο­πο­ρι­κές επι­δρο­μές της κατά του ΙΚ στη Συρία και το Ιράκ. Μάλιστα στις 5 Νοεμ­βρίου, η Γαλλία είχε ανα­κοι­νώ­σει ότι θα έστελνε ένα αερο­πλα­νο­φόρο στη Μεσό­γειο για να υπο­στη­ρί­ξει περε­ταίρω τις επι­χει­ρή­σεις. Όπως οι Τσε­τσέ­νοι το 2004, έτσι τώρα και οι τρο­μο­κρά­τες του Ισλα­μι­κού Κράτους θέλουν να κάνουν πολύ δαπα­νηρή την στρα­τιω­τική εμπλοκή όποιας δύναμης κινηθεί ενα­ντίον τους.

Η Γαλλία δεν είχε αμε­λή­σει την εγχώρια ασφά­λεια της, μετά την επίθεση στο Charlie Hebdo. Είχε αυξήσει τις αντι­τρο­μο­κρα­τι­κές της δυνά­μεις, κατά 2.500 μέλη. Οι μυστι­κές της υπη­ρε­σίες παρα­κο­λου­θού­σαν συνεχώς περί τα 1.500 άτομα τα οποία είχαν πολε­μή­σει με τους τζι­χα­ντι­στές σε Συρία και Ιράκ, ενώ έχουν λίστα του­λά­χι­στον 11.000 ατόμων τα οποία θεω­ρού­νται επι­κίν­δυ­νοι εξτρε­μι­στές. Τα εμπόδια για την ευρεία και συνεχή παρα­κο­λού­θηση τους είχαν αρθεί. Ένας νέος νόμος περί ασφά­λεια και πλη­ρο­φο­ριών, πέρασε μετά την επίθεση στο Charlie Hebdo, ο οποίος τώρα δίνει τη δυνα­τό­τητα στον πρω­θυ­πουργό να εξου­σιο­δο­τεί παρα­κο­λου­θή­σεις ηλε­κτρο­νι­κών επικοινωνιών- σε πραγ­μα­τικό χρόνο- προ­σώ­πων, καθώς και επεμ­βά­σεις σε οικίες ατόμων που θεω­ρού­νται πιθανές τρο­μο­κρα­τι­κές απειλές, χωρίς να χρειά­ζε­ται δικα­στική εξου­σιο­δό­τηση.

Η Γαλλία έχει δεχθεί μικρό αριθμό Σύριων προ­σφύ­γων, συγκρι­τικά με άλλες χώρες και ως εκ τούτου οι μυστι­κές υπη­ρε­σίες δεν θεώ­ρη­σαν ανα­γκαίο να τους ελέγ­ξουν για δια­συν­δέ­σεις με τους τρο­μο­κρά­τες.

Παρ’ όλα αυτά τα μέτρα, κανένα δεν θα σταθεί εμπόδιο για μελ­λο­ντι­κές επι­θέ­σεις, όπως δεν τα κατά­φε­ραν και οι ανα­ρίθ­μη­τες δυνά­μεις ασφα­λείας του Putin το 2004 να στα­μα­τή­σουν τον τρόμο. Και οι Ρώσοι είχαν κατα­λό­γους με υπό­πτους και σχεδόν απε­ριό­ρι­στες δυνα­τό­τη­τες παρα­κο­λού­θη­σης.

Ορι­σμέ­νες φορές είχαν το προ­βά­δι­σμα έναντι των τρο­μο­κρα­τών, αλλά αυτό το εγχεί­ρημα δεν μπορεί να είναι 100% επι­τυ­χές. Τα ισλα­μι­στικά γκρουπ είναι ιδιαί­τερα ικανά στην στρα­το­λό­γηση νέων μελών και δεν χρειά­ζο­νται πολύ χρόνο για να οργα­νώ­σουν μια ένοπλη ή βομ­βι­στική επίθεση.

Κατά έναν λόγο, η επέμ­βαση του Putin στη Συρία οφεί­λε­ται στο γεγονός ότι δεν ξέχασε την Τσε­τσε­νία και γιατί χιλιά­δες από τους αυτο­νο­μι­στές που πολέ­μη­σαν ενα­ντίον του, τώρα μάχο­νται με το Ισλα­μικό Κράτος ή την al-Nusra- το παρα­κλάδι της Αλ Κάιντα στη Συρία. Αυτοί οι άνθρω­ποι αντι­προ­σω­πεύ­ουν μια απειλή όμοια με αυτή που αντι­με­τώ­πισε η Ρωσία το 2004, καθώς αυτός ο νέος πόλεμος τους παρέχει νέους ιδε­ο­λο­γι­κούς στόχους και και­νούρ­γιες πηγές χρη­μα­το­δό­τη­σης.

Το σημε­ρινό “στοί­χημα” του Putin είναι το ίδιο με αυτό της Τσε­τσε­νίας: Βοηθά έναν τυραν­νικό τοπικό ηγέτη, τον Bashar al-Assad, για να διε­ξά­γει τον πόλεμο ενάντια σε όποιον παίρνει τα όπλα- ισλα­μι­στή, τρο­μο­κράτη ή αυτο­νο­μι­στή.

Η Γαλλία και οι άλλες χώρες του συνα­σπι­σμού υπό τις ΗΠΑ, θα πρέπει να κατα­λά­βουν ότι είναι στόχοι για επι­θέ­σεις όπως αυτές στο Παρίσι. Και θα πρέπει να απο­φα­σί­σουν αν θα ακο­λου­θή­σουν την μέθοδο του Putin για ξεκα­θά­ρι­σμα της τρο­μο­κρα­τίας. Απο­δεί­χθηκε απο­τε­λε­σμα­τική στην Τσε­τσε­νία, αλλά βέβαια δεν είναι σίγουρο ότι θα είναι το ίδιο απο­τε­λε­σμα­τική στη Συρία. Όμως ένα πράγμα είναι ξεκά­θαρο: Μέχρι να λυθεί η σύγκρουση στη Συρία και να ηττηθεί το Ισλα­μικό Κράτος στο επί­κε­ντρο του, καμία χώρα δεν είναι ασφαλής από επι­θέ­σεις, όπως αυτή που ταρα­κού­νησε το Παρίσι το βράδυ της Παρα­σκευής.