Κουβεντιάζοντας το πιο…εύκολο

Καθώς κο­πά­ζει η συ­ζή­τη­ση για την ει­σα­γω­γή στα ΑΕΙ, η ανα­γέν­νη­ση του Δη­μό­σιου Σχο­λεί­ου θα έπρε­πε να είχε προ­τε­ραιό­τη­τα. Το με­γά­λο ζή­τη­μα είναι αν τε­λειώ­νο­ντας κα­νείς το λύ­κειο έχει μάθει γράμ­μα­τα. Και αυτό δεν απο­τε­λεί αντι­κεί­με­νο της πο­λι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης. Αλλά μάλ­λον είναι πιο εύ­κο­λο το debate για την ελά­χι­στη βάση ει­σα­γω­γής. Και πιο άγονο. Οσοι εν­δια­φέ­ρο­νται για το επί­πε­δο γνώ­σε­ων των νέων και όχι για τις δε­ξιό­τη­τές τους να λύ­νουν τα­χυ­δα­κτυ­λουρ­γι­κά προ­βλή­μα­τα στις πα­νελ­λα­δι­κές, ας ασχο­λη­θούν με το πώς θα γίνει το απο­λυ­τή­ριο λυ­κεί­ου ένα χαρτί που θα έχει αξία ανε­ξάρ­τη­τα του αν κά­ποιος απο­φα­σί­σει να συ­νε­χί­σει τις σπου­δές του στο πα­νε­πι­στή­μιο.