Εκκληση στους Δωδεκανήσιους για το “ΝΑΙ”

Του Γιώργου Νικη­τιάδη

Τούτες τις τρα­γι­κές για την Πατρίδα, το Λαό και τα Νησιά μας, ώρες, «κανείς δεν μπορεί να σωπαί­νει».

Αισθά­νο­μαι βαθιά την ανάγκη, ως πολι­τικό όν και ως απλός Δωδε­κα­νή­σιος και όχι απα­ραι­τή­τως ως πολι­τι­κός, να απευ­θυνθώ σε όλους τους συμπα­τριώ­τες μου Δωδε­κα­νή­σιους, για να υποβάλω έκκληση συστρά­τευ­σης μπροστά σε όσα συμ­βαί­νουν και κυρίως μπροστά στο δημο­ψή­φι­σμα της Κυρια­κής.

Τούτη τη δύσκολη ώρα δεν πρό­κει­ται να προβώ σε κριτική, ούτε να ανα­ζη­τήσω ευθύνες. Τούτη την ώρα, θεωρώ χρέος όλων μας να σκε­φτούμε σε βάθος, προ­κει­μέ­νου να κατα­λή­ξουμε ώριμα σε μια απόφαση και συνάμα να αγω­νι­στούμε για να την μετα­φέ­ρουμε και σε άλλους.

Η χώρα μας, για πρώτη φορά μετά από την ένταξη μας στην Ευρω­παϊκή Οικο­γέ­νεια κιν­δυ­νεύει να απο­βλη­θεί από αυτήν.

Για πρώτη φορά, η πατρίδα μας κιν­δυ­νεύει να επι­στρέ­ψει στη δραχμή, την ίδια στιγμή που οι Τρά­πε­ζες κιν­δυ­νεύ­ουν με πλήρη κατάρ­ρευση. Ο Του­ρι­σμός μας, η πηγή ζωής για εμάς τους Δωδε­κα­νή­σιους , για πρώτη φορά μετά από τις συνε­χείς επι­τυ­χίες των τελευ­ταίων 5 ετών, δέχεται άγρια χτυ­πή­ματα. Σε λίγες μέρες η τρο­φο­δο­σία των ξενο­δο­χείων θα είναι αδύνατη. Οι κρα­τή­σεις τερ­μα­τί­στη­καν και οι ακυ­ρώ­σεις άρχισαν να πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται επι­κιν­δύ­νως. Τι θα γίνει αν τα ξενο­δο­χεία μας ανα­γκα­στούν να κλεί­σουν ; Υπάρχει κανείς που εγγυά­ται το αντί­θετο αν συνε­χι­στεί η κατά­σταση με τις κλει­στές τρά­πε­ζες ; Αν κλεί­σουν τα ξενο­δο­χεία θα πλη­ρω­θούν οι υπάλ­λη­λοι ;

Θέλω τούτες τις δύσκο­λες ώρες να απευ­θυνθώ στον καθένα χωριστά και να μοι­ρα­στώ μαζί σας τις σκέψεις και τις μεγάλες ανη­συ­χίες μου. Θα περιο­ρι­στώ ωστόσο σε δύο κατη­γο­ρίες, γιατί θεωρώ ότι είναι ίσως οι πλέον ευπα­θείς: οι άνεργοι και οι συντα­ξιού­χοι.

Φίλε άνεργε, που περι­μέ­νεις μήνες ολό­κλη­ρους να βρεις ένα διέξοδο στην τερά­στια ανεργία, πιστεύ­εις στ’ αλήθεια ότι με την χρε­ω­κο­πία της χώρας και την επι­στροφή στη δραχμή θα βρεις πιο γρήγορα εργασία; Όχι φίλε μου. Το αντί­θετο θα συμβεί. Με την πτώ­χευση και τη χρε­ω­κο­πία, η ανεργία θα διπλα­σια­στεί, τα ταμεία ανερ­γίας θα «παύσουν πλη­ρω­μές», οι γονείς και φίλοι που λαμ­βά­νουν κάποια μικρή σύνταξη και είναι πάντα αρωγοί δίπλα μας , θα στα­μα­τή­σουν να έχουν αυτή τη δυνα­τό­τητα. Μην ξεγε­λιέ­σαι. Η όποια αγα­νά­κτηση σου είναι απο­λύ­τως δικαιο­λο­γη­μένη και θεμιτή. Ο όποιος θυμός και οργή σου κατά του συστή­μα­τος που σε οδήγησε στην ανεργία είναι εξίσου θεμιτή. Σου δίνει όμως ελπίδα μια χρε­ω­κο­πη­μένη χώρα; Σου δίνει μήνυμα αισιο­δο­ξίας, ένα κράτος με εθνικό νόμισμα που δεν θα έχει αντί­κρι­σμα; Σε πείθει κάποιος ότι στην χρε­ω­κο­πη­μένη Ελλάδα θα γίνουν επεν­δύ­σεις για να στα­μα­τή­σει η ανεργία; Είμαι βέβαιος ότι συμ­με­ρί­ζε­σαι τις σκέψεις μου και δεν μπορεί παρά να συμ­φω­νή­σεις μαζί μου.

