Τα προεκλογικά σποτ με τα μάτια δύο έμπειρων σκηνοθετών

Εγιναν αντι­κεί­μενο σχο­λια­σμού και κρι­τι­κής στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης αλλά και πεδίο αντι­πα­ρά­θε­σης μεταξύ των κομ­μά­των. Τα φετινά προ­ε­κλο­γικά σποτ, που δια­δό­θη­καν με απί­στευ­τους ρυθμούς στο Ιντερ­νετ, ανα­λύ­θη­καν καρέ καρέ και απο­δο­μή­θη­καν μέσα σε λίγα 24ωρα, προ­κά­λε­σαν αίσθηση μία εβδο­μάδα πριν από την κρίσιμη εκλο­γική ανα­μέ­τρηση της 25ης Ιανουα­ρίου.

Το πρώτο βίντεο της καμπά­νιας της Νέας Δημο­κρα­τίας με τον μικρό Νικόλα και το σποτ του προ­έ­δρου των ΑΝΕΛ Πάνου Καμ­μέ­νου με τον μικρό Αλέξη καθώς και οι χιου­μο­ρι­στι­κές παραλ­λα­γές αυτών έγιναν viral και δέχτη­καν χιλιά­δες «χτυ­πή­ματα».

Διά­λο­γος με τον κόσμο

Η πολι­τική δια­φή­μιση της Νέας Δημο­κρα­τίας όπου μια οικο­γέ­νεια δέχεται την επί­σκεψη του πρω­θυ­πουρ­γού στην τρα­πε­ζα­ρία της αλλά και τα δύο σποτ που προη­γή­θη­καν εξέ­πλη­ξαν πολλούς, καθώς για πρώτη φορά στην Ελλάδα οι πολι­τι­κοί αρχηγοί δεν απευ­θύ­νο­νται στους ψηφο­φό­ρους μέσω μονο­λό­γων ή διαγ­γέλ­μα­τος αλλά κάνουν διάλογο με τον κόσμο. Μάλιστα σε δύο περι­πτώ­σεις εξ αυτών, τα επι­κοι­νω­νιακά επι­τε­λεία των κομ­μά­των ταυ­τί­στη­καν και έβαλαν τους πολι­τι­κούς αρχη­γούς να συνο­μι­λούν με παιδιά.

Πολλοί βρήκαν τα σποτ έξυπνα και πρω­τό­τυπα, άλλοι παρω­χη­μένα και παλιο­μο­δί­τικα, άλλοι επι­δό­θη­καν στο να δια­βά­ζουν «πίσω από τις γραμμές», ενώ αρκετή συζή­τηση έγινε για τον συμ­βο­λι­σμό της παρου­σίας παιδιών σε πολι­τι­κές δια­φη­μί­σεις σήμερα και στο παρελ­θόν.

Δύο έμπει­ροι σκη­νο­θέ­τες της τηλε­ό­ρα­σης, ο Δημή­τρης Αρβα­νί­της («Η ζωή της άλλης», «Κλεμ­μένα όνειρα») και ο Πιέρρος Ανδρα­κά­κος της φετινής επι­τυ­χίας «Ταμάμ», ανα­λύ­ουν το περιε­χό­μενο των δια­φη­μι­στι­κών σποτ που προ­κά­λε­σαν ποικίλα σχόλια και αντι­δρά­σεις, δίνο­ντας τη δική τους οπτική. Η αισθη­τική, ο ρυθμός, το μοντάζ και η κινη­μα­το­γρα­φική γλώσσα των φετινών προ­ε­κλο­γι­κών σποτ ανα­λύ­ο­νται από τους δύο «ειδι­κούς» της εικόνας που σημειώ­νουν υψηλές τηλε­θε­ά­σεις στους πίνακες της AGB.

