Οι Τούρκοι εκμεταλλεύονται κείμενο του Νίκου Φίλη: Είναι αρνητής της Ποντιακής Γενοκτονίας, λένε

Ατυχές σχόλιο του νέου υπουρ­γού Παι­δείας Νίκου Φίλη, περί της Ποντια­κής Γενο­κτο­νίας, εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται οι Τούρκοι, με αιχμή του δόρατος αμφι­λε­γό­μενη μειο­νο­τική εφη­με­ρίδα.

Ο κ. Φίλης, σε άρθρο του στην εφη­με­ρίδα Αυγή, στις 20 Αυγού­στου 2014, είχε γράψει ότι ο όρος γενο­κτο­νία δεν ισχύει στην περί­πτωση των διώξεων των Ελλήνων του Πόντου από τους Τούρ­κους, κατά τις οποίες έχασαν τη ζωή τους εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες άνθρω­ποι.

Η τουρ­κό­φωνη μειο­νο­τική και με δια­συν­δέ­σεις με το τουρ­κικό προ­ξε­νείο Κομο­τη­νής εφη­με­ρίδα Birlik, εκμε­ταλ­λεύ­τηκε το σχόλιο, καθώς εξυ­πη­ρε­τεί την τουρ­κική προ­πα­γάνδα, η οποία υπο­στη­ρί­ζει πως Ποντιακή Γενο­κτο­νία δεν υπήρξε.

Η «τουρ­κική», όπως η ίδια αυτο­χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται, εφη­με­ρίδα ανα­φέ­ρει ότι ο κ. Φίλης, σε άρθρο του, είχε χαρα­κτη­ρί­σει την απόφαση της τότε κυβέρ­νη­σης του ΠΑΣΟΚ, το 1994, να ανα­γνω­ρί­σει την Ποντιακή Γενο­κτο­νία από τους Τούρ­κους, ως «απόφαση εσω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής σκο­πι­μό­τη­τας», χωρίς διεθνή σημασία.

Για αυτό η ελλη­νική κυβέρ­νηση δεν πρόβαλε, ποτέ, το θέμα στα διεθνή Φόρα, υπο­στή­ρι­ζει, κατά την εφη­με­ρίδα, ο κ. Φίλης, στο άρθρο του.

Επίσης η εφη­με­ρίδα ανα­φέ­ρε­ται στις προ­σπά­θειες της κυβέρ­νη­σης Σημίτη και του τότε υπουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών Γιώργου Παπαν­δρέου, να υπο­βαθ­μί­σει, γενικώς, το όλο ζήτημα της Ποντια­κής Γενο­κτο­νίας.

Ολο το κείμενο του Νίκου Φίλη στην Αυγή (20 Αυγού­στου 2014) ακο­λου­θεί:

Παλαιο­κομ­μα­τι­σμός και “Γενο­κτο­νία”

Να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως αδίκημα “η άρνηση της Γενο­κτο­νίας των χρι­στια­νών της Ανα­το­λής (Πόντιοι, Μικρα­σιά­τες, Αρμέ­νιοι και Ασσύ­ριοι)” ζητούν 38 βου­λευ­τές της Ν.Δ. με επι­στολή προς τον πρω­θυ­πουργό, επι­κα­λού­με­νοι απόφαση της Βουλής των Ελλήνων (Φεβρουά­ριος 1994), με την οποία είχε χαρα­κτη­ρι­σθεί ως Γενο­κτο­νία η αιμα­τηρή εκδίωξη των χρι­στια­νι­κών πλη­θυ­σμών από τον Πόντο, τη Μικρά Ασία και την Ανα­το­λική Θράκη. Οι βου­λευ­τές σχο­λιά­ζουν ότι σε δια­φο­ρε­τική περί­πτωση η Βουλή των Ελλήνων θα αυτο­α­ναι­ρε­θεί.

