Ηχηρή παρέμβαση Νικολούδη για μίζες

Στο σκαν­δα­λώ­δες και πολυ­πλό­καμο σύστημα της «μίζας» που είχε στηθεί στη χώρα, με πρω­τα­γω­νι­στές εντός και εκτός των συνόρων, και που η λει­τουρ­γία του κόστισε στην ελλη­νική οικο­νο­μία πολλές δεκάδες δισε­κα­τομ­μύ­ρια, ανα­φέρ­θηκε σε παρέμ­βασή του από τη Βουλή, κατά την έναρξη της συνε­δρί­α­σης της Επι­τρο­πής για το Λογι­στικό Έλεγχο του Χρέους, ο αρμό­διος για την κατα­πο­λέ­μηση της δια­φθο­ράς υπουρ­γός Επι­κρα­τείας Παν. Νικο­λού­δης. Αφού, δε, έδωσε με συγκε­κρι­μένα παρα­δείγ­ματα γεύση ως προς το εύρος του φαι­νο­μέ­νου, σημεί­ωσε ότι οι ευθύνες πρέπει να κατα­λο­γι­στούν όχι μόνο στους απο­δέ­κτες, αλλά και στους «χορη­γούς» του παρά­νο­μου χρή­μα­τος.

«Δεν υπάρχει και νομίζω ότι δεν μπορεί να υπάρξει η παρα­μι­κρή αμφι­βο­λία, ότι μία από τις βασικές αν όχι η βασι­κό­τερη αιτία για την οποία αυτή η χώρα περι­ήλθε στη γνωστή κατά­σταση, τη λεγό­μενη «κατά­σταση της οικο­νο­μι­κής κρίσης», είναι η δια­φθορά η οποία εμφα­νί­στηκε ως ενδη­μικό φαι­νό­μενο σε όλες τις δημό­σιες συμ­βά­σεις και κυρίως στις συμ­βά­σεις που αυτή η χώρα για­δε­κα­ε­τίες –κυρίως στην πρώτη δεκα­ε­τία του και­νού­ριου αιώνα, δηλαδή από το 2000 έως το 2010- υπέ­γραψε με εται­ρείες που βρί­σκο­νταν κατά κύριο λόγο στο εξω­τε­ρικό»., είπε χαρα­κτη­ρι­στικά ο κ. Νικο­λού­δης

«Εδώ» συνέ­χισε, «τίθεται το πρώτο ζήτημα: η χώρα αυτή χαρα­κτη­ρί­στηκε από πολλούς, άλλοτε δικαιο­λο­γη­μένα και άλλοτε –τις περισ­σό­τε­ρες φορές- αδι­καιο­λό­γητα, ως μια χώρα διε­φθαρ­μένη. Εάν μια χώρα είναι διε­φθαρ­μένη, δηλαδή εάν οι πολίτες της είναι διε­φθαρ­μέ­νοι, εάν οι μισοί δια­φθεί­ρουν τους άλλους μισούς, η χώρα αυτή είναι κατά μία έννοια δίκαιο να πλη­ρώ­νει τις δικές της αδυ­να­μίες. Ωστόσο, από αυτό το σημείο αρχίζει η αμφι­σβή­τηση κάποιων βασικών στοι­χείων και η ανάγκη να ανα­δει­χθούν κάποια χαρα­κτη­ρι­στικά αυτής της έννοιας που λέμε δια­φθορά.

Η δια­φθορά» υπο­γράμ­μισε ο κ. Νικο­λού­δης, «είναι σαν το ταγκό που χορεύ­ε­ται από δύο. Δεν μπορεί να υπάρχει κάποιος που παίρνει χρήματα, αν προη­γου­μέ­νως δεν βρεθεί κάποιος που έχει την διάθεση να του προ­σφέ­ρει τα παρά­νομα χρήματα. Και αυτό είναι ένα βασικό στοι­χείο που αν δεν το ξεχω­ρί­σουμε από την αρχή, είναι πολύ πιθανό ότι θα οδη­γη­θούμε συνεχώς σε λάθος συμπε­ρά­σματα».