ΠΙΕΡΡΟΣ ΑΝΔΡΑΚΑΚΟΣ

«Είναι προ­σεγ­μένα, αλλά καθόλου μοντέρνα»

Βρήκα το σποτ της ΝΔ αρκετά παλιο­μο­δί­τικο, σαν να ανήκει σε άλλη εποχή. Σε προη­γού­με­νες εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις η Νέα Δημο­κρα­τία είχε κάνει πιο προ­χω­ρη­μένα σποτ αν θυμάμαι καλά.

Τα δύο σποτ στα οποία πρω­τα­γω­νι­στεί ο Αντώνης Σαμαράς ήταν μεν καλ­λι­τε­χνικά προ­σεγ­μένα αλλά καθόλου μοντέρνα. Δεν νομίζω ότι χρεια­ζό­μα­στε πια τέτοιου είδους επε­ξή­γηση. Αντι­θέ­τως τα σποτ του ΣΥΡΙΖΑ αντα­πο­κρί­νο­νται πολύ περισ­σό­τερο στην αισθη­τική της σημε­ρι­νής κοι­νω­νίας. Περί­μενα από τα κόμματα να κάνουν μια προ­σέγ­γιση που να ανήκει του­λά­χι­στον σε αυτήν τη… δεκα­ε­τία.

Το πολυ­συ­ζη­τη­μένο σποτ με τον μικρό Νικόλα ως γύρισμα μπορεί να ήταν ωραίο, αλλά ο κόσμος πια, με την ταχύ­τητα με την οποία κινεί­ται η πλη­ρο­φο­ρία στο Δια­δί­κτυο και στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης και τον καται­γι­σμό των εικόνων που δέχεται, έχει πλέον εκπαι­δευ­τεί σε άλλους ρυθμούς. Το μάτι του θεατή είναι εθι­σμένο και χρειά­ζε­ται άλλες ταχύ­τη­τες. Εχει μάθει να αντα­πο­κρί­νε­ται σε ερε­θί­σματα των 30 δευ­τε­ρο­λέ­πτων από βιντε­ά­κια στο You Tube. Ετσι, ένα σποτ που κυρίως θα δια­κι­νη­θεί ηλε­κτρο­νικά, δεν χρειά­ζε­ται να ναι τόσο αργό και ξεκά­θαρο. Μερικές φορές μπο­ρούμε να αφή­νουμε κάτι και στη φαντα­σία του θεατή, να αφή­νουμε να υπο­νο­εί­ται και κάτι.

Μπού­με­ρανγκ

Εν τω μεταξύ, όλος αυτός ο μετέ­πειτα ντόρος με τα πει­ραγ­μένα βίντεο έκανε πολύ κακό. Δεν είναι ωραίο να γίνεσαι αντι­κεί­μενο κοροϊ­δίας όταν προ­σπα­θείς να περά­σεις ένα σοβαρό υπο­τί­θε­ται μήνυμα. Και αυτό θα έπρεπε να το είχαν προ­βλέ­ψει. Από τη στιγμή που ανε­βαί­νει κάτι στο Twitter και υπάρχει η ευκαι­ρία δια­λό­γου ήταν ανα­με­νό­μενο να συμβεί.

Και τα προ­ε­κλο­γικά σποτ του Πάνου Καμ­μέ­νου ανήκουν σε μια αντί­στοιχη λογική. Το συγκε­κρι­μένο σποτ με το παιδί και το τρένο μού θύμισε άλλες εποχές. Είναι πολύ μαση­μένη τροφή. Απορώ που το 2014 κάποιοι είχαν τέτοιες ιδέες. Με αυτή την έννοια και άσχετα με το τι θα ψηφίσει κανείς, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δώσει ένα πολύ ξεκά­θαρο μήνυμα και από πλευράς αισθη­τι­κής.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ

«Με έμφαση στους χαλα­ρούς πρω­τα­γω­νι­στές»

