Κατεβείτε σιγά-σιγά απ’ τα καλάμια

΄Η εγώ βρί­σκω άλ­λους αν­θρώ­πους στα χωριά ή οι βου­λευ­τές.

Δια­βά­ζω στα δελ­τία τύπου των πε­ριο­δειών τους, με πόσο εν­θου­σια­σμό τους κα­λο­δέ­χο­νται ( να μην πω για άλ­λους αυ­το­θαυ­μα­σμούς, τους οποί­ους απο­δί­δουν στους κα­τοί­κους).

Η ευ­γέ­νεια και η φι­λο­ξε­νία των απλών αν­θρώ­πων, σε όλους όσους επι­σκέ­πτο­νται το χωριό τους και ευ­γε­νι­κά χαι­ρε­τούν τον επι­σκέ­πτη, μάλ­λον έχει πα­ρερ­μη­νευ­τεί κατά το δο­κούν…

Οι οποί­οι κά­τοι­κοι, το μο­να­δι­κό που λένε είναι: «τώρα μας θυ­μή­θη­καν; Που ήταν τόσα χρό­νια και δεν πά­τη­σαν το πόδι τους ούτε μια φορά να δουν αν ζούμε ή αν πε­θαί­νου­με;»

Κά­ποιος παπ­πούς, τόλ­μη­σε να το πει αυτό δυ­να­τά σε κά­ποιον υπο­ψή­φιο κόμ­μα­τος, που ασκού­σε εξου­σία το προη­γού­με­νο διά­στη­μα: «Που ήσα­σταν όλα αυτά τα χρό­νια; Τώρα μας θυ­μη­θή­κα­τε; Που ήσα­σταν όταν μου έκο­βαν την σύ­ντα­ξη και μας εξα­θλιώ­σα­νε. Που κά­να­τε τη Ρόδο αγνώ­ρι­στη… »

Θέ­λε­τε απά­ντη­ση υπο­ψη­φί­ου ; «Να βά­λου­με εσένα να τα φτιά­ξεις κα­λύ­τε­ρα…»

Και δεν φτά­νει μόνο αυτό, αλλά φα­νε­ρά εκνευ­ρι­σμέ­νος, παίρ­νει τα φυλ­λά­δια του και με φόρα φεύ­γει από το κα­φε­νείο, γυρ­νώ­ντας άκομ­ψα την πλάτη στους αν­θρώ­πους.

Ωραίο επι­χεί­ρη­μα και συ­μπε­ρι­φο­ρά υπο­ψή­φιέ μου! Σε αν­θρώ­πους που έχουν υπο­στεί τις πε­ρί­φη­μες «θυ­σί­ες» , για τις οποί­ες δήθεν πο­νά­τε.

Σε έναν γέ­ρο­ντα που ζει την απα­ξί­ω­ση και την ανα­ξιο­πρέ­πεια στη δύση της ζωής του.

Ούτε ένα μαυ­λο­για­λού­ρι­κο λόγο της πα­ρη­γο­ριάς , έτσι, για τα μάτια του κό­σμου. Αγα­πη­τέ μου πο­λι­τι­κά­ντη οι ΄Αρ­χο­ντες είναι «Θε­ρά­πο­ντες μεν των αδί­κως δυ­στυ­χού­ντων, κο­λα­σταί δε των αδί­κως ευ­τυ­χού­ντων» (Γορ­γί­ας) .

Και κα­τε­βεί­τε σιγά-σιγά κάτω από το κα­λά­μι της αλα­ζο­νεί­ας που σας κρατά κλει­σμέ­νους στον μι­κρό­κο­σμό σας και καμιά σχέση δεν έχει με τον δικό μας κα­θη­με­ρι­νό και πολύ δύ­σκο­λο πλέον, εάν θέ­λε­τε να συ­νεν­νοη­θού­με.