Πρόβλημα για τους περιφερειακούς σταθμούς των ακριτικών νησιών διάταξη για το ελάχιστο προσωπικό

Αντι­δρά­σεις έχει προ­κα­λέ­σει στους ραδιο­φω­νι­κούς σταθ­μούς της περι­φέ­ρειας η προ­ϋ­πό­θεση πρό­σλη­ψης συγκε­κρι­μέ­νου αριθμού υπαλ­λή­λων, που προ­βλέ­πε­ται στο υπό δια­βού­λευση νομο­σχέ­διο για τις νέες τηλε­ο­πτι­κές άδειες. Το κατώ­τατο όριο των 20 υπαλ­λή­λων ανά περι­φε­ρειακό κανάλι, λένε, απο­τε­λεί κατά­φωρη αδικία για πολλούς περι­φε­ρεια­κούς σταθ­μούς που δεν μπορούν να αντε­πε­ξέλ­θουν σε αυτό το κόστος, με βάση τα έσοδά τους. Προ­φα­νής είναι η αδικία μεταξύ γεω­γρα­φι­κών περι­φε­ρειών με δια­φο­ρε­τική πλη­θυ­σμιακή κάλυψη και κατά συνέ­πεια δια­φη­μι­στι­κές απο­λα­βές, ενώ σαν πιθανή εναλ­λα­κτική προ­τεί­νε­ται μια πλη­θυ­σμιακή ποσό­στωση επί του αριθμού των υπαλ­λή­λων. Ερω­τή­ματα προ­κύ­πτουν επίσης για το κατά πόσον θα έπρεπε να κατα­με­τρώ­νται στους σταθ­μούς ως προ­σω­πικό τα «μπλο­κά­κια», το outsourcing και οι υπάλ­λη­λοι που εργά­ζο­νται ταυ­τό­χρονα και σε άλλα μέσα του ίδιου ομίλου.

«Είναι αντι­φα­τικό σε καθε­στώς ελεύ­θε­ρης οικο­νο­μίας να απαι­τεί­ται ελά­χι­στος αριθμός εργα­ζο­μέ­νων σε μια ιδιω­τική επι­χεί­ρηση» επι­ση­μαί­νει ο κύριος Π. Σαρα­ντό­που­λος. «Πέραν του ότι είναι πολύ αμφί­βολο αν μια τέτοια απαί­τηση είναι συνταγ­μα­τική ή σύμφωνη με τους ευρω­παι­κούς κανόνες (όσο ακόμη έχουμε αστικό Σύνταγμα και ανή­κουμε στην καπι­τα­λι­στική ΕΕ) μια επι­χεί­ρηση μπορεί κάλ­λι­στα ακόμα κι αν χρειά­ζε­ται εργασία π.χ 400 συνερ­γα­τών να έχει 200 και να εφαρ­μό­ζει στο υπό­λοιπο outsourcin. Το άρθρο αυτό πρέπει να απο­συρ­θεί εντελώς. Ή απλώς να αντι­κα­τα­στα­θεί π.χ από την δέσμευση του πάροχου να εφαρ­μό­ζει την εργα­τική νομο­θε­σία με τιμω­ρη­τι­κές ως προς την άδεια ρήτρες αν το παρα­βαί­νει συστη­μα­τικά.»

Ο κύριος Κλε­άν­θης Λοΐζος, από τον τηλε­ο­πτικό σταθμό “Kosmos TV” της Ρόδου είναι πιο συμ­βι­βα­στι­κός και προ­κρί­νει την ιδέα της πλη­θυ­σμια­κής ποσό­στω­σης: «Το κόστος 20 εργα­ζο­μέ­νων, δημο­σιο­γρά­φων, τεχνι­κού και διοι­κη­τι­κού προ­σω­πι­κού για ένα περι­φε­ρειακό Τ/Σ ανέρ­χε­ται μηνιαίως σε 40.000 € περίπου (μισθο­δο­σία, ασφά­λιση, δώρα). Ετησίως δηλ. περί τις 500.000 €. Στην ακρι­τική παρα­με­θό­ριο νησιω­τική Ελλάδα, από Λήμνο, Μυτι­λήνη, Χίο, Σάμο, Ικαρία, έως Κάλυμνο, Κω, Ρόδο, Καστελ­λό­ριζο, (πλη­θυ­σμοί περι­φε­ρειών μικρό­τε­ροι των 200.000 κατοί­κων), τα κανάλια είναι αδύνατο, ή έστω πολύ δύσκολο, να έχουν ετησίως συνο­λικά ακα­θά­ρι­στα έσοδα μισού εκα­τομ­μυ­ρίου (δείτε τους ισο­λο­γι­σμούς τους). Και εάν κάποια χρονιά το επι­τύ­χουν, τότε θα πρέπει να διο­χε­τεύ­ε­ται εξ ολο­κλή­ρου ο τζίρος τους μόνο στο εργα­σιακό κόστος, χωρίς κανένα άλλο έξοδο!!!»

