Ο Σαμαράς, ο Πάτροκλος και ο… μύθος αξιοποίησης των ελληνικών νησίδων

Οι εξαγ­γε­λίες της προη­γού­με­νης κυβέρ­νη­σης και του τέως πρω­θυ­πουρ­γού για αξιο­ποί­ηση ελλη­νι­κών νησίδων και επεν­δύ­σεις… δισε­κα­τομ­μυ­ρίων έμειναν στα χαρτιά. Τώρα κάποιοι ιδιο­κτή­τες ζητούν τα ρέστα από το ελλη­νικό δημόσιο για τη γρα­φειο­κρα­τία.

Από το σχέδιο παρα­χώ­ρη­σης 40 ακα­τοί­κη­των ελλη­νι­κών νησίδων μέσω του Ταμείου Ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεων (ΤΑΙΠΕΔ), στο οποίο είχε ανα­φερ­θεί και ο τέως πρω­θυ­πουρ­γός, μέχρι τις πλη­ρο­φο­ρίες για την αγωγή των 200 εκατ. ευρώ των ιδιο­κτη­τών (οικο­γέ­νεια Για­τρά­κου) της νησίδας Πάτρο­κλος κατά του ελλη­νι­κού δημο­σίου δεν έχουν μεσο­λα­βή­σει περισ­σό­τερα από τρία χρόνια.

Στο μεσο­διά­στημα κυκλο­φό­ρη­σαν δεκάδες δημο­σιεύ­ματα για το δήθεν επεν­δυ­τικό ενδια­φέ­ρον αγοράς ελλη­νι­κών νησιών από ξένους επεν­δυ­τές, ενώ την ίδια στιγμή ο πρώην εμίρης του Κατάρ πάγωνε τα σχέδια αξιο­ποί­η­σης του νησιού Οξυά που απέ­κτησε έναντι περίπου 6 εκατ. ευρώ.

Εδώ και χρόνια δημο­σιεύ­ο­νται στο διεθνή Τύπο πλη­ρο­φο­ρίες περί πωλη­τή­ριων και συναλ­λα­γών σε ελλη­νικά νησιά που ουδέ­ποτε επι­βε­βαιώ­νο­νται.

Όχι μόνο δε γίνο­νται αγορές και επεν­δύ­σεις, αλλά κατα­γρά­φο­νται περι­πτώ­σεις όπου ιδιο­κτή­τες (όπως στην περί­πτωση της νησίδας Πάτρο­κλος που βρί­σκε­ται απέ­να­ντι από το Λαύριο) στρέ­φο­νται κατά του ελλη­νι­κού δημο­σίου το οποίο έχει κηρύξει αρχαιο­λο­γικό χώρο ολό­κληρο το νησί.

Ακόμα πιο αστείο είναι το γεγονός πως λίγες ημέρες από τότε που ο πρώην εντε­ταλ­μέ­νος σύμ­βου­λος του ΤΑΙΠΕΔ Ανδρέας Ταπραν­τζής είχε προ­α­ναγ­γεί­λει την αξιο­ποί­ηση, μέσω παρα­χω­ρή­σεων, των 40 ακα­τοί­κη­των νησίδων, η Ορνι­θο­λο­γική Εται­ρεία είχε ανα­κοι­νώ­σει πως τα 24 εξ’ αυτών είναι είτε Ζώνες Ειδικής Προ­στα­σίας για την προ­στα­σία των πουλιών, είτε Τόποι Κοι­νο­τι­κής Σημα­σίας για την προ­στα­σία των οικο­τό­πων!

Στόχος του ΤΑΙΠΕΔ και της προη­γού­με­νης κυβέρ­νη­σης, που ουδέ­ποτε υλο­ποι­ή­θηκε αφού δεν προ­χώ­ρη­σαν οι αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο, ήταν η ενοι­κί­αση των ακα­τοί­κη­των νησιών για διά­στημα έως 50 έτη και να αξιο­ποι­η­θούν ως του­ρι­στικά θέρετρα.

Η τότε διοί­κηση υπο­στή­ριζε πως είχε βρει νησιά «που έχουν καλό έδαφος, είναι κοντά στην ηπει­ρω­τική χώρα, δια­θέ­τουν καλά ανα­πτυγ­μέ­νες υπο­δο­μές και δεν απο­τε­λούν κανένα κίνδυνο για την εθνική ασφά­λεια». Το Ταμείο είχε εξε­τά­σει 562 νησιά (από τα 6.000 νησιά και νησάκια που εκτι­μά­ται ότι βρί­σκο­νται υπό ελλη­νική κυριαρ­χία) το οποία περι­λαμ­βά­νο­νται στο χαρ­το­φυ­λά­κιο της Εται­ρείας Ακι­νή­των Δημο­σίου (ΕΤΑΔ). Η τότε διοί­κηση είχε παρα­λεί­ψει να ανα­φέ­ρει από τα περίπου 600 μόλις τα 40 ήταν «καθαρά», αν και η Ορνι­θο­λο­γική Εται­ρεία είχε άλλη άποψη.