Στη συνέ­χεια, αίσθηση προ­κά­λεσε το γεγονός ότι ο υπουρ­γός Επι­κρα­τείας προ­χώ­ρησε σε συνο­πτική κατα­γραφή τριών κατη­γο­ριών περι­πτώ­σεων όπου κατα­γρά­φο­νται έκνομη δρα­στη­ριό­τητα κατά τη σύναψη συμ­βά­σεων εκ μέρους του δημο­σίου, μιλώ­ντας μεταξύ άλλων για μίζες που κυμαί­νο­νται από 2% έως και 23%, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας πως όλα τα παρα­δείγ­ματα που παρου­σί­ασε είναι «απο­λύ­τως υπαρκτά και απο­λύ­τως ακριβή»:

Πρώτον: «Είναι πλήρως δια­κρι­βω­μένο ότι σε πάρα πολλές περι­πτώ­σεις συμ­βά­σεων αγοράς οπλικών συστη­μά­των που υπέ­γραψε το Υπουρ­γείο Εθνικής Αμυνας, η παρά­νομη προ­μή­θεια, ή άλλως «μίζα», που δινόταν σε Ελληνες αξιω­μα­τού­χους –προ­κει­μέ­νου με παρά­νομο τρόπο να συμ­βά­λουν στην κατάρ­τιση αυτών των συμβάσεων- ήταν κατά μέσο όρο 4%. Απώλεια για το ελλη­νικό Δημόσιο; Δισε­κα­τομ­μύ­ρια. Στο συντρι­πτικά μεγα­λύ­τερο ποσοστό των συμ­βά­σεων αυτών, ήταν έξω από τη χώρα εκείνοι που που­λού­σαν τα όπλα και που έδιναν τα χρήματα, τα οποία κάποιοι όντως μέσα στη χώρα παρα­νό­μως εισέ­πρατ­ταν.

Δεύ­τε­ρον: «Στις συμ­βά­σεις προ­μή­θειας παντός είδους αγαθών και υπη­ρε­σιών εκ μέρους του ελλη­νι­κού δημο­σίου, το περίπου θεσμο­θε­τη­μένο ποσοστό προ­μή­θειας ήταν 2%-2,5%. Εδώ, αντι­θέ­τως με την προη­γού­μενη κατη­γο­ρία, το κυρί­αρχο μερίδιο στις συμ­βά­σεις αυτές, το είχαν εται­ρείες εντός της χώρας».

Τρίτον: «Συμ­βά­σεις προ­μή­θειας ιατρο­φαρ­μα­κευ­τι­κού υλικού από τα Δημόσια νοσο­κο­μεία και γενι­κό­τερα από φορείς του Δημο­σίου. Το ποσοστό παρά­νο­μης προ­μή­θειας έφτανε το απί­στευτο ποσοστό του 23%! Το ποσοστό αυτό που κυριο­λε­κτικά σοκάρει, δεν είναι το μόνο στοι­χείο το οποίο χαρα­κτη­ρί­ζει αυτού του είδους τις συμ­βά­σεις. Εδώ, έχουμε μια δια­δι­κα­σία όπου ο εντο­πι­σμός των υπη­ρε­σια­κών φορέων που έπρεπε προ­σεγ­γι­στούν για να γίνει η δουλειά, η δια­κί­νηση μέσα από πολυ­πλό­κα­μους δια­δρό­μους των μαύρων ταμείων, των χρη­μά­των που προ­ο­ρί­ζο­νταν για τη δωρο­δο­κία, και εν τέλει ο τρόπος με τον οποίο αυτά τα χρήματα δίνο­νταν, είχε πραγ­μα­τικά αναχθεί σε επι­στήμη. Είχε σχε­δια­στεί με τρόπο ώστε να είναι πάρα πολύ δύσκολη η σύλληψη εκείνων που συμ­με­τεί­χαν στις έκνομες δρα­στη­ριό­τη­τες. Στην τρίτη αυτή κατη­γο­ρία, το συντρι­πτικά μεγα­λύ­τερο ποσοστό αυτών που πωλού­σαν το φαρ­μα­κευ­τικό υλικό, ήταν εται­ρίες εκτός αυτής της χώρας. Η απώλεια για το κράτος εδώ ήταν πολλές δεκάδες δισε­κα­τομ­μύ­ρια».

Κλεί­νο­ντας την ομιλία του ο κ. Νικο­λού­δης έκανε λόγο για «διττά έκνομες ενέρ­γειες» καθώς, όπως είπε, αφο­ρού­σαν πρόσωπα και φορείς εντός και εκτός της χώρας. Υπό αυτό την έννοια, τόνισε, «ως τελικό συμπέ­ρα­σμα εξά­γε­ται πως οι οικο­νο­μι­κές συνέ­πειες από τις ενέρ­γειες αυτές, θα πρέπει να βαρύ­νουν και εκεί­νους στους οποίους τα παρά­νομα χρήματα ήρθαν, αλλά και αυτούς από τους οποίους τα παρά­νομα χρήματα προ­ήλ­θαν. Μια τέτοια πράξη, είναι πράξη δικαιο­σύ­νης», κατέ­ληξε.

Καθη­με­ρινή