Εκδόθηκε η απόφαση για τη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα υπόθεση πλαστοπροσωπίας

• Οι ενα­γό­με­νες υπο­χρε­ού­νται να κατα­βά­λουν απο­ζη­μί­ωση ύψους 162.550 €

Με απόφαση που εξέδωσε το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου τελε­σι­δί­κησε το αστικό σκέλος της μεγα­λύ­τε­ρης μέχρι σήμερα υπό­θε­σης πλα­στο­προ­σω­πίας στα Δωδε­κά­νησα.

Μεσί­τρια της Ρόδου που έχει αθωωθεί από τα ποινικά δικα­στή­ρια είχε ζητήσει την ακύρωση της υπ’ αριθμ. 6/2013 από­φα­σης, που την υπο­χρέ­ωσε σε απο­ζη­μί­ωση του θύματος.

Το  δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο με την υπ’ αρίθμ. 86/2015 απόφαση του απέρ­ριψε την έφεση και υπο­χρε­ώ­νει τις ενα­γό­με­νες να κατα­βά­λουν στην ενά­γουσα απο­ζη­μί­ωση ύψους 162.550 ευρώ.

Η μεσί­τρια μαζί με τη δια­βό­ητη πλέον κατα­ζη­τού­μενη Μ. Κ. του Σ., 48 ετών, κάτοικο Ρόδου, είχαν υπο­χρε­ω­θεί πρω­το­δί­κως να κατα­βά­λουν απο­ζη­μί­ωση ύψους 172.000 ευρώ σε μια ομογενή από την Αυστρα­λία.

Η 48χρονη κατόρ­θωσε µεταξύ άλλων, να εγγρά­ψει προσηµειώσεις δεκάδων χιλιά­δων ευρώ σε ξένα ακίνητα, να τα ιδιο­ποι­η­θεί από την «κου­νιάδα» της, εξα­πα­τώ­ντας και την υπε­ρή­λικη µητέρα της, να τα που­λή­σει και να τα αγο­ρά­σει αργό­τερα στο πραγµατικό της όνοµα.

Η ίδια δρά­στιδα φέρεται να επι­βά­ρυνε τον προϋπολογισµό της «νύφης» της µε δάνεια, που ουδέ­ποτε συνήψε, οφειλές σε πιστω­τική κάρτα, που ουδέ­ποτε χρησιµοποίησε, οφειλές για ηλε­κτρι­κές συσκευές, που δεν αγόρασε αλλά και οφειλές σε δόσεις αγοράς αυτο­κι­νή­του την ύπαρξη του οποίου δεν εγνώ­ριζε το ανυ­πο­ψί­α­στο θύµα.

Το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου με την απόφασή του έκρινε μεταξύ άλλων, ότι  από τις κατα­θέ­σεις των μαρ­τύ­ρων, που εξε­τά­σθη­καν, στο πλαίσιο της προ­σκο­μι­ζό­με­νης με επί­κληση ποι­νι­κής δικο­γρα­φίας, η οποία σχη­μα­τί­σθηκε εις βάρος των ενα­γο­μέ­νων για πράξεις πλα­στο­γρα­φίας, απάτης και υπε­ξαί­ρε­σης, εις βάρος της ενά­γου­σας, σε βαθμό κακουρ­γή­μα­τος απο­δει­κνύ­ε­ται ότι δεν είναι αληθής ο ισχυ­ρι­σμός της δεύ­τε­ρης ενα­γο­μέ­νης ότι εξα­πα­τή­θηκε από την πρώτη ενα­γο­μένη ως προς την πραγ­μα­τική της ταυ­τό­τητα.

Ειδι­κό­τερα, από κατά­θεση συμ­βο­λαιο­γρά­φου προ­έ­κυψε ότι η πρώτη ενα­γο­μένη, υπο­δυό­μενη την ενά­γουσα, σύστησε στην παρα­πάνω συμ­βο­λαιο­γράφο τη δεύτερη ενα­γο­μένη μεσί­τρια και δη εντός του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος από 2.9.2003 μέχρι 7.4.2004, κατά το οποίο η συμ­βο­λαιο­γρά­φος συνέ­ταξε 4 συμ­βό­λαια, ενώ το ίδιο προ­έ­κυψε από κατά­θεση δικη­γό­ρου.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι η μεσί­τρια είχε πλήρη γνώση για τη διπλή ιδιό­τητα της πρώτης ενα­γο­μέ­νης ότι δηλαδή αυτή εμφα­νι­ζό­ταν άλλοτε με τα πραγ­μα­τικά της στοι­χεία και άλλοτε με τα στοι­χεία της ενά­γου­σας και μάλιστα κατά χρονικό διά­στημα πολύ πριν την τέλεση της παρα­πάνω αδι­κο­πρα­ξίας εις βάρος της ενά­γου­σας.

