Το νερό του Καματερού!

Γρά­φει ο

Κώ­στας Λα­μπρια­νός

Μια φορά και έναν καιρό (αρχές του 1976, αν δεν με απατά η μνήμη) ένας Κα­μα­τε­ρός ξε­σή­κω­σε κυ­ριο­λε­κτι­κά τους πο­λί­τες αυτής της έρμης χώρας, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ανα­κά­λυ­ψε το “θαυ­μα­τουρ­γό” νερό που θε­ρα­πεύ­ει κάθε μορφή καρ­κί­νου.

Τα βυ­τιο­φό­ρα του με το “θαυ­μα­τουρ­γό” νερό έφτα­σαν σ’ όλες τις συ­νοι­κί­ες της πρω­τεύ­ου­σας και μετά σε πό­λεις της επαρ­χί­ας, που­λώ­ντας πα­νά­κρι­βα την ελ­πί­δα, που απο­δεί­χθη­κε όμως μια με­γά­λη απάτη με τις ανα­λύ­σεις που έγι­ναν από διά­φο­ρα επι­στη­μο­νι­κά ιδρύ­μα­τα.

Βρέ­θη­κε έτσι σε δι­κα­στι­κές πε­ρι­πέ­τειες, υπο­χρε­ώ­θη­κε να φύγει στο εξω­τε­ρι­κό για πολλά χρό­νια, αλλά μέχρι που πέ­θα­νε δή­λω­νε υπε­ρή­φα­νος, αμε­τα­νό­η­τος για το ελε­ει­νό παι­χνί­δι που έπαι­ζε σε βάρος όλων εκεί­νων των αν­θρώ­πων που κου­βα­λού­σαν μέσα τους τον καρ­κί­νο και των οι­κο­γε­νειών τους.

Σή­με­ρα, ένας άλλος Κα­μα­τε­ρός, βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου, ήρθε να προ­κα­λέ­σει θύ­ελ­λα αντι­δρά­σε­ων παί­ζο­ντας επι­κίν­δυ­να με τα με­γά­λα εθνι­κά θέ­μα­τα αυτής της έρμης χώρας, τα πα­τριω­τι­κά αι­σθή­μα­τα των πο­λι­τών της Μα­κε­δο­νί­ας, που αντι­τά­χθη­καν στη συμ­φω­νία των Πρε­σπών, εντεί­νο­ντας πα­ράλ­λη­λα τον προ­βλη­μα­τι­σμό και το αί­σθη­μα ανα­σφά­λειας με­τα­ξύ των κα­τοί­κων των νη­σιών μας.

Απε­χθά­νο­μαι τους γυ­ρο­λό­γους πο­λι­τι­κούς, εκεί­νους που εκλέ­γο­νται με τη ση­μαία κά­ποιου κόμ­μα­τος αλλά, στη δια­δρο­μή του χρό­νου, όταν νιώ­σουν ότι η κα­ρέ­κλα τους κλυ­δω­νί­ζε­ται, τρέ­χουν να εγκα­τα­λεί­ψουν το κα­ρά­βι, σαν τα πο­ντί­κια, όταν αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι βου­λιά­ζει, σαλ­τά­ρο­ντας σε άλλα κόμ­μα­τα, πε­τώ­ντας στον σκου­πι­δο­τε­νε­κέ τις ση­μαί­ες τους, και μαζί αρχές και αξίες, όπως η πο­λι­τι­κή ηθική, η συ­νέ­πεια και εντι­μό­τη­τα, και προ πα­ντός τον οφει­λό­με­νο σε­βα­σμό προς τους πο­λί­τες εκεί­νους που τους εμπι­στεύ­τη­καν με την ψήφο τους.

Απε­χθά­νο­μαι όμως και εκεί­νους τους “γε­νί­τσα­ρους” που συ­να­ντά κα­νείς στα πο­λι­τι­κά κόμ­μα­τα -φα­να­τι­κά αν­θρω­πά­κια-, που σπέρ­νουν μόνο μίσος και δι­χα­σμό.

