«Αυτός ο τόπος έχει ανάγκη από αλλαγή νοοτροπίας»

«Προ­σω­πικά, πίστευα και θα πιστεύω στον άνθρωπο!» Αυτό δηλώνει σε συνέ­ντευξή του στην «δημο­κρα­τική» ο γνωστός συμπο­λί­της μας, δικη­γό­ρος κ. Μιχάλης Κόκ­κι­νος, εκτι­μώ­ντας πως αυτός ο τόπος έχει ανάγκη από αλλαγή νοο­τρο­πίας όχι μόνο για να κάνει βήματα μπροστά, αλλά για να αλλάξει επι­τέ­λους και ουσια­στικά πολλά πράγ­ματα.

«Η εξουσία πρέπει να κατέβει κάτω, στους ανθρώ­πους που βιώνουν τα πραγ­μα­τικά προ­βλή­ματα – Μέχρι τώρα, η σιωπή μας ήταν γεμάτη κραυγές. Ήρθε η ώρα να ακου­στεί!» ανα­φέ­ρει, καλώ­ντας για αλλαγή νοο­τρο­πίας και αντι­με­τώ­πι­σης των κοι­νω­νι­κών μας θεμάτων.

Ακόμη, μιλάει για την κατά­σταση όπως αυτή έχει δια­μορ­φω­θεί στον εργα­σιακό, ασφα­λι­στικό και συντα­ξιο­δο­τικό τομέα με τη συνεχή κατα­στρα­τή­γηση των δικαιω­μά­των που ενώ κερ­δή­θη­καν με σκλη­ρούς αγώνες και μάχες, τώρα καταρ­ρέ­ουν μέρα με τη μέρα, βυθί­ζο­ντας ολό­κληρη την κοι­νω­νία στην απο­γο­ή­τευση.

• Κύριε Κόκκινε, να ξεκι­νή­σουμε από τα εργα­σιακά. Μετά τα μνη­μό­νια παρα­κο­λου­θούμε να κατα­στρα­τη­γού­νται συνεχώς, κεκτη­μένα εργα­σιακά δικαιώ­ματα ετών και φαί­νε­ται πως έρχο­νται κι άλλα. Τελικά, τι μας περι­μέ­νει κατά την άποψή σας;

Είναι αλήθεια ότι τα μνη­μό­νια και οι συμ­φω­νίες που έκανε το ελλη­νικό κράτος, έδωσαν τη δυνα­τό­τητα να κατα­στρα­τη­γη­θούν ουσια­στικά ή να απε­μπο­λή­σουν αξίες και δικαιώ­ματα εργα­ζο­μέ­νων, όχι μόνο των Ελλήνων αλλά αυτά που κερ­δί­σαμε μέσα από παγκό­σμιους και πανευ­ρω­παϊ­κούς αγώνες από την εποχή του μεσο­πο­λέ­μου ακόμη. Κατα­στρα­τη­γού­νται συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις, ατο­μι­κές συμ­βά­σεις εργα­σίας και γενι­κό­τερα ένα εργα­σιακό δίκαιο το οποίο κι εγώ προ­σω­πικά και οι συνά­δελ­φοί μου, βλέ­πουμε να αλλάζει καθη­με­ρινά. Το πρό­βλημα είναι ότι από τη θλιβερή δεκα­ε­τία των μνη­μο­νίων κι έπειτα, αυτό το τοπίο αλλάζει προς το χει­ρό­τερο. Είναι αλήθεια πως όλοι εμείς που υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε τα δικαιώ­ματα εργα­ζο­μέ­νων (ενίοτε και εργο­δο­τών, αφού ούτε κι εκεί είναι καλύ­τερο το περι­βάλ­λον) τελικά βρι­σκό­μα­στε με λιγό­τερα όπλα. Υπάρχει όμως μια αξιο­κρα­τική δικαιο­σύνη, που ευτυχώς κατα­λα­βαί­νει το γενι­κό­τερο πλαίσιο της κοι­νω­νίας και μπορεί όχι μόνο από το γράμμα και το πνεύμα του Νόμου, αλλά και από την κατά­σταση της κοι­νω­νίας να εισπράτ­τει το τι συμ­βαί­νει και να απο­δί­δει δικαιο­σύνη. Όμως, ξέρετε, είναι θλιβερό στις μέρες μας να μιλάμε γι’ αυτό ενώ θα έπρεπε να υπάρχει ένα ισχυρό νομικό πλαίσιο που θα προ­στα­τεύει τις εργα­σια­κές σχέσεις των εργα­ζο­μέ­νων. Μιλάμε για εργα­σια­κές σχέσεις που κερ­δή­θη­καν με αγώνες, με κόπο και με αίμα, πολλά χρόνια κι ερχό­μα­στε σήμερα να μιλάμε για τα αυτο­νό­ητα, τα οποία διεκ­δι­κούμε. Κι εδώ, τίθεται ένα θέμα δημο­κρα­τίας: κατά την άποψή μου, σε αυτό το σημείο, το πολι­τικό μας σύστημα, πάσχει από έλλειμμα δημο­κρα­τίας. Και σε αυτό φταίμε όλοι. Όταν μιλάμε για δημο­κρα­τικό πολί­τευμα, οφεί­λουμε να ενι­σχύ­σουμε τις δομές μας, να συντο­νι­στούμε μέσα από συν­δι­κάτα, συλ­λό­γους κ.λπ. ώστε να ακου­στεί η φωνή μας και να μην αφή­νουμε την τύχη μας στα χέρια των άλλων. Γιατί τελικά, συμ­βαί­νει το οξύμωρο: ενώ βρι­σκό­μα­στε στο 2021 (σε λίγο οδεύ­ουμε προς το 2022) γυρί­ζουμε σχεδόν 100 χρόνια πίσω (!) Όταν σε άλλες εποχές κατο­χυ­ρώ­νο­νταν εργα­σιακά δικαιώ­ματα, ερχό­μα­στε σήμερα να δια­πι­στώ­σουμε ότι τα χάνουμε μέσα από τα χέρια μας. Αυτό είναι θλιβερό…

