Δημήτρης Γάκης: Πρέπει να δώσουμε την σκυτάλη στους νέους και θα τον βρουν το δρόμο τους

Ποια θε­ω­ρεί­τε κ. Γάκη ότι είναι σή­με­ρα τα με­γα­λύ­τε­ρα πο­λι­τι­κά δι­λήμ­μα­τα του πρω­θυ­πουρ­γού, γιατί αν και η κυ­βέρ­νη­ση δεί­χνει ση­μά­δια πο­λι­τι­κής φθο­ράς, ο Κ. Μη­τσο­τά­κης ως πρό­σω­πο χάνει μόνο από τον κα­νέ­να;

Κυρία Πα­μπρή θέλω κα­ταρ­χάς να σας ευ­χα­ρι­στή­σω για την δυ­να­τό­τη­τα που μου δί­νε­τε μέσα από την “δη­μο­κρα­τι­κή” να επι­κοι­νω­νή­σω με τους ανα­γνώ­στες σας.

Ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης βρί­σκε­ται σή­με­ρα μπρο­στά σε ένα βα­σι­κό πο­λι­τι­κό δί­λημ­μα: αν θα συ­νε­χί­σει να κυ­βερ­νά με όρους επι­κοι­νω­νια­κής δια­χεί­ρι­σης ή αν θα επι­χει­ρή­σει μια ου­σια­στι­κή επα­να­σύν­δε­ση με την κοι­νω­νία. Επι­λέ­γει νο­μί­ζω το πρώτο γιατί δεν τον εν­δια­φέ­ρει η κοι­νω­νία παρά μόνο η εξυ­πη­ρέ­τη­ση συ­γκε­κρι­μέ­νων οι­κο­νο­μι­κών συμ­φε­ρό­ντων. Η κυ­βέρ­νη­ση εμ­φα­νί­ζει δια­κρι­τά ανε­πί­στρε­πτα ση­μά­δια φθο­ράς, κυ­ρί­ως λόγω της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας, της ακρί­βειας και μιας αί­σθη­σης αλα­ζο­νεί­ας εξου­σί­ας που έχει αρ­χί­σει να ενο­χλεί ακόμα και πα­ρα­δο­σια­κούς ψη­φο­φό­ρους της ΝΔ.

Ο “κα­νέ­νας” απ’ τον οποίο σή­με­ρα ο κ. Μη­τσο­τά­κης χάνει, ήδη άρ­χι­σε να παίρ­νει πο­λι­τι­κή και φυ­σι­κή μορφή. Έχω όμως την εντύ­πω­ση πως το κο­ρυ­φαίο δί­λημ­μα του κ. Μη­τσο­τά­κη είναι αν θα φύγει μόνος του ή θα πε­ρι­μέ­νει να τον διώ­ξει ο ελ­λη­νι­κός λαός και οι εσω­κομ­μα­τι­κοί του αντί­πα­λοι.

Το πρό­βλη­μα της αντι­πο­λί­τευ­σης δεν είναι μόνο πο­λι­τι­κό. Είναι πρό­βλη­μα αξιο­πι­στί­ας, ηγε­σί­ας και πει­στι­κού ορά­μα­τος. Βρί­σκει όμως σιγά σιγά το βη­μα­τι­σμό της.

Τα θέ­μα­τα θε­σμών, υπο­κλο­πές, ΟΠΕ­ΚΕ­ΠΕ, η ΝΔ τα αντι­με­τώ­πι­σε επι­κα­λού­με­νη, λό­γους εθνι­κής ασφά­λειας. Θε­ω­ρεί­τε ότι η ακρί­βεια και η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα μπο­ρούν να δη­μιουρ­γή­σουν συν­θή­κες πο­λι­τι­κής ανα­τρο­πής;

Στην Ελ­λά­δα πολ­λές φορές τα με­γά­λα θε­σμι­κά ζη­τή­μα­τα δεν οδη­γούν από μόνα τους σε πο­λι­τι­κή ανα­τρο­πή. Αυτό που τε­λι­κά αλ­λά­ζει πο­λι­τι­κούς συ­σχε­τι­σμούς είναι όταν ο πο­λί­της αι­σθά­νε­ται ότι πιέ­ζε­ται κα­θη­με­ρι­νά: στο σού­περ μάρ­κετ, στο ρεύμα, στο ενοί­κιο, στην ανα­σφά­λεια για το μέλ­λον των παι­διών του.