Πράγ­ματι, με πρω­το­βου­λία του ΠΑΣΟΚ, η Βουλή είχε προ­χω­ρή­σει σε αυτή την απόφαση, η οποία από τότε είχε επι­κρι­θεί ότι δεν υπάκουε σε αμε­ρό­λη­πτα επι­στη­μο­νικά – ιστο­ρικά κρι­τή­ρια, αλλά εξυ­πη­ρε­τούσε ψηφο­θη­ρι­κές – εθνι­κι­στι­κές σκο­πι­μό­τη­τες. Ήταν η εποχή που το ΠΑΣΟΚ φαντα­σιω­νό­ταν την περι­κύ­κλωση της Τουρ­κίας μέσω της συμ­μα­χίας με τους Κούρ­δους του Οτσαλάν, τους Αρμέ­νιους και τους “χιλιά­δες κρυ­πτο­χρι­στια­νούς” που ζούσαν στη Μικρά Ασία. Δεν τα πίστευε αυτά το ΠΑΣΟΚ, ικα­νο­ποιούσε όμως ισχυρά πολι­τικά στε­ρε­ό­τυπα μιας μερίδας του ποντια­κού στοι­χείου, που εκπρο­σω­πείτο στο κόμμα από την ομάδα του Μιχ. Χαρα­λα­μπίδη. Αυτή η “εκπρο­σώ­πηση” οδήγησε στην κρίση και στον εξευ­τε­λι­σμό της χώρας με τη σύλληψη του Οτσαλάν.

Τα περί Γενο­κτο­νίας ήταν μια απόφαση εσω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής σκο­πι­μό­τη­τας και όχι διε­θνούς σημα­σίας. Γι’ αυτό και το ελλη­νικό κράτος ποτέ δεν προ­έ­βαλε στα διεθνή φόρα θέμα ανα­γνώ­ρι­σης αυτής της “Γενο­κτο­νίας”, σε αντί­θεση με τους Αρμέ­νιους, οι οποίοι επε­χεί­ρη­σαν και πέτυχαν για τη δική τους περί­πτωση απόφαση της γαλ­λι­κής Γερου­σίας. Αντι­θέ­τως, η κυβέρ­νηση Σημίτη, με υπουργό Εξω­τε­ρι­κών τον Γ. Παπαν­δρέου, είχε προ­σπα­θή­σει να υπο­βαθ­μί­σει τη σημασία της από­φα­σης περί Γενο­κτο­νίας, μετά μάλιστα την αντί­δραση της τουρ­κι­κής πλευράς. Η απόφαση ανα­δει­κνυό­ταν σε “αγκάθι” για τις ελλη­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις.

Η αιμα­τηρή εκδίωξη των χρι­στια­νι­κών πλη­θυ­σμών από τον Πόντο, τη Μικρά Ασία και την Ανα­το­λική Θράκη είναι τυπικό παρά­δειγμα εθνο­κά­θαρ­σης, με βάση την οποία δια­λύ­θηκε η πολυ­ε­θνική Οθω­μα­νική Αυτο­κρα­το­ρία σε συμπαγή εθνικά κράτη, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου και του τουρ­κι­κού. Αναμ­φί­βολα η εθνο­κά­θαρση είχε πολύ αίμα, πολύ πόνο και ξερι­ζωμό. Και η οθω­μα­νική διοί­κηση δια­κρί­θηκε για ωμό­τη­τες, αν και αγριό­τη­τες σφρά­γι­σαν και την ιμπε­ρια­λι­στική πολι­τική της Αγγλίας και της Γαλλίας εκείνη την εποχή εις βάρος όλων των πλη­θυ­σμών της Μικράς Ασίας. Η εθνο­κά­θαρση επι­σφρα­γί­στηκε με διε­θνείς συμ­φω­νίες και με ανταλ­λαγή πλη­θυ­σμών.

Ο όρος Γενο­κτο­νία καθιε­ρώ­νε­ται στο Διεθνές Δίκαιο μετά το Ολο­καύ­τωμα των Εβραίων και παρα­πέ­μπει σε βιο­μη­χα­νικά σχε­δια­σμένη κρατική (της χιτλε­ρι­κής Γερ­μα­νίας) επι­δί­ωξη εξα­φά­νι­σης ενός ολό­κλη­ρου έθνους. Στο Ολο­καύ­τωμα δεν εμπλέ­κο­νται εδα­φι­κές διεκ­δι­κή­σεις. Η Γενο­κτο­νία είναι απόλυτη και αφορά ένα ολό­κληρο έθνος, όπου κι αν κατοι­κεί. Γι’ αυτό επί μισό αιώνα δεν υπήρξε χρήση του όρου για άλλη σφαγή πλη­θυ­σμών. Η έννοια Γενο­κτο­νία απέ­κτησε διευ­ρυ­μένη και χρη­σι­μο­θη­ρική έννοια, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, όταν διεθνή όργανα χαρα­κτή­ρι­ζαν ως Γενο­κτο­νία τη σφαγή στη Ρουάντα ή ακόμη και τη σερβική επι­θε­τι­κό­τητα ενα­ντίον των μου­σουλ­μά­νων της Βοσνίας. Σε κάθε περί­πτωση, υπήρχε διεθνής, δηλαδή γενική ανα­γνώ­ριση της όποιας “Γενο­κτο­νίας”.