• Να σας ρωτήσω για τους εργα­ζό­με­νους επο­χι­κούς και μη που παλεύ­ουν να βρουν δουλειά, να κολ­λή­σουν ένσημα αλλά φοβού­νται ότι στο τέλος είτε δεν θα πάρουν ποτέ σύνταξη (με την δια­μορ­φω­θείσα κατά­σταση) είτε θα εργά­ζο­νται πολλά χρόνια, για να πάρουν πολύ μικρό­τερη σύνταξη από όση θα έπρεπε. Αυτό απο­γοη­τεύει και τους νέους αλλά γίνεται και αιτία να στρέ­φο­νται σε άλλες μορφές εργα­σίας, όπως η μαύρη, η ανα­σφά­λι­στη κ.λπ. Πώς το σχο­λιά­ζετε;

Θα σας το πω με ένα απλό παρά­δειγμα: κάποτε με ρώτησαν τα παιδιά μου «τι είναι σύνταξη» και τους απά­ντησα: «είναι κάτι που ο πατέρας σας, δεν θα πάρει ποτέ» (!) Και όμως, αυτή είναι η αλήθεια και αφορά πολύ κόσμο. Θεωρώ ότι όλα αυτά που συνέ­βη­σαν στην χώρα μας, μας έφεραν σε ένα σημείο να λέμε ότι δεν υπάρχει φως στο τούνελ εάν συνε­χι­στεί αυτή η κατά­σταση. Πρό­κει­ται για ένα μεγάλο ζήτημα με τερά­στιες κοι­νω­νι­κές δια­στά­σεις το οποίο ο καθένας που ανε­βαί­νει στην εξουσία, πρέπει να απο­φα­σί­σει να το κοι­τά­ξει σοβαρά. Όπως είπα και προη­γου­μέ­νως, πρέπει να αρχί­σουμε να διεκ­δι­κούμε τα δικαιώ­ματά μας και να μην τα αφή­νουμε στην τύχη τους. Αυτό το σύστημα είναι πραγ­μα­τικά άδικο, είναι θλιβερό το ότι φτάσαμε μέχρι εδώ αλλά σε κάθε περί­πτωση έχει απο­γοη­τεύ­σει τους εργα­ζό­με­νους σε όλους τους κλάδους, που ζουν σε μια κοι­νω­νία η οποία αγω­νί­ζε­ται να επι­βιώ­σει. Εκτιμώ ότι πρέπει να γίνει μια δίκαιη ανα­προ­σαρ­μογή τόσο για κείνους που έχουν βγει σε σύνταξη όσο και για τους νέους που παλεύ­ουν για το μέλλον τους.