Στις τε­λευ­ταί­ες “Ημέ­ρες των Πρε­σπών” εί­δα­με -δυ­στυ­χώς- πολ­λούς τέ­τοιους “σαλ­τι­μπά­γκους” και “γε­νί­τσα­ρους” της πο­λι­τι­κής, μέσα κι έξω από τη Βουλή.

Και δεν συ­μπα­θώ κα­θό­λου όλους εκεί­νους τους πο­λι­τι­κούς, που δεν έχουν το σθέ­νος να πα­ρα­δε­χθούν τυχόν λάθη ή αστο­χί­ες τους, όταν τους ασκεί­ται κρι­τι­κή, κι αν ακόμα είναι αυ­στη­ρή και σκλη­ρή, από τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης, επα­νορ­θώ­νο­ντας με μια δη­μό­σια συγ­γνώ­μη.

Πολ­λών μάλ­λον όταν “βγά­ζουν γλώσ­σα” κι από πάνω, ισχυ­ρι­ζό­με­νοι ότι δια­στρε­βλώ­θη­καν σκο­πί­μως τα λε­γό­με­να, υπο­τι­μώ­ντας αναί­σχυ­ντα την νοη­μο­σύ­νη πο­λι­τών και δη­μο­σιο­γρά­φων.

Στην κα­τη­γο­ρία αυτή εντάσ­σε­ται και ο δικός μας ψευ­το­α­ρι­στε­ρός βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου Ηλίας Κα­μα­τε­ρός. Με την ομι­λία του στη Βουλή για τη συμ­φω­νία των Πρε­σπών ξε­σή­κω­σε θύ­ελ­λα αντι­δρά­σε­ων, αλλά έσπευ­σε, σαν την κυρά Κα­τί­να της γει­το­νιάς μου να το­νί­σει «κά­ποιοι δια­στρε­βλώ­νουν αυτό που ήθελα να πω, όπως τους βο­λεύ­ει». Κι όμως, ποτέ άλ­λο­τε, δεν ήταν τόσο σαφής, όσο στην ομι­λία του στη Βουλή. Μια ομι­λία θλι­βε­ρή, ανερ­μά­τι­στη και εθνι­κά επι­κίν­δυ­νη.

Έπαι­ξε, πρω­τί­στως, εντε­λώς ηλί­θια και αβα­σά­νι­στα, με τα συ­ναι­σθή­μα­τα πι­κρί­ας και απο­γο­ή­τευ­σης εκεί­νων των Μα­κε­δό­νων που είχαν αντί­θε­τη γνώμη ως προς τη “συμ­φω­νία των Πρε­σπών”, τους οποί­ους ο ίδιος και το κόμμα του, απο­κα­λού­σαν -και επι­μέ­νουν να απο­κα­λούν- πα­τρι­δο­κά­πη­λους και εθνι­κι­στές.

Με ποι­η­τι­κό οί­στρο, χρη­σι­μο­ποί­η­σε εντε­λώς ει­ρω­νι­κά πάλι, τον χα­ρα­κτη­ρι­σμό “αγα­πη­τοί μου συ­μπα­τριώ­τες Μα­κε­δό­νες” επι­ση­μαί­νο­ντας ότι αυτοί είναι “τυ­χε­ροί”, διότι τώρα πλέον μπο­ρεί να αι­σθά­νο­νται ασφα­λείς από τους γεί­το­νες, πα­ρα­πέ­μπο­ντας συ­νειρ­μι­κά στο γνω­στό λαϊκό άσμα τους συ­μπα­θούς Τόλη Βο­σκό­που­λου “αδέλ­φια μου αλή­τες που­λιά”. Κι εμείς εδώ, στην εσχα­τιά της Ελ­λά­δας, “άτυ­χοι” που δεν έχου­με μιαν πα­ρό­μοια συμ­φω­νία με την Τουρ­κία.

