Ακυρώθηκε ακόμα μια απαλλοτρίωση- Πέρασαν 36 χρόνια!

Aκόμη μια δίκη που αφορά απαλ­λο­τρί­ω­ση για την οποία υπήρ­ξε μα­κρο­χρό­νια αδρά­νεια από την διοί­κη­ση είχε επι­τυ­χή έκ­βα­ση υπέρ των θι­γό­με­νων ιδιο­κτη­τών ενώ­πιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου.

Τρείς κά­τοι­κοι της Ρόδου εστρά­φη­σαν συ­γκε­κρι­μέ­να κατά της Νο­μαρ­χια­κής Αυ­το­διοί­κη­σης Δω­δε­κα­νή­σου και του Δήμου Ια­λυ­σού και το δι­κα­στή­ριο με την 145/2014 από­φα­ση του δια­τάσ­σει τη διοί­κη­ση να άρει την απαλ­λο­τρί­ω­ση του ακι­νή­του τους με τρο­πο­ποί­η­ση του οι­κεί­ου ρυ­μο­το­μι­κού σχε­δί­ου στην Ια­λυ­σό.

Οι προ­σφεύ­γου­σες φέ­ρο­νται ως εξ αδιαι­ρέ­του συ­γκύ­ριες κατά πο­σο­στό 50% η πρώτη, 25% η δεύ­τε­ρη και 5% η τρίτη ενός οι­κο­πέ­δου που βρί­σκε­ται στην το­πο­θε­σία «Άγιος Γε­ώρ­γιος» του Δήμου Ια­λυ­σού, εκτά­σε­ως 2.654 τ.μ. .

Με το β.δ/γμα της 22.1.1971, με το οποίο εγκρί­θη­κε το ρυ­μο­το­μι­κό σχέ­διο της Κοι­νό­τη­τας Τρια­ντών, επι­βλή­θη­κε ρυ­μο­το­μι­κή απαλ­λο­τρί­ω­ση στο ως άνω ακί­νη­το, προ­κει­μέ­νου να δη­μιουρ­γη­θεί κοι­νό­χρη­στος χώρος (πρα­σιά).

Η ανω­τέ­ρω δέ­σμευ­ση, εξάλ­λου, δια­τη­ρή­θη­κε, με το από 8.8.1995 π.δ/γμα, με το οποίο ανα­θε­ω­ρή­θη­κε το ρυ­μο­το­μι­κό σχέ­διο του Δήμου Ια­λυ­σού Ρόδου.

Με την από 18.12.2006 αί­τη­σή τους προς τον πρώην Δήμο Ια­λυ­σού   και   ήδη   Δήμο   Ρόδου,   οι   προ­σφεύ­γου­σες   ζή­τη­σαν   την   άρση   της απαλ­λο­τρί­ω­σης του εν λόγω ακι­νή­του, λόγω μη συ­ντέ­λε­σής της για μακρό χρο­νι­κό διά­στη­μα.  Το  αί­τη­μα  αυτό  απορ­ρί­φθη­κε  σιω­πη­ρώς  με  την πά­ρο­δο  άπρα­κτου τρι­μή­νου από την υπο­βο­λή της σχε­τι­κής αί­τη­σης.

Ισχυ­ρί­στη­καν συ­γκε­κρι­μέ­να ότι από την κή­ρυ­ξη της επί­μα­χης απαλ­λο­τρί­ω­σης το έτος 1971 έως την υπο­βο­λή της αί­τη­σης για την άρση της απαλ­λο­τρί­ω­σης, έχει πα­ρέλ­θει χρο­νι­κό διά­στη­μα 36 ετών, χωρίς η απαλ­λο­τρί­ω­ση αυτή να έχει συ­ντε­λε­σθεί, με απο­τέ­λε­σμα να απο­τε­λεί οι­κο­νο­μι­κό και νο­μι­κό βάρος της ιδιο­κτη­σί­ας τους, κατά πα­ρά­βα­ση του άρ­θρου 17 του Συ­ντάγ­μα­τος.