• Να αλλά­ξουμε θέμα και κλίμα. Είστε πολι­τικό ον με παρου­σία στα κοινά του τόπου μας. Θα σας κάνω μια πολύ απλή ερώτηση: πώς βλέπετε την Ρόδο αυτή τη στιγμή και τι θα έπρεπε να αλλάξει κατά τη γνώμη σας;

Προ­σω­πικά, θα ήθελα όλοι οι συμπο­λί­τες μας να είναι πολι­τικά όντα. Να σκέ­φτο­νται πολι­τικά και να συμ­με­τέ­χουν σε δια­δι­κα­σίες, καθώς όλοι νια­ζό­μα­στε για το αύριο του τόπου μας, τον οποίο αγαπάμε.

Το αύριο του τόπου μας όμως, ξεκι­νάει από το σπίτι μας, τη γει­το­νιά μας, την κοι­νό­τητά μας, το νησί μας κ.ο.κ. Θα ήθελα να υπάρχει πιο δυνα­μική ευαι­σθη­το­ποί­ηση. Αυτό, απο­τε­λεί βασική προ­ϋ­πό­θεση για πιο δυνα­μική συμ­με­τοχή.

Διατηρώ την πεποί­θηση ότι δεν κάνουν οι καρέ­κλες και οι θέσεις εξου­σίας τους ανθρώ­πους, αλλά το αντί­θετο. Για να γίνουν όλα αυτά πρέπει να αλλάξει η νοο­τρο­πία –και αυτό αφορά γενι­κό­τερα τη χώρα μας.

Προ­σω­πικά, πίστευα, πιστεύω και θα πιστεύω στον άνθρωπο! Σε αυτό τον τόπο γεν­νη­θή­καμε, μεγα­λώ­σαμε και γαλου­χη­θή­καμε με αξίες και αρχές, για τις οποίες δεν πρέπει σε καμία περί­πτωση να αδια­φο­ρή­σουμε.

Δεν απο­τε­λεί μόνον ζήτημα ατο­μι­κής ευθύνης αλλά και μια δυνα­τό­τητα του καθενός από εμάς να σκεφτεί ότι πρέπει να διεκ­δι­κή­σει κάτι καλύ­τερο για την γει­το­νιά του, για την κοι­νό­τητά του, για τον τόπο του και για το αύριο των παιδιών του.

• Δηλαδή θεω­ρείτε ότι πρέπει να αλλά­ξουμε τρόπο σκέψης και αντι­με­τώ­πι­σης σε ορι­σμένα θέματα;

Νομίζω ότι αυτός ο τρόπος σκέψης υπάρχει, αλλά πρέπει να γίνει πραγ­μα­τι­κό­τητα, να πάρει σάρκα και οστά. Εάν όλοι μας λει­τουρ­γή­σουμε σαν μια ομάδα, θα μπο­ρέ­σουμε να γίνουμε πιο δυνατοί. Αυτό θεωρώ ότι θα είναι το έναυσμα για να αφυ­πνι­στούν συνει­δή­σεις, να προ­κλη­θούν δράσεις και να γίνουν κινή­σεις. Το νόημα, αν θέλετε είναι ακριβώς αυτό: το σύστημα έχει περιο­ρι­στεί σε λίγους, με απο­τέ­λε­σμα να μην δίδο­νται λύσεις στα πραγ­μα­τικά προ­βλή­ματα της κοι­νω­νίας.

Η εξουσία πρέπει να κατέβει κάτω, στους ανθρώ­πους που βιώνουν τα πραγ­μα­τικά προ­βλή­ματα. Εκτιμώ πως ήρθε η ώρα, να ενω­θούμε όλοι –ανεξαιρέτως- για να πάρουμε τις τύχες στα χέρια μας –μέσα από οργα­νώ­σεις, συλ­λό­γους κ.λπ. για μια σειρά από θέματα ουσίας που μας απα­σχο­λούν.

Η Ρόδος είναι η εσχατιά της Ευρώπης αλλά με την έννοια της γροθιάς και της πολύ-πολιτισμικής δύναμης που δίνει τα φώτα της σε ολό­κληρο τον κόσμο. Επι­τέ­λους, πρέπει να τελειώ­σει αυτό το παρα­μύθι ότι «δεν μιλάμε». Μέχρι τώρα, η σιωπή μας ήταν γεμάτη κραυγές. Ήρθε η ώρα να ακου­στεί!