Το ανατριχιαστικό κοινό μυστικό

Ανα­τρι­χί­λα προ­κα­λεί η φρι­κτή κα­κο­ποί­η­ση δύο μι­κρών παι­διών στη Λέρο. Ενα 13χρονο κο­ρί­τσι, ένα αγο­ρά­κι 8 ετών και ένα 17χρονο αγόρι με νοη­τι­κή υστέ­ρη­ση. Το τέ­ταρ­το ενή­λι­κο παιδί έχει εγκα­τα­λεί­ψει το σπίτι «δρα­πε­τεύ­ο­ντας» από την κό­λα­ση που ζού­σαν τα αδέλ­φια του. Το με­γά­λο ερω­τη­μα­τι­κό είναι: κα­νείς δεν πήρε εί­δη­ση στην μικρή κοι­νω­νία της Λέρου, στην γει­το­νιά,  τι γι­νό­ταν επί 4 χρό­νια; Πολύ φο­βά­μαι πως πολ­λοί ήξε­ραν αλλά δεν μι­λού­σαν. Δια στό­μα­τος του Δη­μάρ­χου, ακού­σα­με πως «υπήρ­χαν κά­ποιες εν­δεί­ξεις, ότι κάτι δεν πή­γαι­νε καλά. Τον γνώ­ρι­ζα (τον πα­τέ­ρα)  αλλά κα­νείς δεν ξέρει τι συμ­βαί­νει πίσω από τις κλει­στές πόρ­τες» και υπο­στή­ρι­ξε ότι το κο­ρι­τσά­κι πα­ρου­σί­α­ζε ένα άγχος το οποίο προ­φα­σι­ζό­ταν ότι προ­κα­λεί­ται από το σχο­λείο και τα μα­θή­μα­τα χωρίς να πει τί­πο­τε άλλο… το πα­ρα­κο­λου­θού­σε ψυ­χο­λό­γος και κοι­νω­νι­κή λει­τουρ­γός του Κέ­ντρου Κοι­νό­τη­τος. Φα­ντά­σου και να μην το πα­ρα­κο­λου­θού­σαν δη­λα­δή….Ολοι το ήξε­ραν. Τώρα άνοι­ξαν τα στό­μα­τα κα­τό­πιν εορ­τής: «Ο άν­θρω­πος πρέ­πει να πάει πιο βαθιά και από μέσα στη φυ­λα­κή. Όλος ο κό­σμος εδώ έχει τρε­λα­θεί, βέ­βαια τα ξέ­ρα­νε όλοι από παλιά αλλά τι να πεις και τι να κά­νεις. Και ο δήμος τα ήξερε, τα πάντα ξέ­ρα­νε» λέει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο κ. Αντώ­νης, γεί­το­νας της οι­κο­γέ­νειας.  Το έχου­με να δει να συμ­βαί­νει πολ­λές φορές. Υπάρ­χουν θέ­μα­τα που δεν τα αγ­γί­ζου­με. Η τα ανα­φέ­ρου­με τις… Πα­γκό­σμιες ημέ­ρες. Πα­γκό­σμια ημέρα κατά της κα­κο­ποί­η­σης του παι­διού. Πα­γκό­σμια ημέρα για την εξά­λει­ψη της βίας κατά των γυ­ναι­κών. Γε­μί­ζου­με τα κοι­νω­νι­κά δί­κτυα με σπο­τά­κια και δια­βά­ζου­με σε άρθρα τούς κάθε μέρα αυ­ξα­νό­με­νους αριθ­μούς. Κάπως έτσι επι­τε­λού­με το ηθικό χρέος μας απέ­να­ντι σε τε­ρά­στια ζη­τή­μα­τα και δυ­σλει­τουρ­γι­κές κα­τα­στά­σεις που ευ­τυ­χώς ( σκε­φτό­μα­στε ανα­κου­φι­σμέ­νοι) δεν μας αφο­ρούν άμεσα, αλλά κα­τα­λα­βαί­νου­με ότι «κάτι τρέ­χει», «σαν κάτι να πήρε το αυτί μας από το σπίτι του γεί­το­να». Εί­μα­στε εμείς οι καλοί απέ­να­ντι στον κακό γεί­το­να που ουρ­λιά­ζει, χτυ­πά­ει τα παι­διά του ή τη γυ­ναί­κα του αλλά δεν πα­ρεμ­βαί­νου­με, γιατί εί­μα­στε δια­κρι­τι­κοί και το θέμα δε μας αφορά. Λάθος! Η βία μας αφορά όλους και γι­νό­μα­στε συ­νέ­νο­χοι κάθε φορά που αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε πε­ρι­στα­τι­κά βίας και δεν μι­λά­με. Δεν φτά­νει να πέ­φτου­με μετά το κακό από τα σύν­νε­φα σο­κα­ρι­σμέν­ποι, ρί­χνο­ντας ανα­θέ­μα­τα σε γο­νείς «τέ­ρα­τα». Η βία φέρ­νει βία, η βία στην οι­κο­γέ­νεια φέρ­νει βία στην γει­το­νιά, η βία στη γει­το­νιά φέρ­νει βία στην κοι­νω­νία. Το πρό­βλη­μα λοι­πόν δεν είναι προ­σω­πι­κό ή οι­κο­γε­νεια­κό, αλλά κοι­νω­νι­κό. Κα­νέ­να παιδί δεν αξί­ζει κα­κο­με­τα­χεί­ρι­σης. Όλοι έχου­με ένα ρόλο να παί­ξου­με για να μπει ένα τέλος στη βία ενά­ντια στα παι­διά. Πρέ­πει να τε­λειώ­σου­με με τα τα­μπού και να κά­νου­με τη βία – ιδιαί­τε­ρα τη σε­ξουα­λι­κή κα­κο­ποί­η­ση – ένα ζή­τη­μα που συ­ζη­τεί­ται ανοι­κτά.