Πάτερ ημών

«Καμία αφίσα δεν κολ­λή­θηκε, σαν χνώτο, στα τζάμια του ανθο­πω­λείου. Και ποιος θα την πρόσεχε; Είναι, άλλωστε, η μέρα φορ­τω­μένη.

Στις 21 Ιουνίου ξεκι­νάει το καλο­καίρι και στο βόρειο ημι­σφαί­ριο έχουμε τη μεγα­λύ­τερη μέρα του χρόνου.

Είναι η Παγκό­σμια Μέρα της Μου­σι­κής. Η Παγκό­σμια Μέρα του Ουμα­νι­σμού. Η Διεθνής Μέρα της Γιόγκα -ο Θεός να μας φυλάξει.

Και επειδή είναι η τρίτη Κυριακή του Ιουνίου, σκάει πάνω της η Γιορτή του Πατέρα.

Ο κόσμος, λένε, φτιά­χτηκε από άνδρες. Όμως αν μετρή­σεις τις γιορτές και τα μπου­κέτα, νομί­ζεις ότι γεν­νή­θηκε μόνο από γυναί­κες.

Η μητέρα θα πάρει τα λου­λού­δια της σταθερά κάθε Μάη. Ο πατέρας συνήθως θα πάρει άνθη μόνο μία φορά. Και δεν μπορεί να τα δει, ούτε να τα μυρίσει γιατί έχει και ένα μάρμαρο από πάνω του.

Ο Θεός είναι ο Άγιος Πατέρας, όμως τα τάματα πηγαί­νουν στην Παναγιά.

Τη μάνα δεν τρα­γου­δάει και η μούσα; Είναι ζήτημα αν για κάθε εκατό τρα­γού­δια της μάνας υπάρχει ένα του πατέρα. Να, στα­μα­τή­στε τώρα και μετρή­στε. Πόσους πατέρες θα βρείτε μέσα σε στίχους και μελω­δίες; Βρήκα το «Γιε μου» και το «Πατέρα κάτσε φρόνιμα». Μέχρι εκεί. Αν βρήκατε και άλλα, αφήστε τα, παρα­καλώ, στα σχόλια.

Δεν υπάρχει χώρος για τον πατέρα. Γέμισε από μαμάδες που θηλά­ζουν. Έχουν ειπωθεί τόσα για τη μάνα που δεν έμεινε λέξη να μιλήσει για τον πατέρα.

Όμως δεν θα έπρεπε; Είναι πολλά αυτά που θέλουν να πουν οι μπα­μπά­δες, αλλά δεν τους δίνουν φωνή και λόγια. Ντρέ­πο­νται. Δεν αισθά­νο­νται άνετα με αυτά. Για τη μέρα που εκείνη ήταν μέσα στη χαρά και εκείνος παγω­μέ­νος από τρόμο. Το μεση­μέρι που γέλασε, σαν μαλάκας, στον εαυτό του, λέγο­ντας κάτι περί αθα­να­σίας. Τότε που έπνιξε ένα λυγμό και έγλειψε δύο δάκρυα επειδή το πρόσωπο του μπαμπά είναι σαν του οξυ­γο­νο­κολ­λητή. Τα βράδια που κάποιος του κλέβει την ανάσα και τα πρωινά, όταν βλέπει στο μαξι­λάρι του νούμερα.

Είναι τόσες οι ιστο­ρίες για πονε­μέ­νες μάνες και άκαρ­δους πατέρες. Δεν μένει χρόνος να ακού­σεις για τον μπαμπά που διεκ­δι­κεί τον ρόλο του. Για τον τύπο που στέ­κε­ται έξω από το σχολείο περι­μέ­νο­ντας να πάρει μόνο μια ματιά. Που κερ­δί­ζει αγάπη με πόνο. Απο­λο­γού­με­νος με σιωπή. Προ­σπα­θώ­ντας να μάθει τα λόγια σε ένα έργο που δεν έχει ρόλο για αυτόν.

Είναι η Γιορτή του Πατέρα, αλλά, πιθα­νό­τατα, ο μπαμπάς σας δεν το ξέρει. Και αν του το πείτε, δεν θα του κάνει εντύ­πωση. Ο μπαμπάς έχει μάθει να μην περι­μέ­νει τίποτα από σας. Λένε ότι πρέπει να προ­λά­βεις να ευχα­ρι­στή­σεις τους γονείς σου πριν τους χάσεις. Μην ανη­συ­χείτε, δεν χάνεις ποτέ τους γονείς σου. Λείπουν για κάποιο διά­στημα από τον κόσμο και μετά επι­στρέ­φουν. Έρχεται η στιγμή που τους βλέπεις στο σχήμα της σκιάς σου.»

Κώστας Γιαν­να­κί­δης, ένας πατέρας