Με τα δεδο­μένα αυτά, το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου έκρινε ότι θεμε­λιώ­νε­ται η αδι­κο­πρα­κτική συμπε­ρι­φορά των ενα­γο­μέ­νων, οι οποίες, όπως ανα­φέ­ρε­ται στην απόφαση, ενήρ­γη­σαν από κοινού και κατόπιν συνεν­νό­η­σης μεταξύ τους, ώστε με την προ­α­να­φερ­θείσα απατηλή συμπε­ρι­φορά τους και τη χρήση πλαστών εγγρά­φων να ολο­κλη­ρω­θεί η τέλεση σε βάρος της ενά­γου­σας του εγκλή­μα­τος της απάτης, με σκοπό να απο­κο­μί­σει η δεύτερη ενα­γο­μένη παρά­νομο περιου­σιακό όφελος σε βάρος της, με αντί­στοιχη περιου­σιακή ζημία της ενά­γου­σας ισόποση προς την εμπο­ρική αξία του ακι­νή­του της, του οποίου απώλεσε την κυριό­τητα χωρίς την κατα­βολή οιου­δή­ποτε τιμή­μα­τος, η αγοραία αξία του οποίου ανέρ­χε­ται στο ποσό των 152.550 ευρώ, όπως προ­ε­κτέ­θηκε.

Ως προς τον ισχυ­ρι­σμό της δεύ­τε­ρης ενα­γο­μέ­νης ότι με την από 14.10.2013 απόφαση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου (Κακουρ­γη­μά­των) Δωδε­κα­νή­σου, αθω­ώ­θηκε για την πράξη της άμεσης συνέρ­γειας κατ’ εξα­κο­λού­θηση, σε απάτη κακουρ­γη­μα­τι­κής μορφής, που διέ­πραξε η πρώτη ενα­γο­μένη, το Εφετείο έκρινε ότι οι απο­φά­σεις των ποι­νι­κών δικα­στη­ρίων δεν απο­τε­λούν δεδι­κα­σμένο στην πολι­τική δίκη και ότι ο ισχυ­ρι­σμός προ­βάλ­λε­ται και αλυ­σι­τε­λώς καθόσον από την επι­σκό­πηση της παρα­πάνω απο­φά­σεως προ­κύ­πτει ότι αθω­ώ­θηκε για πράξεις άμεσης συνέρ­γειας σε απάτη που τέλεσε η πρώτη ενα­γο­μένη, οι οποίες πράξεις όμως αφορούν στη σύνταξη του υπ’ αριθμ. 11198/21.6.2004 πλη­ρε­ξου­σίου και τις παρα­στά­σεις της στο Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου για συναί­νεση εγγρα­φών προ­ση­μειώ­σεων υπο­θή­κης εις βάρος ακι­νή­του της ενά­γου­σας, ανα­φε­ρό­με­νες στο χρονικό διά­στημα από 21.6.2004 μέχρι 27.8.2004 και δεν αφορούν στην αδι­κο­πρα­κτική συμπε­ρι­φορά της, η οποία ανα­φέ­ρε­ται στο χρονικό διά­στημα από 2.12.2004 μέχρι 31.1.2005 και σχε­τί­ζε­ται με τη ζημία της ενά­γου­σας από την πώληση του ιδίου ακι­νή­του στην πρώτη ενα­γο­μένη.

Περαι­τέρω, δεν απο­δεί­χθηκε ότι βαρύνει την ενά­γουσα κάποιο πταίσμα ως προς την πρό­κληση της ζημίας της. Ειδι­κό­τερα, ως μόνιμη κάτοι­κος Αυστρα­λίας, ήταν φυσικό να παρά­σχει ειδικό πλη­ρε­ξού­σιο στη μητέρα της, την οποία εμπι­στευό­ταν περισ­σό­τερο από άλλα πρόσωπα και η οποία, αν και ηλι­κιω­μένη, δεν υστε­ρούσε νοητικά, όπως άλλωστε ούτε οι ενα­γό­με­νες επι­κα­λού­νται ούτε απο­δεί­χθηκε.

Το Εφετείο έκρινε παρα­πέρα ότι ο τρόπος και τα ιδιαί­τερα τεχνά­σματα που χρη­σι­μο­ποί­η­σαν οι ενα­γό­με­νες, που είχαν ως απο­τέ­λε­σμα να εξα­πα­τη­θούν συμ­βο­λαιο­γρά­φοι, δικη­γό­ροι, αστυ­νο­μι­κοί, υπάλ­λη­λοι τρα­πε­ζών και πολλών άλλων υπη­ρε­σιών και οδηγούν στο συμπέ­ρα­σμα ότι ήταν αδύ­να­τον για την ενά­γουσα και για τη μητέρα της, ακόμη και με τη μέγιστη δυνατή επι­μέ­λεια και το μέγιστο ασκού­μενο έλεγχο -που εν προ­κει­μένω δεν απο­δεί­χθηκε ότι παρέ­λει­ψαν ή δεν φρό­ντι­σαν να προβούν- να δια­κρι­βώ­σουν την απατηλή συμπε­ρι­φορά των ενα­γο­μέ­νων

Εξάλλου, απο­δεί­χθηκε ότι, λόγω της ανωτέρω υπαί­τιας συμπε­ρι­φο­ράς των ενα­γο­μέ­νων, η ενά­γουσα έχει επι­δο­θεί σε μακρο­χρό­νιους δικα­στι­κούς αγώνες με πληθώρα δικα­στι­κών και εξω­δι­κα­στι­κών πράξεων, γεγονός που της προ­κά­λεσε ταλαι­πω­ρία και ψυχικό φόρτο, σε συν­δυα­σμό δε και με το γεγονός της απο­στέ­ρη­σης της χρήσης και της κάρ­πω­σης του ακι­νή­του της, έχει υποστεί ηθική βλάβη.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε για λογα­ρια­σμό της ενά­γου­σας ο δικη­γό­ρος κ. Κώστας Κυπραίος.