Δημοψήφισμα διχασμός ή λύση…(;)

Του Μιχάλη Θ. Παπα­γε­ωρ­γίου, Δικηγόρου- Υπ. Διδά­κτορα Συνταγ­μα­τι­κού και Διοι­κη­τι­κού Δικαίου Νομικής Σχολής Αθηνών

Σε προη­γού­μενη δημο­σί­ευση μου ,πριν από λίγο καιρό , είχα υπο­στη­ρί­ξει πως με τη διε­νέρ­γεια ενός ενδε­χό­με­νου – τότε- Δημο­ψη­φί­σμα­τος πετιέ­ται η «μπάλα»- απόφαση στην «κερκίδα» -Λαό. Το ιδεατό ,ως σπου­δαία αντί­δραση όλων των παρα­γό­ντων, αυτές τις κρί­σι­μες ιστο­ρι­κές περι­στά­σεις για την πατρίδα μας, θα ήταν , το κοι­νο­βου­λευ­τικό σύστημα, με τους κομ­μα­τι­κούς μηχα­νι­σμούς του καθιε­ρω­μέ­νου πλέον «συνταγ­μα­τι­κού τόξου», συναι­σθα­νό­μενο το καθήκον εθνικής ομο­ψυ­χίας και συσπεί­ρω­σης, να συμπο­ρεύ­ο­νταν ενιαία σε μία ισχυρή οικου­με­νική κυβέρ­νηση και με κλίμα στα­θε­ρό­τη­τας και εμπι­στο­σύ­νης από τους σκλη­ρούς αλλά και δύσπι­στους δανει­στές, να επι­διώ­ξει έναν ευθύ, ειλι­κρινή ,δημο­κρα­τικό, ευρω­παϊ­κού προ­σα­να­το­λι­σμού στόχο, που δεν είναι άλλος από την καθο­ρι­στική λύση της οικο­νο­μι­κής ύφεσης που μας ταλα­νί­ζει. Με την μικρό­τητα και την ευτελή κομ­μα­το­κρα­τία που χαρα­κτη­ρί­ζει την κοι­νω­νία μας τίποτα από τα παρα­πάνω δεν αξιο­ποι­ή­θηκε ούτε καν ως εφικτή κίνηση εθνικής στρα­τη­γι­κής.

Παρά­πονο του μέσου Έλληνα, ανε­ξαρ­τή­τως, ιδε­ο­λο­γίας και κομ­μα­τι­κής προ­τί­μη­σης, πριν τις εκλογές της 25ης Ιανουα­ρίου του 2015, πράγ­ματι απο­τε­λούσε το ότι δεν γίνεται ουσια­στική δια­πραγ­μά­τευση και ως κράτος μας χαρα­κτη­ρί­ζει μία συνεχής ταπει­νω­τική ενδο­τι­κό­τητα στις επι­τα­γές των δανει­στών μας για μία ολό­κληρη πεντα­ε­τία με ολοένα και περισ­σό­τερα υφε­σιακά μέτρα, δίχως προ­ο­πτική ανά­πτυ­ξης για τον τόπο μας.

Για ένα αντί­θετο πολι­τικό και δια­πραγ­μα­τευ­τικό ύφος ο Λαός με τη σχετική πλειο­ψη­φία του 36,34% για πρώτη φορά ανέ­δειξε και επέλεξε στην εξουσία ένα ριζο­σπα­στικά αρι­στερό κόμμα για να κάνει κάτι το δια­φο­ρε­τικό από την μέχρι τότε εφαρ­μο­ζό­μενη πολι­τική. Επί 5 μήνες , σε μία Ευρώπη που ξεκά­θαρα έχει απο­μα­κρυν­θεί από τον στόχο της πολι­τι­κής ενο­ποί­η­σης, με την οικο­νο­μικά επι­θε­τικά νεο­φι­λε­λεύ­θερη κερ­δο­σκο­πική πολι­τική που έχει ως οδηγό της, ήταν σχεδόν ανα­πό­φευ­κτο ότι η νέα ελλη­νική Κυβέρ­νηση θα απο­τύγ­χανε να συνεν­νοη­θεί, γιατί πολύ απλά και…πλειο­ψη­φικά οι κυρί­αρ­χες αντί­θε­τες εξου­σίες δεν θα άφηναν μία μεμο­νω­μένη δια­φο­ρε­τι­κό­τητα να πετύχει.