Ενώ η πολι­τική αντι­πα­ρά­θεση έχει ξεφύγει με ακραίες τοπο­θε­τή­σεις και προ­σω­πι­κές επι­θέ­σεις, έπεσαν στην αντί­ληψή μου τρία προ­ε­κλο­γικά σπο­τά­κια, δύο της ΝΔ και ένα των ΑΝΕΛ, που έχουν πολλά κοινά, του­λά­χι­στον όσον αφορά στη γενική σύλληψή τους. Χρη­σι­μο­ποιώ­ντας ως εργα­λείο «νέας κοπής» αισθη­τική, πλη­σιά­ζουν τους ψηφο­φό­ρους από άλλο δρόμο. Είναι λιτά, απο­φεύ­γουν την επι­θε­τι­κό­τητα και στη­ρί­ζο­νται σε μια ρεα­λι­στική οπτι­κο­ποί­ηση. Δια­δρα­μα­τί­ζο­νται σε βιο­τι­κούς χώρους, τα πρόσωπα είναι απλά, καθη­με­ρινά. Η κινη­μα­το­γρα­φική γλώσσα λιτή, κατα­νοητή, χωρίς καμιά προ­σπά­θεια ωραιο­ποί­η­σης, ενώ η μουσική απου­σιά­ζει.

Το σημα­ντικό είναι πού απευ­θύ­νο­νται και τι θέλουν να επι­τύ­χουν, εν ολίγοις πού είναι ο κρυμ­μέ­νος εκλο­γι­κός στόχος. Είναι σαφές ότι δεν απο­βλέ­πουν σε συσπεί­ρωση των κομ­μα­τι­κών τους… φαντά­ρων, ζητάνε την ψήφο των ανα­πο­φά­σι­στων, και όποιος έχει κοι­τά­ξει αυτές τις μέρες τις προ­ε­κλο­γι­κές μετρή­σεις θα ξέρει ότι το μεγα­λύ­τερο ποσοστό είναι μετα­σχο­λι­κής ηλικίας, επο­μέ­νως άνεργοι, ανα­σφα­λείς, θυμω­μέ­νοι. Ετσι λοιπόν τα σπο­τά­κια προ­βάλ­λουν μέσω των κομ­μα­τι­κών αρχηγών με ήρεμο, φιλικό τρόπο την πολι­τική θέση χωρίς να κατα­φεύ­γουν σε δια­φη­μι­στικά τρικ, προ­σπα­θώ­ντας να συγκι­νή­σουν νέους πελάτες.

Πρω­τα­γω­νι­στικό debate

Ο Αντώνης Σαμαράς έχει αμε­σό­τητα, φωτο­γέ­νεια και άνεση. Είναι ο άνθρω­πος της διπλα­νής πόρτας, σοβαρός και όχι σοβα­ρο­φα­νής, πείθει με τον ήρεμο τρόπο του και την υπο­κρι­τική του άνεση. Ο Πάνος Καμ­μέ­νος βγάζει μια θαλπωρή και αγα­θό­τητα που πείθει. Ομως τα σενάρια του Αντώνη Σαμαρά είναι καλύ­τερα και το γύρισμα επαγ­γελ­μα­τι­κό­τερο. Η σκη­νο­θε­τική ματιά όμως δια­φέ­ρει σκο­πί­μως. Στα σπο­τά­κια της ΝΔ το μοντάζ είναι αρκετά χαλαρό ώστε να μη δημιουρ­γεί άγχος και παράλ­ληλα να αβα­ντά­ρει τον μεγάλο πρω­τα­γω­νι­στή της ΝΔ. Το σενάριο των ΑΝΕΛ είναι πιο χαλαρό και πιο παι­χνι­διά­ρικο ώστε να αφαι­ρέ­σει βάρος από τον άλλο σούπερ ήρωα. Πιο τυπικά δια­φη­μι­στικό, έχει και το λεκτικό-οπτικό του φινάλε.

‘ Εθνος