Κως: Το πέρασμα των φλαμίνγκος

Όταν η Κως αδειά­ζει από του­ρί­στες, περί το τέλος του Οκτώβρη, κάποιοι άλλοι επι­σκέ­πτες δηλώ­νουν την παρου­σία τους. Φέρνουν το δικό τους μήνυμα, σημα­το­δο­τούν το πέρασμα στη χει­με­ρινή περίοδο, απο­μειώ­νο­ντας κάθε διάθεση καλο­και­ρι­νής νοσταλ­γίας.

Το πέρασμα των φλα­μίν­γκος γίνεται το σημείο τομής, το σταθερό σημείο ανα­φο­ράς, έναρξης και τέλους του χειμώνα ή αλλιώς έναρξης και τέλους της του­ρι­στι­κής περιό­δου. Η αρχή και το τέλος σε μια αδιά­κοπη, αδιά­λει­πτη, σχέση ζωής, κάθε τέλος μια και­νού­ρια αρχή. Το ταξίδι από τον κρύο βορρά στον ζεστό νότο θυμίζει για μια ακόμα φορά το αδιά­σπα­στο του πλανήτη, της ζωής δίχως τεχνητά όρια, της αλλη­λε­ξάρ­τη­σης του ενός από τον άλλο.

Κάθε καθυ­στέ­ρηση στην προ­σέ­λευση των φλα­μίν­γκος προ­κα­λεί συζη­τή­σεις. Το γιατί και το πώς, τι μας επι­φυ­λάσ­σει ο χει­μώ­νας, θα είναι κρύος ή ζεστός; Αυτές οι συνη­θι­σμέ­νες συζη­τή­σεις που κρύβουν ουσία και ενδια­φέ­ρον για την πραγ­μα­τική ζωή, αυτή που καθο­ρί­ζε­ται από τον κύκλο της φύσης.

Τα φλα­μίν­γκος δεν είναι απλοί επι­σκέ­πτες, δεν πρό­κει­ται για απλούς νομάδες της μιας στάσης, της μιας νύχτας, αλλά για κάτι πολύ παρα­πάνω. Με δια­λείμ­ματα έστω, εξαρ­τώ­μενα από τις και­ρι­κές συν­θή­κες, η παρου­σία τους γίνεται σταθερό σημείο ανα­φο­ράς για τους κατοί­κους του νησιού, από το τέλος του Φθι­νο­πώ­ρου έως την αρχή της Άνοιξης.

Είναι η νότα της χαράς και της αισιο­δο­ξίας, όταν όλα γύρω αλλά­ζουν και κυριαρ­χούν υπο­το­νι­κοί ρυθμοί. Εμπλου­τί­ζουν με χρώματα το χει­μω­νιά­τικο τοπίο και ανα­δει­κνύ­ουν την αξία της προ­σπά­θειας να δια­σω­θούν δύο από τους σημα­ντι­κό­τε­ρους υγρο­βιό­το­πους του νησιού. Η εγκα­τα­λε­λειμ­μένη αλυκή στο Τιγκάκι και η λίμνη στο Ψαλίδι. Δύο σημεία ανα­φο­ράς που ακόμα κι όταν οι άνθρω­ποι προ­σπά­θη­σαν να τα αλλοιώ­σουν, σε προ­γε­νέ­στε­ρες εποχές, τα φλα­μίν­γκος ποτέ δεν ξέχασαν. Δεν έχασαν ποτέ τον προ­σα­να­το­λι­σμό τους, δεν ξέχασαν ποτέ τους φίλους τους, γιατί υπήρχαν εκεί, ως φάροι στο πέλαγος, να τους περι­μέ­νουν.

Άλλωστε, τι σημα­το­δο­τούν τα ταξι­διά­ρικα πουλιά, τι μας θυμί­ζουν με το πέρασμά τους; Μήπως τον σκοπό που ξεχά­σαμε, τον προ­ο­ρι­σμό που χάσαμε; Αυτό που παρέ­συρε το διάβα του χρόνου αλλά βρί­σκε­ται πάντα εκεί να μας περι­μέ­νει. Για αυτά ο ζεστός υγρο­βιό­το­πος. Για εμάς, οι άνθρω­ποι, ο τόπος, οι εικόνες, οι σχέσεις, τα συναι­σθή­ματα.

Άνθρω­ποι και φλα­μίν­γκος έχουμε πολλά κοινά. Ζούμε ομαδικά, χάνο­ντας τον προ­σα­να­το­λι­σμό μας μένουμε μόνοι και χανό­μα­στε. Οι δύο κοι­νω­νίες δεν έχουν να κάνουν απλώς με άτομα αλλά με ζευ­γά­ρια. Συλ­λο­γική ζωή μεν αλλά σε ζευ­γά­ρια, με ευθύνη και των δύο στην ανα­τροφή των απο­γό­νων και, το πιο εντυ­πω­σιακό, το φλα­μίν­γκο να παράγει γάλα για να μεγα­λώ­σει τα μικρά του. Πολλά κοινά, λοιπόν.

Οι κάτοι­κοι της Κω είναι τυχεροί. Παρά τη μεγάλη του­ρι­στική ανά­πτυξη το νησί δια­τη­ρεί μονα­δική βιο­ποι­κι­λό­τητα, στο ζωικό και φυτικό βασί­λειο. Το ήπιο του κλί­μα­τος δια­μορ­φώ­νει μονα­δικά καλές συν­θή­κες δια­βί­ω­σης για πουλιά και ανθρώ­πους. Η Κως είναι σταυ­ρο­δρόμι, λαών, πολι­τι­σμών και μετα­να­στευ­τι­κών πουλιών. Μια σχέση ζωής που δεν έχει διαρ­ρα­γεί μέχρι σήμερα και οφεί­λουμε να δια­φυ­λά­ξουμε στο μέλλον.

Όταν ο χει­μώ­νας έρχεται, το ροζ του φλα­μίν­γκο δίνει νότα αισιο­δο­ξίας ότι είναι περα­στι­κός. Όταν τα φλα­μίν­γκος μειώ­νο­νται και η στάθμη της λίμνης κατε­βαί­νει είναι το σήμα της φύσης που ξανα­γεν­νιέ­ται και της ζωής που επα­νέρ­χε­ται σε ταχύ­τε­ρους, καλο­και­ρι­νούς, του­ρι­στι­κούς ρυθμούς.

Έτσι, όλα γίνο­νται περα­στικά και πάντα κάτι υπάρχει να περι­μέ­νουμε. Σε ένα ταξίδι ζωής, με ενδιά­με­σες στάσεις, πολλούς σταθ­μούς και στα­θε­ρούς προ­ο­ρι­σμούς.

Γιώργος Κατσά­βα­ρος