Στην Ελλη­νική Ιστορία η Μικρα­σια­τική Κατα­στροφή ποτέ δεν χαρα­κτη­ρί­στηκε ως Γενο­κτο­νία. Γράφαμε, διδα­σκό­μα­σταν, θυμό­μα­στε την Κατα­στροφή. Αυτό έχει σημασία για να αντι­λη­φθούμε ότι η όψιμη μετα­κί­νηση σε επίπεδο ορο­λο­γίας υπο­κρύ­πτει από­πειρα μετάλ­λα­ξης της ιστο­ρι­κής εμπει­ρίας και των γεγο­νό­των, η οποία μάλιστα “επι­ση­μο­ποιεί­ται” με την παρα­γωγή μιας νέας, μερο­λη­πτι­κής ιστο­ρίας.

Έπειτα από μια εικο­σα­ε­τία κρα­τι­κής ύπνωσης ως προς τη χρήση του όρου Γενο­κτο­νία, το θέμα επα­νέρ­χε­ται ουσια­στικά με πρω­το­βου­λία του πρω­θυ­πουρ­γού. Οι 38 βου­λευ­τές της Ν.Δ., οι οποίοι ανήκουν σε όλο το φάσμα της παρά­τα­ξης, ανάμεσά τους και ορι­σμέ­νοι πρώην υπουρ­γοί, ζητούν από τον πρω­θυ­πουργό να ανα­βαθ­μί­σει την επίσημη θέση, συν­δυά­ζο­ντας την “Γενο­κτο­νία” των χρι­στια­νών της Ανα­το­λής με το Ολο­καύ­τωμα και τη ρατσι­στική βία, δηλαδή ζητεί­ται εκ του πονηρού η σύνδεση ανό­μοιων ιστο­ρικά και δια­φο­ρε­τι­κών πολι­τικά υπο­θέ­σεων.

Η εθνι­κι­στική δημα­γω­γία κατά κανόνα λει­τουρ­γεί ως προ­κά­λυμμα για να κρυ­φθούν οι ολέ­θριες επι­πτώ­σεις εις βάρος του λαού. Σήμερα, μάλιστα, επι­διώ­κε­ται να συγκα­λυ­φθεί η μνη­μο­νιακή υπο­τέ­λεια. Ο Σαμαράς, δια­κρι­νό­με­νος για τον παλαιο­κομ­μα­τι­σμό του, δείχνει να το παίζει σε δύο ταμπλό. Υπο­κι­νεί την επι­στολή των 38 βου­λευ­τών του, υιο­θε­τεί τις ιδε­ο­λη­πτι­κές – ακρο­δε­ξιές θέσεις Μπαλ­τά­κου, ο οποίος είχε μπλο­κά­ρει το αντι­ρα­τσι­στικό νομο­σχέ­διο. Ο πρω­θυ­πουρ­γός, όμως, καλεί­ται να σταθ­μί­σει τη συγκυ­ρία και να μη δώσει αφορμή για ελλη­νο­τουρ­κική ένταση, σε μια περίοδο που η Ελλάδα το τελευ­ταίο που έχει ανάγκη είναι μια τέτοια εξέλιξη, ενώ μάλιστα φλέ­γε­ται η γύρω περιοχή. Θα είναι μια ανα­χρο­νι­στική πολι­τική, καθώς οι πολι­τι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις του 1994 έχουν πλήρως ανα­τρα­πεί. Ο Οτσαλάν προχθές κήρυξε το τέλος του πολέμου προς την Άγκυρα, το Ιράκ τρι­χο­το­μεί­ται και το “χαλι­φάτο” προ­βάλ­λει στο προ­σκή­νιο. Η ανα­δί­φηση ιστο­ρι­κών διε­νέ­ξεων προ­κει­μέ­νου να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί ως υπό­βα­θρο για την άσκηση εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής, η άσκηση εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής για λόγους εσω­τε­ρι­κής κατα­νά­λω­σης παρα­πέ­μπουν στην παλαιο­κομ­μα­τική Ελλάδα και σε εθνική ταπεί­νωση. Και όχι στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, στο όραμα μιας νέας Ελλάδας της Δημο­κρα­τίας, της κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης και της εθνικής

Πηγές: Birlik, Αυγή, ignatiou.com