Η ακρί­βεια δεν είναι πια ένα προ­σω­ρι­νό φαι­νό­με­νο. Έχει με­τα­τρα­πεί σε κρίση ποιό­τη­τας ζωής. Αν η κοι­νω­νία πι­στέ­ψει ότι δεν υπάρ­χει προ­ο­πτι­κή βελ­τί­ω­σης, τότε ναι, μπο­ρούν να δη­μιουρ­γη­θούν συν­θή­κες πο­λι­τι­κής ανα­τρο­πής. Όχι απα­ραί­τη­τα ξαφ­νι­κά, αλλά σω­ρευ­τι­κά.

Ο κ. Μη­τσο­τά­κης και η κυ­βέρ­νη­σή του χρη­σι­μο­ποιούν ακόμα και εθνι­κο­φο­βία και εθνι­κο­προ­πα­γάν­δα για να κα­λύ­ψουν τα ανο­μή­μα­τά τους. Η επί­κλη­ση εθνι­κών λόγων για να κα­λύ­ψουν την ανι­κα­νό­τη­τά τους, την αντι­δη­μο­κρα­τι­κή τους λει­τουρ­γία, τα κοι­νο­βου­λευ­τι­κά πρα­ξι­κο­πή­μα­τα τους, την αλα­ζο­νεία τους και τις επι­πό­λαιες και επι­κίν­δυ­νες θέ­σεις σε θέ­μα­τα εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής είναι επι­κίν­δυ­νη τα­κτι­κή.

Πι­στεύ­ε­τε ότι σή­με­ρα υπάρ­χει πραγ­μα­τι­κό πο­λι­τι­κό κενό στον χώρο της Κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς ή απλώς κρίση ηγε­σί­ας και αξιο­πι­στί­ας που θα κα­λύ­ψει ως προ­σω­πι­κό­τη­τα ο Αλέ­ξης Τσί­πρας;

Υπάρ­χει και πο­λι­τι­κό κενό και κρίση ηγε­σί­ας. Η Κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά δεν έχει ακόμη απα­ντή­σει πει­στι­κά στο ερώ­τη­μα ποιο κοι­νω­νι­κό συμ­βό­λαιο προ­τεί­νει για την νέα εποχή. Δεν αρκεί μόνο η αντι­δε­ξιά ρη­το­ρι­κή. Χρειά­ζε­ται νέο σχέ­διο για ερ­γα­σία, κρά­τος, πα­ρα­γω­γή, ανι­σό­τη­τες και δη­μο­κρα­τία.

Ο Αλέ­ξης Τσί­πρας πα­ρα­μέ­νει μια πο­λι­τι­κή προ­σω­πι­κό­τη­τα με ισχυ­ρό απο­τύ­πω­μα και διε­θνή ανα­γνώ­ρι­ση. Έχει ακόμα πο­λι­τι­κό κε­φά­λαιο. Όμως το κρί­σι­μο δεν είναι μόνο η επι­στρο­φή ενός προ­σώ­που. Είναι αν μπο­ρεί να εκ­φρα­στεί ένα νέο συλ­λο­γι­κό ρεύμα με αξιο­πι­στία, αυ­το­κρι­τι­κή και προ­ο­πτι­κή. Την πε­ρα­σμέ­νη Τρίτη 26-5-26 έγινε όμως η αρχή με την ανα­κοί­νω­ση της ίδρυ­σης του κόμ­μα­τος Ελ­λη­νι­κή Αρι­στε­ρή Συ­μπα­ρά­τα­ξη (ΕΛ.Α.Σ.).

