Α-τυπος και υπογραμός: Ο ολίγιστος

Μια φορά και έναν καιρό, στην μακρινή Ελλάδα ήταν ένας Βεζίρης, ο οποίος ονει­ρευό­ταν να γίνει Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη… Ο κου­το­πό­νη­ρος Βεζίρης Ιζνο­γκούντ, εκμε­ταλ­λευό­με­νος την δύσκολη θέση στην οποία είχε περιέλ­θει ο Χαλίφης που ανα­ζη­τούσε λύσεις για να σώσει το χαλι­φάτο του απο την οικο­νο­μική κατα­στροφή, άρχισε στα­διακά και μεθο­δικά να μηχα­νεύ­ε­ται τρόπους για να στρέψει το χαλι­φάτο ενα­ντίον του Χαλίφη, να το πάρει με το μέρος του ώστε να γίνει επι­τέ­λους Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη. Μα το μόνο που ένοιαζε τον κου­το­πό­νηρο Βεζίρη, ήταν η καρέκλα. Ούτε να βρει λύσεις για τα προ­βλή­ματα του χαλι­φά­του, ούτε να σκεφτεί πώς θα γίνει καλύ­τε­ρος Χαλίφης, ούτε να σκεφτεί πώς θα το διοι­κή­σει. Το μόνο που τον ενδιέ­φερε πάντα, ήταν να γίνει Χαλίφης…

Ενσπεί­ρο­ντας τον φόβο, το θυμό και το μίσος και δίνο­ντας ψεύ­τι­κες ελπίδες στο λαό, έχοντας πάντα στο πλάι του τον όχι και τόσο χαζό τελικά  Μπλιαχ, κατά­φε­ραν με τον καιρό  να πάρουν το χαλι­φάτο με το μέρος τους υπο­σχό­με­νοι χρυσά νομί­σματα, μπόλικο φαγητό, σπίτι για όλους, αποχή από τους πολέ­μους και ζωή χαρι­σά­μενη… Τι κι αν ο Χαλίφης προ­σπα­θούσε να προει­δο­ποι­ή­σει τον λαό για τον ολί­γι­στο Βεζίρη; Τα ωραία λόγια του κου­το­πό­νη­ρου Βεζίρη και οι εύκολες λύσεις ήταν προ­τι­μό­τερα για τον λαό, από την πικρή αλήθεια. Κι έτσι ένα μεγάλο μέρος του χαλι­φά­του που πίστεψε ότι θα μπορεί να τρώει με χρυσά κου­τά­λια, ξεση­κώ­θηκε υπέρ του Βεζίρη, βγήκε στους δρόμους και με τη δική του βοήθεια ο κου­το­πό­νη­ρος και ολί­γι­στος Βεζίρης έγινε τελικά Χαλίφης…

Μα αντί για ανέ­με­λες και ανέ­φε­λες ημέρες, ήρθαν ημέρες δύσκο­λες… Το χρυσά νομί­σματα όχι μόνο δεν έπεσαν από τον ουρανό αλλά ο και­νού­ριος Χαλίφης ανέθεσε στον βοηθό του Μπλιαχ, να στείλει στρατό για να πάρει από το λαό μερίδιο από το πενιχρό εισό­δημά του, ως φόρο στον νέο ηγεμόνα.

Όχι μόνο δεν έγινε περισ­σό­τερο το φαγητό για όλους αλλά για πολλούς λιγό­στεψε. Όχι μόνο δεν απέ­κτη­σαν όλοι σπίτια αλλά πολλοί τα έχασαν αφού ο σκληρός Χαλίφης δεν έδειξε έλεος στους οικο­νο­μικά αδύ­να­μους όπως τους είχε υπο­σχε­θεί και προ­τί­μησε να τους πετάξει στο δρόμο.

Οχι μόνο δεν στα­μά­τη­σαν οι πόλεμοι, αλλά ο λαός έβγαινε μπροστά να πολε­μή­σει τους νέους “κακούς” που του υπέ­δειξε ο Χαλίφης.

Και κάπως έτσι το χαλι­φάτο της μακρι­νής Ελλάδας μπήκε σε ακόμα μεγα­λύ­τε­ρες περι­πέ­τειες. Κανείς δεν μπόρεσε να απα­ντή­σει αν ο φιλό­φο­ξος Βεζίρης ήταν τελικά ένας κοινός ψεύτης ή ένας ανί­κα­νος ηγέτης. Κανείς δεν ξέρει τι θα είχε συμβεί αν ο Ινζο­γκούντ, δεν είχε ανα­τρέ­ψει τον Χαλίφη και αν ο λαός δεν είχε επι­λέ­ξει τα εύπεπτα ψέματα αντί της σκληρής αλή­θειας.

Ο κου­το­πό­νη­ρος Χαλίφης πια έρχεται αντι­μέ­τω­πος καθη­με­ρινά με τα ψέματά του και ο λαός που βλέπει μέρα με τη μέρα ότι εξα­πα­τή­θηκε είναι έτοιμος να ξανα­βγεί στους δρόμους και να ζητήσει το κεφάλι του επί πίνακι. Κι αυτός ο ολί­γι­στος, δεν αισθάν­θηκε ούτε μια στιγμή την ανάγκη να ζητήσει συγ­γνώμη. Ούτε για τις ψευτιές του, ούτε για τα δεινά που επε­φύ­λαξε στον λαό του.

Το παρα­μύθι αυτό δεν έχει τέλος… Οσο το χαλι­φάτο επι­λέ­γει τον Χαλίφη προ­τι­μώ­ντας τα μεγάλα και παχιά λόγια από την ωμή αλήθεια και την κοινή λογική, πάντα θα μπαίνει σε περι­πέ­τειες. Και πάντα ένας ολί­γι­στος θα κατα­φέρ­νει να του κάθεται στο σβέρκο…