Βραχιολάκι, ο δεσμοφύλακας και επωνύμων

Ο Σάββας Ξηρός μπορεί να αρνεί­ται να το βάλει, αλλά κάποιοι άλλοι δεν βλέπουν την ώρα να τους το περά­σουν στον αστρά­γαλο. Το «βρα­χιο­λάκι του ισοβίτη» δεν είναι περι­ζή­τητο μόνο στον Κορυ­δαλλό όπου ανα­βιώ­νει το παλαιό μότο «φοριέ­ται και στο δεξί (πόδι), σαν κόσμημα». Μέχρι και στη μακρινή Νότιο Αφρική ο Οσκαρ Πιστό­ριους θα ήθελε πολύ να το φορέσει από τον Αύγου­στο και μετά, που θα έχει εκτίσει το 1/6 της ποινής του και θα του το επι­τρέ­ψει ο νομο­θέ­της. Πλην, τον εμπο­δί­ζουν τα τεχνητά του μέλη – γιατί τι νόημα έχει το βρα­χιο­λάκι σ’ έναν πτυσ­σό­μενο αστρά­γαλο;

Το παρά­δοξο αυτό πρό­βλημα, που ταλα­νί­ζει τη νοτιο­α­φρι­κα­νική δικαιο­σύνη, δεν είναι καθόλου σου­ρε­α­λι­στι­κό­τερο από άλλα θέματα που ανέ­κυ­ψαν όταν έτερες vip φιγού­ρες βρέ­θη­καν με τον χαλκά του νόμου στο αρι­στερό τους πόδι. Η Πάρις Χίλτον που συνε­λή­φθη το 2007 να οδηγεί σου­ρω­μένη, ανά­γκασε τον δικαστή να τη βγάλει απ’ το κελί και να τη στείλει με βρα­χιο­λάκι σπίτι της, αφού έξω από το κάτεργο είχαν μαζευ­τεί πιο πολλοί φωτο­γρά­φοι από δεσμο­φύ­λα­κες. Την επομένη, βέβαια, ένας άλλος δικα­στής την επα­νέ­φερε σε άλλο κελί, με απο­τέ­λε­σμα οι αστυ­νο­μι­κοί να βγάλουν σέρ­νο­ντας την Πάρις απ’ το μέγαρο Χίλτον, κι εκείνη να τσι­ρί­ζει «δεν είναι δίκαιο! Μαμά, κάνε κάτι!».

Θα πίστευε κανείς πως πρό­κει­ται για την πιο «λαμπερή» κράτηση κατ’ οίκον – μόνο που αν ο Ντο­μι­νίκ Στρος-Καν το άκουγε αυτό, μάλλον θα ξεσπούσε σε τρα­ντα­χτά γέλια. Το δικό του «Κελί 33» στο Μαν­χά­ταν κατα­λάμ­βανε 2.000 τετρα­γω­νικά μέτρα, και κόστιζε 60.000 δολάρια για καθέναν απ’ τους 4 μήνες που έμεινε κλει­σμέ­νος εκεί. Με το βρα­χιο­λάκι στο πόδι, ο άνθρω­πος που θα γινόταν πρό­ε­δρος της Γαλλίας πάλευε να πνίξει τη μελαγ­χο­λία του κάπου ανάμεσα στο ρουφ γκάρ­ντεν, όπου οι παπα­ρά­τσι τον έπιασαν να λιά­ζε­ται, και στο ιδιω­τικό του σινεμά. «Βασα­νί­ζε­ται…», δήλωνε ο δικη­γό­ρος του, ενώ εκείνος μασου­λούσε ανό­ρε­χτα την μπρι­ζόλα που μόλις του είχε φέρει το ντε­λί­βερι απ’ το Landmarc.

Με το βρα­χιόλι στο πόδι, βλέπετε, τίποτε δε μοιάζει θελ­κτικό. Η ζάπλουτη Μάρθα Στιού­αρτ που κλεί­στηκε στα 163 εκτάρια (!) του κτή­μα­τός της, στην Αγγλία, μπορεί να πήγαινε κάθε μέρα βόλτες με τ’ άλογά της, αλλά παρα­πο­νιό­ταν πως «το βρα­χιόλι μου τρώει τον αστρά­γαλο». Ο Ρομάν Πολάν­σκι, που οκτώ μήνες ήταν έγκλει­στος στο τριώ­ροφο σαλέ του στο Γκστά­αντ, έγινε έξαλλος που δεν τον άφησαν να πάει στην πρε­μιέρα της ταινίας του στο Βερο­λίνο κι ας του επέ­τρε­παν να κάνει ολο­νύ­κτια πάρτι και να καλο­δέ­χε­ται για τσάι τους γεί­το­νές του, Ρότζερ Μουρ και Σον Κόνερι. Και ο Τζού­λιαν Ασανζ που τον Δεκέμ­βριο του 2010 πέρασε 550 μέρες στην έπαυλη ενός φίλου του στο Νόρφολκ, η οποία θα έκανε όλη την οικο­γέ­νεια του Ντά­ου­ντον να βάλει οικειο­θε­λώς βρα­χιο­λάκι στο πόδι, ποσώς χάρηκε την παρα­μονή του εκεί.

Τι κι αν εμείς τον βλέπαμε να δια­βά­ζει βουνά από γράμ­ματα συμπα­ρά­στα­σης, να μεταμ­φιέ­ζε­ται σε ανο­ρε­ξικό Αη Βασίλη τα Χρι­στού­γεννα, να μαζεύει αυγά απ’ το κοτέτσι του κτή­μα­τος κι ακόμα και οι κότες να τον κοιτούν έκπλη­κτες; Ο Ασανζ δήλωνε με κάθε τρόπο πως μισεί τον μικρό πλα­στικό δεσμο­φύ­λακα στο πόδι του, κι έτσι, κανείς δεν παρα­ξε­νεύ­τηκε όταν το καλο­καίρι του 2012 κατέ­φυγε στην πάντα πρα­κτική λύση της τανά­λιας. Οι Βρε­τα­νοί αστυ­νο­μι­κοί όρμησαν στην έπαυλη ανα­ζη­τώ­ντας τον, αλλά εκείνος είχε ήδη προ­λά­βει να τρυ­πώ­σει στην πρε­σβεία του Εκουα­δόρ! Κι αν η εγγύηση των 200.000 λιρών που είχε πλη­ρω­θεί «ρεφενέ» απ’ τους wikileakers χάθηκε στη σκόνη της βρε­τα­νι­κής δικαιο­σύ­νης, κανείς τους δεν έδειξε να στε­νο­χω­ριέ­ται. Τους έφτανε που το βρα­χιο­λάκι – δυνά­στης ήταν πετα­μένο κάπου στα δάση του Νόρφολκ. Και που με τη βοήθειά τους, ο πρώτος «πετα­λού­δας» της ψηφια­κής εποχής είχε μόλις σπάσει τα δεσμά του.

Καθη­με­ρινή