«Ο λόγος του μικρού τζίρου είναι πολύ απλός. Ο πλη­θυ­σμός των περι­φε­ρειών αυτών είναι πολύ μικρός, το δια­φη­μι­στικό προϊόν της τοπικής οικο­νο­μίας είναι ελά­χι­στο, η δια­φή­μιση των μεγάλων εται­ρειών μέσω των δια­φη­μι­στι­κών εται­ρειών διο­χε­τεύ­ε­ται σχεδόν στο σύνολο της στα εθνικής εμβέ­λειας ΜΜΕ ή έστω και σε περι­φε­ρειακά ΜΜΕ μεγάλων όμως περι­φε­ρειών εκα­τομ­μυ­ρίων κατοί­κων, της Αττικής, Θεσ­σα­λο­νί­κης και λιγό­τερο της Πελο­πον­νή­σου και Κρήτης. Επι­πλέον η κρατική δια­φή­μιση, που θα έπρεπε το 30% να δίδεται στην περι­φέ­ρεια, δεν έρχεται παρά μόνο λιγοστά ψίχουλα. Είναι δίκαιο λοιπόν να μην ισχύσει η διάταξη για τον αριθμό εργα­ζο­μέ­νων με ορι­ζό­ντια λογική αλλά έστω με πλη­θυ­σμιακή ποσό­στωση. Είναι βέβαιο ότι εάν παρα­μεί­νει το ορι­ζό­ντιο αυτό μέτρο και εφαρ­μο­στεί (εφευ­ρέ­θηκε παλιό­τερα και συμπε­ριε­λή­φθη στο νόμο Ρου­σό­που­λου), η μικρή τηλε­ο­πτική ΑΕ της νησιω­τι­κής παρα­με­θο­ρίου Ελλάδας θα εμφα­νί­ζει διαρκώς ζημίες και θα “αντα­πο­κρί­νο­νται” μόνο επι­χει­ρη­μα­τίες με παράλ­λη­λες δρα­στη­ριό­τη­τες, με το κανάλι να είναι η αιχμή του δόρατος στο επι­χει­ρη­μα­τικό τους έργο».

Πρό­βλημα ωστόσο φαί­νε­ται να προ­κύ­πτει όχι μόνο από την διαφορά στην πλη­θυ­σμιακή κάλυψη της δημο­πρα­τού­με­νης συχνό­τη­τας, αλλά και από το εύρος των επι­χει­ρη­μα­τι­κών δρα­στη­ριο­τή­των των τοπικών σταθμών. Αυτό συμ­βαί­νει γιατί σε πολλές περιο­χές που έχουν μεγάλη πλη­θυ­σμιακή κάλυψη, μέχρι πρό­τι­νος υπήρχαν δεκάδες τοπικοί τηλε­ο­πτι­κοί σταθμοί με εμβέ­λεια και επι­χει­ρη­μα­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες μόνο στο συγκε­κρι­μένο νομό από τον οποίο εκπέ­μπουν. Καθότι τοπικές άδειες νομού δεν προ­βλέ­πο­νται πια, οι τηλε­ο­πτι­κοί αυτοί σταθμοί είναι ανα­γκα­σμέ­νοι να «παίξουν» σε επίπεδο περι­φέ­ρειας, χωρίς ωστόσο αυτό να είναι εφικτό με βάση τα οργα­νω­τικά και οικο­νο­μικά δεδο­μένα του σταθμού και της περιο­χής.

Χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα, στο αντί­ποδα των ακρι­τι­κών περιο­χών που έχουν μικρή πλη­θυ­σμιακή κάλυψη, είναι η Πελο­πόν­νη­σος. Με την έλευση της ψηφια­κής τηλε­ό­ρα­σης, όλα τα τοπικά κανάλια που μέχρι πρό­τι­νος εξέ­πε­μπαν πχ μόνο στη Λακωνία ή μόνο την Αργο­λίδα, καλύ­πτο­ντας έναν πλη­θυ­σμό 100.000 κατοί­κων, πλέον ανα­γκά­ζο­νται να εκπέμ­ψουν και να δια­γω­νι­στούν για μια άδεια με πλη­θυ­σμιακή κάλυψη ενός εκα­τομ­μυ­ρίου. Αυτό απο­τε­λεί τερά­στιο πρό­βλημα για τα μικρά κανάλια, καθώς ο τοπικός σταθμός της Λακω­νίας δεν θα μπο­ρέ­σει να αντε­πε­ξέλ­θει οργα­νω­τικά στην κάλυψη του απα­ραί­τη­του προ­σω­πι­κού που ανα­λο­γεί στην κάλυψη του ενός εκα­τομ­μυ­ρίου κατοί­κων, αφού τα έσοδά του θα συνε­χί­σουν προ­έρ­χο­νται από την μικρή δια­φη­μι­στική αγορά του νομού.

radiofono.gr