Θε­ω­ρεί­τε ότι η κοι­νω­νία ανα­ζη­τά μια νέα πο­λι­τι­κή αφή­γη­ση απέ­να­ντι στην Νέα Δη­μο­κρα­τία ή κυ­ριαρ­χεί ακόμη η λο­γι­κή «δεν υπάρ­χει εναλ­λα­κτι­κή»;

Νο­μί­ζω ότι η κοι­νω­νία βρί­σκε­ται ανά­με­σα σε αυτά τα δύο. Από τη μία υπάρ­χει κό­πω­ση και αυ­ξα­νό­με­νη δυ­σφο­ρία. Από την άλλη όμως δεν έχει ακόμα πει­στεί ότι υπάρ­χει μια στα­θε­ρή, σο­βα­ρή και κυ­βερ­νη­τι­κά έτοι­μη εναλ­λα­κτι­κή λύση. Άρα η μάχη σή­με­ρα δεν είναι μόνο εκλο­γι­κή. Είναι μάχη αξιο­πι­στί­ας. Όποιος κα­τα­φέ­ρει να μι­λή­σει με αλή­θεια, σο­βα­ρό­τη­τα και κοι­νω­νι­κή εν­συ­ναί­σθη­ση, χωρίς κραυ­γές και εύ­κο­λους λαϊ­κι­σμούς, θα μπο­ρέ­σει να εκ­φρά­σει ένα νέο κοι­νω­νι­κό πλειο­ψη­φι­κό ρεύμα.

Ο Αλέ­ξης Τσί­πρας έδει­ξε προ ημε­ρών ότι έχει όλες αυτές τις δυ­να­τό­τη­τες. Έδει­ξε με την πα­ρου­σί­α­ση της δια­κή­ρυ­ξης του κόμ­μα­τος ΕΛ.Α.Σ. ότι είναι η εναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση, η εναλ­λα­κτι­κή πο­λι­τι­κή απέ­να­ντι στην κυ­βέρ­νη­ση της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας και στον Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη.

Υπάρ­χει κάτι που η Αρι­στε­ρά δεν κα­τά­φε­ρε να κα­τα­λά­βει για τη με­τα­βαλ­λό­με­νη ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία;

Ναι. Σε έναν βαθμό δεν κα­τά­λα­βε πόσο έχει αλ­λά­ξει η κοι­νω­νία μετά την κρίση, την παν­δη­μία και την νέα οι­κο­νο­μι­κή ανα­σφά­λεια. Πολ­λοί πο­λί­τες σή­με­ρα δεν ανα­ζη­τούν μόνο ιδε­ο­λο­γι­κές ανα­φο­ρές. Ανα­ζη­τούν στα­θε­ρό­τη­τα, αξιο­πρέ­πεια, ασφά­λεια και προ­ο­πτι­κή. Η Αρι­στε­ρά συχνά μί­λη­σε πε­ρισ­σό­τε­ρο με όρους πα­ρελ­θό­ντος και λι­γό­τε­ρο με όρους μέλ­λο­ντος. Χρειά­ζε­ται νέα γλώσ­σα, νέα σχέση με τη με­σαία τάξη, με τους νέους ερ­γα­ζό­με­νους, με την πε­ρι­φέ­ρεια και με έναν κόσμο που δεν χωρά εύ­κο­λα στα παλιά πο­λι­τι­κά στε­ρε­ό­τυ­πα.