Προς επίρ­ρω­ση δε του ως άνω ισχυ­ρι­σμού τους, οι προ­σφεύ­γου­σες υπο­στή­ρι­ξαν ότι, για τον υπο­λο­γι­σμό του ανω­τέ­ρω χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος δέ­σμευ­σης της ιδιο­κτη­σί­ας τους, δεν ασκεί   επιρ­ροή   ότι,   μετά   τον   αρ­χι­κό   χα­ρα­κτη­ρι­σμό   του   ακι­νή­του   τους   ως απαλ­λο­τριω­τέ­ου, επα­κο­λού­θη­σε νέα πο­λε­ο­δο­μι­κή διαρ­ρύθ­μι­ση της πε­ριο­χής με τις ίδιες συ­νέ­πειες για το εν λόγω ακί­νη­το, ενώ, σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, για την κί­νη­ση της προ­θε­σμί­ας και την υπο­χρέ­ω­ση της Διοί­κη­σης να άρει την απαλ­λο­τρί­ω­ση είναι αδιά­φο­ρη η αρχή στην οποία υπο­βλή­θη­κε το αί­τη­μα.

Αντι­θέ­τως, τόσο ο Δήμος Ρόδου, με το 881/2012 έγ­γρα­φο του, όσο και το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, με το υπό­μνη­μά του, υπο­στη­ρί­ζουν ότι η δια­τή­ρη­ση της επί­μα­χης απαλ­λο­τρί­ω­σης δεν υπερ­βαί­νει τα εύ­λο­γα χρο­νι­κά όρια δέ­σμευ­σης της ιδιο­κτη­σί­ας των προ­σφευ­γου­σών, ώστε να απο­τε­λεί  οι­κο­νο­μι­κό  και νο­μι­κό   βάρος  αυτής,   κατά  πα­ρά­βα­ση  της  ανω­τέ­ρω συ­νταγ­μα­τι­κής διά­τα­ξης. Εξάλ­λου δε, το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο ισχυ­ρί­ζε­ται ότι δεν προ­βλέ­πε­ται κατά νόμο αυ­το­δί­καιη άρση των ρυ­μο­το­μι­κών απαλ­λο­τριώ­σε­ων, όπως εν προ­κει­μέ­νω, και ως εκ τού­του δε γεν­νά­ται υπο­χρέ­ω­ση της Διοί­κη­σης να άρει την επί­δι­κη απαλ­λο­τρί­ω­ση λόγω πα­ρό­δου ευ­λό­γου χρό­νου από την κή­ρυ­ξη της, ενώ σε κάθε πε­ρί­πτω­ση δεν επι­τρέ­πε­ται, ο απο­χα­ρα­κτη­ρι­σμός  των  κοι­νο­χρή­στων  χώρων.   Επι­προ­σθέ­τως,   ο Δήμος ισχυ­ρί­στη­κε ότι οι προ­σφεύ­γου­σες δεν είχαν κα­τα­θέ­σει, μο­λο­νό­τι είχαν υπο­χρέ­ω­ση προς τούτο, σύμ­φω­να με την 69509/1079/86 (ΦΕΚ Β’854/8.12.1986) από­φα­ση του Υπουρ­γού ΠΕ­ΧΩ­ΔΕ, τα απαι­τού­με­να δι­καιο­λο­γη­τι­κά (το­πο­γρα­φι­κό σχε­διά­γραμ­μα συ­σχε­τι­σμού της ιδιο­κτη­σί­ας τους και των πα­ρό­διων ιδιο­κτη­σιών, έρευ­να των ιδιο­κτη­σιών αυτών από το Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου), προ­κει­μέ­νου να συ­ντα­χθεί η σχε­τι­κή πράξη ανα­λο­γι­σμού. Πε­ραι­τέ­ρω, υπο­στη­ρί­ζει ότι η αρ­μό­δια Πο­λε­ο­δο­μι­κή Υπη­ρε­σία της πρώην Νο­μαρ­χί­ας Δω­δε­κα­νή­σου ήταν επι­βα­ρυ­μέ­νη με με­γά­λο φόρτο ερ­γα­σί­ας, ενώ ο συ­νή­θης χρό­νος που απαι­τεί­ται, για τη σύ­ντα­ξη μιας πρά­ξης ανα­λο­γι­σμού και τη συ­ντέ­λε­ση, εν συ­νε­χεία, της απαλ­λο­τρί­ω­σης, είναι δύο με πέντε χρό­νια.