Πλέον τόσο η Ελλάδα υπαρ­ξιακά όσο και η Ευρώπη πολι­τικά βρί­σκο­νται σε ένα κρίσιμο σταυ­ρο­δρόμι. Μετά το πολύ­μηνο αδιέ­ξοδο προς τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις ίσως το δημο­ψή­φι­σμα ,χρονικά και να άργησε. Σαφέ­στατα το κυβερ­νών κόμμα του Σύριζα επέλεξε αντί της κομ­μα­τι­κής του διά­λυ­σης να περάσει την απόφαση στο Λαό. Ωστόσο γιατί η πλειο­ψη­φία του…Λαού ταρά­ζε­ται από αυτήν την κίνηση και δεν εμπι­στεύ­ε­ται τον ίδιο της τον εαυτό και ζει με το φόβο της από­φα­σης της ίδιας της… πλειο­ψη­φίας;;; Απο­δε­χό­μα­στε ότι ο Λαός δεν έχει ορθή κρίση και δεν ξέρει τι του γίνεται ; ή θεω­ρούμε ότι πάντα είναι πιο βολικό να κατη­γο­ρούμε τους άλλους όντας έξω από το χορό των αντι­κει­με­νι­κών δυσκο­λιών επί­τευ­ξης συμ­φω­νίας; όποια και να είναι η απά­ντηση είναι άλλο ένα μελαγ­χο­λικό συμπέ­ρα­σμα για την εξέλιξη της Δημο­κρα­τίας , της Παι­δείας και της Αντι­προ­σώ­πευ­σης στην κατά τα άλλα σύγ­χρονη κοι­νω­νία μας.

Σε κάθε περί­πτωση πρέπει να απο­σα­φη­νι­στεί, κατά την γνώμη μου, πρώτον ότι το δημο­ψή­φι­σμα δεν κρί­νε­ται ως αντι­συ­νταγ­μα­τικό γιατί ναι μεν αξιο­λο­γεί­ται στην ουσία ζήτημα δημο­σιο­νο­μι­κής πολι­τι­κής (με απλά λόγια οικο­νο­μι­κής πολι­τι­κής και πορείας του κράτους) ,όμως το υπό κρίση ερώτημα δεν αφορά ήδη ψηφι­σμένο νομο­σχέ­διο ώστε να απα­γο­ρεύ­ε­ται κατά το άρθρο 44 παρ. 2 του Συντάγ­μα­τος άλλα το ευρύ­τερο μείζον εθνικού χαρα­κτήρα ζήτημα της γενι­κό­τε­ρης εφαρ­μο­ζό­με­νης πολι­τι­κής ως προς την αποδοχή νέων μέτρων που επι­βα­ρύ­νουν εν τοις πράγ­μασι την πραγ­μα­τική οικο­νο­μία του κράτους. Δεύ­τε­ρον, το Δημο­ψή­φι­σμα από κανέναν, αν υπάρχει η ελά­χι­στη εθνική ενότητα στο εσω­τε­ρικό και ο στοι­χειώ­δης σεβα­σμός στο εξω­τε­ρικό δεν θα πρέπει να ερμη­νευ­τεί ως δίλλημα ευρώ η δραχμή και να κιν­δυ­νο­λο­γή­σει εκβια­στικά προς τον Λαό μας. Αντί­θετα, χρειά­ζε­ται απο­κλει­στικά και μόνο να αξιο­ποι­η­θεί για την δημο­κρα­τική ενερ­γο­ποί­ηση του Λαού, ως ο άμεσος συνο­μι­λη­τής και το ουσια­στικό υπο­κεί­μενο του αντί­κτυ­που της όποιας συμ­φω­νίας για την αποδοχή ή όχι ενός νέου πακέτου μέτρων. Οποια­δή­ποτε άλλη προ­σέγ­γιση και ερμη­νεία προς ευρω­παϊκή έξοδο και τρι­το­κο­σμι­κούς εκβια­σμούς, άλλες σκο­πι­μό­τη­τες εξυ­πη­ρε­τεί και οδηγεί προς την οικο­νο­μική αστά­θεια όχι μόνο τη χώρα μας αλλά και ολό­κληρη την Ευρώπη.