Ποιο θα ήταν κατά τη γνώμη σας το βα­σι­κό μή­νυ­μα που πρέ­πει να εκ­πέμ­ψει σή­με­ρα η λε­γό­με­νη προ­ο­δευ­τι­κή πα­ρά­τα­ξη;

Κυρία Πα­μπρή υπάρ­χουν στιγ­μές που συ­μπυ­κνώ­νουν αγω­νί­ες, ελ­πί­δες, δια­ψεύ­σεις, αλλά και την ανά­γκη για μια νέα επα­νεκ­κί­νη­ση. Είναι στιγ­μές που και πάλι πρέ­πει η πο­λι­τι­κή να συ­να­ντή­σει και να πο­ρευ­τεί με την κοι­νω­νία, η ελ­πί­δα να ακου­μπή­σει στην συμ­με­το­χή, η ανά­γκη για αλ­λα­γή να φω­τί­ζει το μέλ­λον. Η Προ­ο­δευ­τι­κή Πα­ρά­τα­ξη είναι μία πρό­κλη­ση που αρ­νεί­ται να συμ­βι­βα­στεί με την αδι­κία, την ανι­σό­τη­τα, την κα­τα­πί­ε­ση και την απα­ξί­ω­ση της Δη­μο­κρα­τί­ας. Είναι μια δέ­σμευ­ση ότι θα πρέ­πει η πο­λι­τι­κή να μην πα­ρα­μεί­νει υπό­θε­ση κλει­στών μη­χα­νι­σμών και επαγ­γελ­μα­τι­κών ελίτ.

Το σύν­θη­μα «από την κοι­νω­νία, με την κοι­νω­νία, για την κοι­νω­νία» απο­τυ­πώ­νει μια βαθιά ανά­γκη της επο­χής μας να απο­κτή­σει ξανά φωνή ο κό­σμος που αι­σθά­νε­ται αό­ρα­τος και απο­κλει­σμέ­νος από τις απο­φά­σεις που κα­θο­ρί­ζουν τη ζωή του.

Ποια είναι η άποψή σας για την επι­στρο­φή Τσί­πρα, δια­κή­ρυ­ξη, ομι­λία κ.λπ.

H 26-5-26 είναι μία ιστο­ρι­κή μέρα. Όχι μόνο για την Αρι­στε­ρά αλλά για όλο το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα. Ήμουν εκεί. Ο Αλέ­ξης Τσί­πρας ανα­κοί­νω­σε την ίδρυ­ση νέου κόμ­μα­τος με την ονο­μα­σία Ελ­λη­νι­κή Αρι­στε­ρή Συ­μπα­ρά­τα­ξη (ΕΛ.Α.Σ.). Πηγή των αξιών του νέου φορέα είναι το “Εμείς” της νέας επο­χής: μια κοι­νω­νία που δεν συμ­βι­βά­ζε­ται με τις ανι­σό­τη­τες, και δεν αφή­νει τη ζωή των αν­θρώ­πων στα χέρια της αγο­ράς και των ισχυ­ρών. Θε­μέ­λιό μας είναι η Δη­μο­κρα­τία της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας, με φωνή για τους αν­θρώ­πους και αξιο­πρέ­πεια στην πράξη. Στό­χος του η ανα­συ­γκρό­τη­ση της προ­ο­δευ­τι­κής πα­ρά­τα­ξης με κε­ντρι­κό σύν­θη­μα την έξοδο της χώρας από την κοι­νω­νι­κή ασφυ­ξία, τη δη­μιουρ­γία ενός νέου πα­ρα­γω­γι­κού μο­ντέ­λου, μιας «Νέας Με­τα­πο­λί­τευ­σης».

Το όνομα και τα χρώ­μα­τα του κόμ­μα­τος συ­μπυ­κνώ­νει τρεις με­γά­λες πο­λι­τι­κές ευ­θύ­νες, το πο­λι­τι­κό μας φορ­τίο.

Πρώ­τον την πα­τρί­δα μας, Ελ­λη­νι­κή, το μπλε χρώμα, δεύ­τε­ρον τους αγώ­νες μας, Αρι­στε­ρή το κόκ­κι­νο χρώμα και τρίτο την πο­λι­τι­κή ανα­γκαιό­τη­τα του μέλ­λο­ντος Συ­μπα­ρά­τα­ξη.