Ας έρθω όμως και στη δεύτερη ευαί­σθητη κατη­γο­ρία.

Σεβαστέ μου συντα­ξιούχε, φίλε Δημήτρη, που τυχαίως συζη­τού­σαμε μαζί τις προ­άλ­λες και υπο­στή­ρι­ζες ότι θα ψηφί­σεις «ΌΧΙ», γιατί με το «ΝΑΙ» θα εγκρί­νεις την μείωση των συντά­ξεων. Αν ήτανε φίλε Δημήτρη έτσι, αν πράγ­ματι φίλοι Δημή­τρη­δες σε όλα τα νησιά μας, το «ΝΑΙ» θα μειώσει τις συντά­ξεις, ενώ το «ΌΧΙ» (κανένας δεν μας είπε ακόμα που θα μας οδη­γή­σει) θα τις δια­τη­ρή­σει ακέ­ραιες, θα συμ­φω­νούσα κι εγώ μαζί σας. Είναι όμως έτσι; Σαφέ­στατα όχι. Τα πράγ­ματα είναι εντελώς αντί­θετα απ’ όσο νομί­ζεις. Το «ΝΑΙ» μπορεί σήμερα να σε υπο­βά­λει σε μία σχετική λιτό­τητα, αλλά θα οδη­γή­σει με μία σωστή πολι­τική στην εξυ­γί­ανση του ασφα­λι­στι­κού μας συστή­μα­τος. Το «ΌΧΙ» φίλε μου, που οδηγεί; Μα, κατευ­θείαν σε κατάρ­ρευση του ασφα­λι­στι­κού μας συστή­μα­τος. Δεν το βλέπεις; Μία χώρα χωρίς οποια­δή­ποτε στήριξη, χωρίς επεν­δύ­σεις, χωρίς ανά­πτυξη, χρε­ο­κο­πη­μένη και σε πλήρη απο­μό­νωση, είναι δυνατόν να μοι­ρά­σει συντά­ξεις;

Φίλες και φίλοι, αγα­πη­τοί μου συμπα­τριώ­τες, οδη­γού­μα­στε την Κυριακή σε ένα δημο­ψή­φι­σμα κάλπικο, ψεύτικο, αντι­συ­νταγ­μα­τικό και αντι­δη­μο­κρα­τικό. Την ώρα που ολό­κλη­ρος ο πλα­νή­της κατα­λα­βαί­νει ότι το ερώτημα είναι «Ευρώπη ή όχι», «Ευρω­ζώνη ή δραχμή», την ώρα που οι πάντες αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι το «ΝΑΙ» σημαί­νει «ναι στην Ε.Ε.» «ναι στο ευρώ», «ναι στις δημο­κρα­τι­κές παρα­δό­σεις της γηραιάς ηπείρου», ενώ «ΌΧΙ» σημαί­νει άρνηση για όλα τα παρα­πάνω , η κυβέρ­νηση κατα­σκευά­ζει θολά και χωρίς νόημα , ψηφο­δέλ­τια.

Φίλες και φίλοι, το «ΝΑΙ» σημαί­νει ότι θέλουμε να παρα­μεί­νουμε μέλη στον μεγάλο συνα­σπι­σμό της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Το «ΌΧΙ» σημαί­νει έξοδο. Μία έξοδο της οποίας πήραμε ήδη μία πρώτη γεύση από τις Τρά­πε­ζες, τα πρα­τή­ρια βεν­ζί­νης και τα σούπερ-μάρκετ. Δυστυ­χώς, η γεύση αυτή είναι ένα μικρό προ­άγ­γελμα του τι θα ακο­λου­θή­σει και ας μην τολ­μή­σει κανείς να μας κατη­γο­ρή­σει για κιν­δυ­νο­λό­γους. Την ίδια κατη­γο­ρία απηύ­θυ­ναν σε όσους μιλού­σαν για τις ουρές στις τρά­πε­ζες και τα πρα­τή­ρια, προτού συμβούν όλα αυτά. Τα ίδια έλεγαν, εγγυώ­με­νοι την κατα­βολή των συντά­ξεων. Είπαμε όμως. Δεν είναι ώρα για ανα­ζή­τηση ευθυνών. Είναι ώρα από­φα­σης για το μεγάλο «ΝΑΙ» στην Ευρώπη και το Ευρώ. Είναι ώρα να σκε­φτούμε τα παιδιά μας και το μέλλον της πατρί­δας μας. Είναι ώρα να σκε­φτούμε την ασφά­λεια της χώρας μας. Το αυριανά μας πανε­πι­στή­μια σε μία πτω­χευ­μένη χώρα και τα όνειρα των νέων ανθρώ­πων στα συντρίμ­μια μία πατρί­δας αδύ­να­μης να τους στη­ρί­ξει. Είναι ώρα να σκε­φτούμε τον Του­ρι­σμό μας, που δέχεται τα πρώτα μεγάλα πλήγ­ματα.

Είναι η ώρα του μεγάλου «ΝΑΙ» για όλους μας, για την πατρίδα μας, για τα νησιά μας και για το μέλλον του τόπου μας.