Εναρξη εκπτώσεων χωρίς πελάτες και… εργαζομένους

Υπό κανο­νι­κές συν­θή­κες, χθες θα ήταν η μέρα που οι εκδρο­μείς του καλο­και­ριού θα έβγαι­ναν στα μαγαζιά για να εξο­πλι­στούν ενόψει δια­κο­πών. Βλέπετε, ήταν η πρώτη μέρα των θερινών εκπτώ­σεων.

Μόνο που, όπως όλα δεί­χνουν, πολύ λίγοι έχουν σκοπό εφέτος να ψωνί­σουν εποχικά είδη, αφού ελά­χι­στοι κατα­στρώ­νουν θερινά σχέδια επί ταξι­διω­τι­κού χάρτου. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, οι μόνοι που θα κάνουν σίγουρα εφέτος δια­κο­πές, έστω και χωρίς να θέλουν, μοιάζει να είναι οι υπάλ­λη­λοι που βρέ­θη­καν σε ανα­γκα­στική άδεια, αφού έφυγαν κακήν κακώς απ’ τα πόστα τους στα μαγαζιά όταν οι κλει­στές τρά­πε­ζες ανά­γκα­σαν και τις δικές τους ταμεια­κές να βρεθούν σε αργία.

Η Ελευ­θε­ρία, που είναι 26 ετών, μέχρι την προη­γού­μενη εβδο­μάδα εργα­ζό­ταν σε κατά­στημα με γυαλιά ηλίου – «αλλά όχι πια!», όπως λέει. Το αφε­ντικό την «απο­δέ­σμευσε για το καλο­καίρι», όπως της είπε, κι έτσι τώρα η κοπέλα απλώς περι­μέ­νει πότε θα περάσει ο καιρός, ν’ ανοί­ξουν οι τρά­πε­ζες, να ξανα­πάει στη δουλειά της. «Δεν ξέρω τίποτα», λέει όταν τη ρωτάω πώς βλέπει το εργα­σιακό της μέλλον. «Το μόνο που ξέρω είναι πως όλη την εβδο­μάδα πριν φύγω απ’ το μαγαζί, είχαμε που­λή­σει συνο­λικά 3 ζευ­γά­ρια γυαλιά ηλίου».

Η περί­πτωση της Ελευ­θε­ρίας δεν μοιάζει να είναι κάτι σπάνιο στην Αθήνα των capital controls. Με τα περισ­σό­τερα κατα­στή­ματα που πουλούν ρούχα να είναι όλη μέρα άδεια, οι χαρ­το­νέ­νιοι κράχτες στις βιτρί­νες με τα «30%» και «50% έκπτωση» μοιά­ζουν να έχουν βγει από κάποια άλλη, μακρινή εποχή. «Την Παρα­σκευή το μεση­μέρι, ακόμα και σ’ ένα απ’ τα μεγάλα πολυ­κα­τα­στή­ματα της Αθήνας, ήταν εξαι­ρε­τικά δύσκολο να βρεις πελάτη» λέει ο Νίκος Τ., που πήγε στο πολυ­κα­τά­στημα για να ξοδέψει ένα πιστω­τικό από κάποιο δώρο που είχε ξεμεί­νει στο πορ­το­φόλι του. «Στον όροφο με τα αθλη­τικά», διη­γεί­ται, «είχε λίγο νεα­ρό­κο­σμο, και κάπως ανα­θάρ­ρησα. Μετά, όμως πήγα στο ταμείο. Ενας απ’ τους πελάτες με πλη­σί­ασε και με ρώτησε “where are all the Greeks, man? ”. Κι έτσι κατά­λαβα πως ήταν ξένοι. Ισπανοί, συγκε­κρι­μένα, που ήθελαν να περά­σουν την ελεύ­θερη μέρα τους στην Αθήνα κάνο­ντας ψώνια».

Αλλά βέβαια, δεν είναι όλα τα κατα­στή­ματα άδεια. Στην οδό Βου­κου­ρε­στίου, ας πούμε, οι κοσμη­μα­το­πώ­λες τρίβουν τα μάτια τους με τη ροή πελατών της τελευ­ταίας εβδο­μά­δας. Πολλοί, βλέπετε, σκέ­φτη­καν να επεν­δύ­σουν τα (παγι­δευ­μένα) τους ευρώ σε χρυσό, ασήμι και λοιπά ευγενή μέταλλα. Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό πως προ ημερών τον κύκλο του Δια­δι­κτύου έκανε η δήλωση ενός Ελληνα κοσμη­μα­το­πώλη στους Times που, παρότι του προ­σέ­φε­ραν 1,1 εκατ. ευρώ για να αγο­ρά­σουν τα απα­στρά­πτο­ντα αντι­κεί­μενα πίσω απ’ τη βιτρίνα του, εκείνος αρνή­θηκε. Οπως ο ίδιος είπε, «ακόμα δεν το πιστεύω πως αρνή­θηκα τόσα χρήματα.

Αλλά είναι που προτιμώ να έχω την περιου­σία μου σε κοσμή­ματα, παρά σε ευρώ».

Αντι­στοί­χως, πολλοί συμπο­λί­τες μας δια­λέ­γουν να επεν­δύ­σουν σε λάπτοπ, κινητά και άλλες ηλε­κτρο­νι­κές ή ηλε­κτρι­κές συσκευές, οι οποίες απ’ όταν έκλει­σαν οι τρά­πε­ζες και μετά, γνω­ρί­ζουν μέρες δόξας. Την Παρα­σκευή, σε μεγάλο κατά­στημα ηλε­κτρο­νι­κών στο κέντρο της Αθήνας, είχε τερά­στια ουρά μπροστά στο ταμείο. Η Ελενα Δ., που βρέθηκε στο μαγαζί για να πάρει ένα usb stick, διη­γεί­ται πως «ήταν αδύ­να­τον να βρω υπάλ­ληλο να με βοη­θή­σει. Καθένας τους είχε του­λά­χι­στον δύο πελάτες να του κάνουν ερω­τή­σεις. Οταν πια έφτασα στο ταμείο, μπροστά μου ήταν ένας κύριος με ένα λάπτοπ, και πίσω μου ένας άλλος κύριος με δύο κινητά τηλέ­φωνα. Ρώτησα τον δεύτερο πώς απο­φά­σισε να αγο­ρά­σει δύο κινητά μαζί, και μου απά­ντησε, “αφού θα τα πλη­ρώ­σει η τράπεζα, όχι εγώ!”. Και μου κούνησε την πιστω­τική του κάρτα».

Καθη­με­ρινή