Μη ξεχνά και μην υποτιμά κανείς πως μετά από εμάς πλη­γω­μένη οικο­νο­μία της ευρω­ζώ­νης απο­τε­λεί το οικο­νο­μικό μεγα­θή­ριο της Ιταλίας , τρίτης οικο­νο­μι­κής δύναμης της Ευρω­παϊ­κής Ηπείρου , με δημο­σιο­νο­μικό χρέος πάνω από το 135% του ΑΕΠ ,μετρή­σιμο σε κάποια…τρι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ. Συνεπώς, αν από έλλειψη στοι­χειώ­δους διο­ρα­τι­κό­τη­τας, αλλη­λεγ­γύης, ανα­πτυ­ξιακά μεταρ­ρυθ­μι­στι­κών μέτρων, ανοίξει η κερ­κό­πορτα της Ευρώπης και γίνει η «κακή αρχή» με την ασή­μα­ντη επί συνόλω «οικο­νο­μική κατάρ­ρευση » της Ελλάδας, ανα­μέ­νε­ται στην Ευρώπη με μαθη­μα­τική ακρί­βεια οικο­νο­μικό χάος. Συνεπώς , από τη μία οι ηγέτες της Ευρώπης πρέπει με ορα­μα­τι­σμό και δυνα­μική να σταθούν στο ύψος των περι­στά­σεων και από την άλλη ο ελλη­νι­κός Λαός με επί­γνωση, απο­φα­σι­στι­κό­τητα για μία νέα αρχή δίχως τον παρα­σι­τι­σμό των προη­γού­με­νων ετών, να ορθώσει με παρ­ρη­σία και αξιο­πρέ­πεια τη γνώμη του, έχοντας τη συνεί­δηση ότι με την επιλογή του καθο­ρί­ζει παρόν αλλά και το μέλλον όχι μόνο της Πατρί­δας μας άλλα και ολό­κλη­ρης της Ευρώπης. Εξ άλλου, και ως νοο­τρο­πία ο έλληνας επι­θυ­μεί την Ευρώπη του Πολι­τι­σμού, της Δικαιο­σύ­νης, της Ελευ­θε­ρίας, της Αλλη­λεγ­γύης ,γιατί μόνο με αυτή την Ευρώπη μπορεί να συμ­βα­δί­σει. Είναι κρίσιμο να μην πάμε στο δημο­ψή­φι­σμα με τρο­μο­κρα­τία, μιζέ­ριες και εσω­τε­ρι­κές έριδες αλλη­λο­ε­ξό­ντω­σης. Στις σύγ­χρο­νες Δημο­κρα­τίες δυστυ­χώς εγκα­τα­λεί­ψαμε το αυτο­νό­ητο. Στις πολι­τι­σμέ­νες και ελεύ­θε­ρες κοι­νω­νίες για όλα τα ζητή­ματα η συζή­τηση ξεκινά από τα σημεία συναί­νε­σης, όπου δεν μπορεί αυτή να επι­τευ­χθεί επι­διώ­κε­ται η δια­βού­λευση και ο διά­λο­γος και όταν τα πράγ­ματα δεν οδηγούν ούτε τότε ανάμεσα τα αντι­κρουό­μενα συμ­φέ­ρο­ντα σε συμ­φω­νία, αντί για όπλα ,δολο­φο­νίες και πολέ­μους έχουμε τη δημο­κρα­τική επιλογή της ψήφου ως τελευ­ταία αλλά κορυ­φαία επιλογή και ποτέ ως εύκολη λύση.

Ας δοθεί στο Λαό το αυτε­ξού­σιο να απο­φα­σί­σει για το μέλλον του δίχως κατα­στρο­φο­λο­γίες, αφού έτσι και αλλιώς οτι­δή­ποτε άλλο αντι­βαί­νει και ξεπερνά τη βούληση του δεν θα εφαρ­μο­στεί , δεν θα πετύχει στην πράξη.

*Μία εβδο­μάδα μπορεί να έχει 7 ημέρες αλλά πολι­τικά μπορεί να είναι αιώνας, ακόμα και σε πρα­κτικό επίπεδο πρέπει το δημο­ψή­φι­σμα να ψηφι­στεί από τη Βουλή από τη απόλυτη πλειο­ψη­φία ως μείζον εθνικό θέμα , να δημο­σιευ­θεί στο ΦΕΚ, να τυπω­θούν και να δια­νε­μη­θούν ψηφο­δέλ­τια στις Περι­φέ­ρειες και να διο­ρι­στούν δικα­στι­κοί αντι­πρό­σω­ποι…και φυσικά να υφί­στα­ται ακόμα πρόταση για επι­κεί­μενη συμ­φω­νία των θεσμών…Κρα­τεί­στε λοιπόν την ψυχραι­μία σας όλη τη εβδο­μάδα, περιο­ρί­στε την…τηλε­ό­ραση και τα κάθε είδους δια­δι­κτυακά μπλοκ που έχουν απα­ντή­σεις για όλα…ίσως γίνουν τα πάντα , ίσως δεν γίνει απο­λύ­τως τίποτα.