Τα βα­σι­κά ση­μεία της ιδρυ­τι­κής του δια­κή­ρυ­ξης πε­ρι­λαμ­βά­νουν:

Ιδε­ο­λο­γι­κή Κα­τεύ­θυν­ση: Ένα σύγ­χρο­νο, ανοι­χτό κόμμα της Αρι­στε­ράς, της Δη­μο­κρα­τί­ας και της Προ­ό­δου, που αγκα­λιά­ζει τη συ­μπε­ρί­λη­ψη, τα κοι­νω­νι­κά δι­καιώ­μα­τα και την ισό­τη­τα (όπως τα δι­καιώ­μα­τα ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+). Οι 7 Δε­σμεύ­σεις: Ο νέος φο­ρέ­ας στη­ρί­ζε­ται σε ένα πλαί­σιο 7 βα­σι­κών αξό­νων που αφο­ρούν στη μεί­ω­ση των ανι­σο­τή­των, στην ενί­σχυ­ση του κρά­τους δι­καί­ου, στη δια­φά­νεια, στη δί­καιη πρά­σι­νη με­τά­βα­ση και στην επέν­δυ­ση στην νέα γενιά. Κοι­νω­νι­κή Απεύ­θυν­ση: Το κά­λε­σμα απευ­θύ­νε­ται στον κόσμο της ερ­γα­σί­ας, της επι­στή­μης και του πο­λι­τι­σμού, κα­λώ­ντας σε μια ευ­ρύ­τε­ρη προ­ο­δευ­τι­κή παν­στρα­τιά. Ορ­γά­νω­ση: Το κόμμα επι­χει­ρεί να ει­σα­γά­γει ένα νέο μο­ντέ­λο πο­λι­τι­κής ορ­γά­νω­σης, απο­κε­ντρω­μέ­νο και προ­σαρ­μο­σμέ­νο στις σύγ­χρο­νες τε­χνο­λο­γι­κές και κοι­νω­νι­κές απαι­τή­σεις.

Προ­σω­πι­κά βλέ­πε­τε τον εαυτό σας κ. Γάκη ξανά σε ενερ­γό πο­λι­τι­κό ρόλο αν υπάρ­ξουν νέες πο­λι­τι­κές διερ­γα­σί­ες ή με βάση την τε­λευ­ταία μας συ­νέ­ντευ­ξη, θα εμπλα­κεί­τε εκ νέου στην Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση;

Αν και αυτές τις ερω­τή­σεις απο­φεύ­γει κα­νείς να τις απα­ντή­σει, γιατί δεν ξέ­ρεις ποτέ τι φέρ­νει η ζωή, θα σας πω τρία στοι­χεία που απο­τε­λούν τον οδηγό για τις απο­φά­σεις μου. Πρώ­τον, ότι το πιο επι­κίν­δυ­νο στοι­χείο της επο­χής μας δεν είναι ο θυμός, είναι η πα­ραί­τη­ση. Δεύ­τε­ρον, ότι πρέ­πει κα­νείς να ξέρει πότε πρέ­πει να «κρε­μά­σει τα πα­πού­τσια και το κα­πέ­λο του» και τρί­τον, πρέ­πει να δώ­σου­με την σκυ­τά­λη στους νέους και θα τον βρουν το δρόμο τους. Δεν χρειά­ζο­νται τα δικά μας όνει­ρα γιατί έχουν τα δικά τους. Έτσι μόνο προ­χω­ρά­ει η ζωή.

Η πο­λι­τι­κή χρειά­ζε­ται ξανά ψυχή, προ­ο­πτι­κή και όραμα. Εγώ νιώθω τον εαυτό μου υπο­χρε­ω­μέ­νο απέ­να­ντι στις ηθι­κές και ιδε­ο­λο­γι­κές μου αρχές να είμαι μό­νι­μα στο χώρο της προ­σφο­ράς.

Γνω­ρί­ζε­τε ότι πάντα η το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση είναι ο με­γά­λος μου έρω­τας.

Σας ευ­χα­ρι­στώ πολύ και πάλι για το βήμα που μου δώ­σα­τε…