Σε επιφυλακή οι επιστήμονες στον Υδροβιολογικό Σταθμό Ρόδου, για νέο δηλητηριώδες ψάρι

Σε επι­φυ­λακή βρί­σκο­νται οι επι­στή­μο­νες στον Υδρο­βιο­λο­γικό Σταθμό Ρόδου, καθώς ένα νέος είδος δηλη­τη­ριώ­δους ψαριού από την Ερυθρά Θάλασσα, το Plotosus Lineatus, ανα­μέ­νε­ται να φτάσει στα ελλη­νικά νησιά.

Το συγκε­κρι­μένο ψάρι μπορεί να κατα­να­λω­θεί. «Το παρα­κο­λου­θούμε παρόλο που δεν έχει φτάσει ακόμη στο Αιγαίο. Παρα­τη­ρούμε μια έξαρση του πλη­θυ­σμού στην ανα­το­λική και την κεντρική Μεσό­γειο. πράγμα που σημαί­νει ότι θα φτάσει και σε εμάς», ανα­φέ­ρει η θαλάσ­σια βιο­λό­γος στον Υδρο­βιο­λο­γικό Σταθμό Ρόδου, του Ινστι­τού­του Ωκε­α­νο­γρα­φίας του ΕΛΚΕΘΕ, Μαρία Corsini-Φωκά, μιλώ­ντας στην εφη­με­ρίδα «Τα Νέα». Μοιάζει με χέλι αλλά ξεχω­ρί­ζει σημα­ντικά από τις κίτρι­νες ορι­ζό­ντιες γραμμές που έχει στο σώμα του. Χρειά­ζε­ται μεγάλη προσοχή καθώς τα δύο θωρα­κικά πτε­ρύ­για έχουν δηλη­τή­ριο.

Σημειώ­νε­ται ότι στα ελλη­νικά νερά υπάρ­χουν 240 ξενικά είδη.

Συγκε­κρι­μένα, από τα 17.000 είδη που γνω­ρί­ζουμε στη Μεσό­γειο, πάνω από 1.000 είναι τα ξενικά!

«Οπως εύκολα μπορεί κανείς να αντι­λη­φθεί, πρό­κει­ται για ένα μεγάλο ποσοστό. Από αυτά τα 1.000 και πλέον είδη, στα ελλη­νικά νερά γνω­ρί­ζουμε την ύπαρξη του­λά­χι­στον 240, ενώ συγκε­κρι­μένα στα νερά της Ρόδου και γενι­κό­τερα των Δωδε­κα­νή­σων έχουμε κατα­γρά­ψει πάνω από 130 είδη» εξηγεί η θαλάσ­σια βιο­λό­γος στον Υδρο­βιο­λο­γικό Σταθμό της Ρόδου. Πρό­κει­ται για τροπικά ή υπο­τρο­πικά είδη, τα περισ­σό­τερα από τα οποία άρχισαν να εισβάλ­λουν στα νερά της Μεσο­γείου μετά την κατα­σκευή της διώ­ρυ­γας του Σουέζ το 1869.

Από τον περα­σμένο Μάρτιο, πολλές είναι οι ανα­φο­ρές στο νησί της Ρόδου για ένα ακόμα δηλη­τη­ριώ­δες είδος, το λεο­ντό­ψαρο (Pterois miles). «Είναι ξενικό είδος από την Ερυθρά Θάλασσα και το τελευ­ταίο διά­στημα παρα­τη­ρεί­ται έξαρση στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο. Εντο­πί­στηκε για πρώτη φορά στη Ρόδο το 2015. Είναι δηλη­τη­ριώ­δες ψάρι, με μεγάλες, μακρό­στε­νες άκανθες στη ράχη του και μπορεί να το δουν ακόμη και οι λουό­με­νοι με μια μάσκα σε βάθος μόλις 3-4 μέτρων. Κατα­να­λώ­νε­ται ωστόσο, και μάλιστα είναι πολύ νόστιμο. Οσο για την τοξίνη που έχει, όταν το ψάρι ψηθεί, αυτή εξου­δε­τε­ρώ­νε­ται» επι­ση­μαί­νει η θαλάσ­σια βιο­λό­γος.

Σύμφωνα με τους επι­στή­μο­νες, οι λεσε­ψια­νοί μετα­νά­στες εντο­πί­ζο­νται αρχικά στα νερά του Ισραήλ και μετά φτάνουν στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο, όπου πλέον οι συν­θή­κες είναι ευνοϊ­κές. Αλλωστε, είναι πλέον απο­δε­κτό πως η θερ­μο­κρα­σία της Μεσο­γείου και άρα και των ελλη­νι­κών υδάτων έχει αυξηθεί τις τελευ­ταίες περίπου τρεις δεκα­ε­τίες κατά 1 βαθμό Κελσίου.

Το 2004 ήταν η χρονιά που εντο­πί­στηκε για πρώτη φορά στα Δωδε­κά­νησα το τοξικό λαγό­ψαρο (Lagocephalus sceleratus). Οι επι­στή­μο­νες από την αρχή ενη­μέ­ρω­ναν αλιείς και κατα­να­λω­τές για το επι­κίν­δυνο αυτό ψάρι, το οποίο δεν πρέπει να κατα­να­λώ­νε­ται, γιατί ακόμη και με το μαγεί­ρεμα το δηλη­τή­ριο που έχει παρα­μέ­νει. Πλέον, το λαγό­ψαρο έχει εξα­πλω­θεί τόσο, που πλη­θυ­σμοί του εντο­πί­ζο­νται ακόμη και στην Ισπανία.

Κάποια από τα ξενικά είδη ακόμη και στη χώρα μας κατα­να­λώ­νο­νται. Αρχικά, η φιστου­λά­ρια (Fistularia commersonii) ή τρο­μπέτα, όπως είναι ευρέως πλέον γνωστή στο νησί της Ρόδου, εντο­πί­στηκε στα ελλη­νικά νερά, ιδιαί­τερα δε στο Νότιο Αιγαίο, το 2001. Κι ενώ στην αρχή δεν του έδιναν καμία σημασία, τώρα πια κατα­να­λώ­νε­ται. Οπως και ο σαρ­δε­λό­γαυ­ρος (Etrumeus golanii), ο οποίος αλιεύ­ε­ται στα νερά των Κυκλά­δων και της Κρήτης. Τη δεκα­ε­τία του ’30 και του ’60 ήρθαν και οι λεγό­με­νοι γερ­μα­νοί ή μαύρη και άσπρη αγριό­σαλπα – αλιεύ­ο­νται στα ελλη­νικά νερά και φτάνουν στους πάγκους των ψαράδων προς πώληση. Πολλοί από τους λεσε­ψια­νούς μετα­νά­στες, ωστόσο, δεν έχουν εμπο­ρική αξία, είτε γιατί είναι μικροί σε μέγεθος είτε γιατί στους κατα­να­λω­τές δεν αρέσει η γεύση τους.