Τεχνολογία μετατροπής θαλασσινού νερού σε πόσιμο μέσω ηλιακής ενέργειας

Το νερό, όπως όλοι γνω­ρί­ζουν, είναι πραγ­μα­τικά η πηγή της ζωής- ωστόσο τα τελευ­ταία χρόνια έχουν αυξηθεί αυτοί που κρούουν τον κώδωνα του κιν­δύ­νου όσον αφορά στη δια­θε­σι­μό­τητα πόσιμου νερού στα προσεχή χρόνια, λόγω κλι­μα­τι­κών και μη (όπως η μόλυνση του υδρο­φό­ρου ορί­ζο­ντα) παρα­γό­ντων

Ως εκ τούτου, πολλοί είναι οι ερευ­νη­τές που ανα­ζη­τούν μεθό­δους αξιο­ποί­η­σης του θαλασ­σι­νού μερού, ανα­πτύσ­σο­ντας εξε­λιγ­μέ­νες μεθό­δους αφα­λά­τω­σης.

Σε αυτό το πλαίσιο, η USAID διορ­γά­νωσε πρό­σφατα το Desal Prize, έναν δια­γω­νι­σμό για τη δημιουρ­γία μιας οικο­νο­μι­κής λύσης αφα­λα­τώ­σεως για τις ανα­πτυσ­σό­με­νες χώρες.

Όπως ανα­φέ­ρε­ται σε δημο­σί­ευμα του Popular Science, η κεντρική ιδέα ήταν η δημιουρ­γία ενός συστή­μα­τος που θα μπο­ρούσε να απο­μα­κρύ­νει το αλάτι από το νερό και να καλύ­πτει τρία κρι­τή­ρια: να είναι οικο­νο­μικό, περι­βαλ­λο­ντικά βιώσιμο και απο­δο­τικό από πλευράς ενέρ­γειας.

Το πρώτο βραβείο, ύψους 140.000 δολα­ρίων, κέρδισε μια ομάδα του ΜΙΤ και της Jain Irrigation Systems, που ανέ­πτυξε μια μέθοδο η οποία χρη­σι­μο­ποιεί ηλια­κούς συλ­λέ­κτες για την φόρτιση μπα­τα­ριών. Οι μπα­τα­ρίες στη συνέ­χεια απο­μα­κρύ­νουν το αλάτι από το νερό μέσω ηλε­κτρο­διά­λυ­σης.

Σε πιο βασικό επίπεδο, αυτό σημαί­νει ότι σωμα­τί­δια άλατος, που φέρουν ένα μικρό ηλε­κτρικό φορτίο, έλκο­νται από το νερό όταν διο­χε­τεύ­ε­ται μικρή τάση ρεύ­μα­τος.

Πέρα από τη χρήση αυτής της τεχνι­κής αφα­λά­τω­σης, η ομάδα πήγε ένα βήμα παρα­πέρα, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας υπέ­ρυ­θρο φως για την απο­λύ­μανση του νερού καθώς περνάει μέσα από το σύστημα.

Η χρήση της ηλιακής ενέρ­γειας αντί για ορυκτά καύσιμα για την τρο­φο­δο­σία με ενέρ­γεια μιας μονάδας αφα­λά­τω­σης δεν είναι εντελώς και­νού­ρια ιδέα, καθώς μεγάλες εγκα­τα­στά­σεις τέτοιου τύπου εξε­τά­ζο­νται σε περιο­χές όπου το πόσιμο αρχίζει να σπα­νί­ζει, όπως για παρά­δειγμα η Χιλή και η Καλι­φόρ­νια. Ωστόσο, αν και η τεχνο­λο­γία παρα­μέ­νει γενικά ακριβή, οι τιμές αρχί­ζουν να πέφτουν.

Οι δια­γω­νι­ζό­με­νες ομάδες δοκί­μα­σαν τα συστή­ματά τους στο Brackish Groundwater National Desalination Research Facility στο Νέο Μεξικό, όπου έπρεπε να λει­τουρ­γούν 24 ώρες την ημέρα, αφα­λα­τώ­νο­ντας 2.100 γαλόνια του νερού ημε­ρη­σίως.

Το επόμενο βήμα θα είναι η χρήση σε πιο «δύσκολα» περι­βάλ­λο­ντα, όπως αγρο­τι­κές περιο­χές. Θεω­ρεί­ται πως, καλώς εχόντων των πραγ­μά­των, το σύστημα θα είναι σε θέση να παρέχει αρκετό νερό για την άρδευση μιας μικρής φάρμας.

naftemporiki.gr