Την εποχή που είχε «φου­ντώ­σει» η σχετική φιλο­λο­γία κτη­μα­το­με­σί­της που εμφα­νί­ζε­ται ως ενδιά­με­σος για πώληση ελλη­νι­κών νησιών δήλωνε στο γερ­μα­νικό περιο­δικό Spiegel πως για να πωληθεί ένα ιδιω­τικό νησί απαι­τού­νται 32 άδειες.

Η νησίδα Πάτρο­κλος είναι το χαρα­κτη­ρι­στι­κό­τερο παρά­δειγμα των υπερ­βο­λών και της «φούσκας» που καλ­λιερ­γή­θηκε επί χρόνια για τη δήθεν αξιο­ποί­ηση ελλη­νι­κών νησιών. Η οικο­γέ­νεια Για­τρά­κου, στην οποία ανήκουν οι τίτλοι ιδιο­κτη­σίας του νησιού των 2.800 στρεμ­μά­των, είχε επι­χει­ρή­σει και στο παρελ­θόν να πωλήσει, με τιμή εκκί­νη­σης τα 150.000.000 ευρώ.

Τότε, μια αγγελία, στην κανα­δική ιστο­σε­λίδα privateislandsonline.com, ανα­φέ­ρο­νταν στα 5.050 ελαιό­δε­ντρα και τις 150 …κατσί­κες που βρί­σκο­νται στον Πάτρο­κλο και στο γεγονός πως δια­τί­θε­ται για του­ρι­στική αξιο­ποί­ηση. Οι προ­σπά­θειες για αξιο­ποί­ηση του νησιού κατά το παρελ­θόν είχαν απο­τύ­χει, εν μέρει επειδή ένα τμήμα έχει κηρυ­χθεί αρχαιο­λο­γική περιοχή.

Η πρώτη από­πειρα εξεύ­ρε­σης επεν­δυτή χρο­νο­λο­γεί­ται από το 1998 όταν εμφα­νί­στηκε ομάδα ισραη­λι­νών επι­χει­ρη­μα­τιών υπό τον Νταβίντ Απέλ. Στην ίδια ομάδα είχε εμπλα­κεί και ο γιος του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού του Ισραήλ Αριέλ Σαρόν. Τα παρά­λογα νούμερα που είχαν ακου­στεί (κάτι δισε­κα­τομ­μύ­ρια δολάρια…) δεί­χνουν πως το έργο ήταν κατα­δι­κα­σμένο σε απο­τυ­χία. Λίγα χρόνια αργό­τερα, το 2004, υπήρξε και άλλη επεν­δυ­τική πρόταση για κατα­σκευή παρα­θε­ρι­στι­κού συγκρο­τή­μα­τος.

Το 2008 εμφα­νί­στηκε γνωστός λιβα­νέ­ζος επι­χει­ρη­μα­τίας ο οποίος επι­θυ­μούσε να κατα­σκευά­σει ξενο­δο­χείο έξι αστέρων και εμφα­νί­ζο­νταν ως συνερ­γά­της της Ντο­να­τέλα Βερ­σά­τσε του ιτα­λι­κού οίκου μόδας. Ο Αντ. Μααλούφ θα αγόραζε έναντι 120.000.000 το νησί, θα κατα­σκεύ­αζε το ξενο­δο­χείο, αλλά και θεμα­τικό πάρκο. Και αυτό το σχέδιο ναυά­γησε, αλλά οι ιδιο­κτή­τες δεν το βάζουν κάτω, όπως δείχνει και η αγωγή προς το ελλη­νικό δημόσιο.

Διδα­κτική είναι και η περι­πέ­τεια εται­ρείας που φέρεται να συν­δέ­ε­ται με τον πρώην εμίρη του Κατάρ Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θανί και απέ­κτησε το νησάκι Οξυά καθώς και γει­το­νι­κές νησίδες στο Ιόνιο.

Αντί για αξιο­ποί­ηση του νησιού (όπως της είχαν υπο­σχε­θεί κάποιοι εκ των συμ­βού­λων της) ασχο­λεί­ται με δικα­στι­κές διε­νέ­ξεις. Η τύχη των επεν­δύ­σεων στην Οξυά αγνο­εί­ται, αν και η εται­ρεία του Λιβα­νέ­ζου συνερ­γάτη του πρώην εμίρη παρα­μέ­νει κινη­τική στην ελλη­νική αγορά ακι­νή­των.

Η τετρα­ε­τής περι­πέ­τεια είναι διδα­κτική τόσο για τους Αραβες, όσο και για την ελλη­νική πλευρά. Η τελευ­ταία κατα­λα­βαί­νει τώρα πως χωρίς να αλλάξει ουσια­στικά το δυσκί­νητο σύστημα αδειο­δο­τή­σεων / εγκρί­σεων δεν πρέπει να περι­μέ­νει και πολλά από τους ξένους επεν­δυ­τές.

Η άλλη πλευρά δια­πι­στώ­νει πως στην Ελλάδα, μπορεί να υπάρ­χουν νόμοι και χρο­νο­δια­γράμ­ματα με κάποια …ελα­στι­κό­τητα, αλλά είναι δύσκολο να κάνει ό,τι θέλει η κυβέρ­νηση, όπως συμ­βαί­νει σε πολλές χώρες του αρα­βι­κού κόσμου.

euro2day.gr Φώτης Κόλλιας