Κρε­τί­νος πο­λι­τι­κός, νυ­χτω­μέ­νος βαθιά και επι­κίν­δυ­να ανι­στό­ρη­τος ο κύ­ριος Κα­μα­τε­ρός, με την ευχή που εξέ­φρα­σε για «μια συμ­φω­νία και με την Τουρ­κία, όμοια με αυτήν των Πρε­σπών, δεν έριξε μόνο νερό στον μύλο του τουρ­κι­κού επε­κτα­τι­σμού, στον οποίο συχνά ανα­φέ­ρε­ται ο Σουλ­τά­νος Ερ­ντο­γάν και με κάθε τρόπο καλ­λιερ­γεί στη διε­θνή σκα­κιέ­ρα.

Δίνει, και αυτός είναι ο με­γα­λύ­τε­ρος κίν­δυ­νος, την ει­κό­να και τη λαβή στους αμε­ρι­κα­νούς και ευ­ρω­παί­ους “εταί­ρους” και “συμ­μά­χους” να σκέ­πτο­νται προ­φα­νώς, ότι έχουν ωρι­μά­σει πια οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις και συν­θή­κες, ώστε Ελ­λά­δα και Τουρ­κία να κα­θί­σουν στο ίδιο τρα­πέ­ζι και να λύ­σουν τις δια­φο­ρές τους, με κο­ρυ­φαία θέ­μα­τα το Κυ­πρια­κό, το Αι­γαίο και ο ωμός εκ­βια­σμός του αμε­ρι­κα­νού δια­με­σο­λα­βη­τή ότι μπο­ρεί στο μέλ­λον η Ελ­λά­δα να αντι­με­τω­πί­σει “επι­κίν­δυ­νες κα­τα­στά­σεις” αν δεν επι­κυ­ρώ­σει τη “συμ­φω­νία των Πρε­σπών” μόνον ως αυ­στη­ρή προει­δο­ποί­η­ση μπο­ρεί να εκλη­φθεί.

Προ­σφά­τως, επί­σης, και ο πρό­ε­δρος της Κύ­πρου εξέ­φρα­σε τις ανη­συ­χί­ες του για τη στα­σι­μό­τη­τα του Κυ­πρια­κού.

Ανα­ρω­τιέ­μαι, ει­λι­κρι­νά, αν το “μα­κά­ρι”, που εξέ­φρα­σε στη Βουλή ο κύ­ριος Κα­μα­τε­ρός, για μια συμ­φω­νία με την Τουρ­κία υπο­δη­λώ­νει απλώς το μέ­γε­θος του κρε­τι­νι­σμού του ή μήπως υπο­δη­λώ­νει και την κυ­βερ­νη­τι­κή πρό­θε­ση, στο πλαί­σιο της εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής της, η οποία -εν πολ­λοίς- προσ­διο­ρί­ζε­ται βάσει των επι­θυ­μιών του κυ­νι­κού, αλ­λο­πρό­σαλ­λου, και γι’ αυτό απρό­βλε­πτου, πλα­νη­τάρ­χη Ντό­ναλντ Τραμπ και της σι­δη­ράς κυ­ρί­ας των Βρυ­ξελ­λών, Άγκε­λας Μέρ­κελ.

Ίσως, κάτι να δια­φα­νεί από τη συ­νά­ντη­ση του πρω­θυ­πουρ­γού Αλέξη Τσί­πρα με τον Ερ­ντο­γάν που θα γίνει, σε λίγες ημέ­ρες, στην Τουρ­κία.

Ας έχου­με υπο­μο­νή, λοι­πόν. Επί της ου­σί­ας, πά­ντως, και πέραν από το “μα­κά­ρι”, που εκ­φρά­ζει ευχή, επι­θυ­μία, (και στο βάθος υπο­κρύ­πτει θέ­λη­ση και βού­λη­ση) οι Δω­δε­κα­νή­σιοι και γε­νι­κό­τε­ρα ο ελ­λη­νι­κός λαός δεν έχουν κα­μιάν ανά­γκη συμ­φω­νί­ας με τους γεί­το­νές μας.

Για τον απλού­στα­το λόγο ότι η Τουρ­κία δεν μπο­ρεί να μας δώσει τί­πο­τε. Άλ­λω­στε, στις συμ­φω­νί­ες με­τα­ξύ δύο χωρών κάτι δί­νουν και κάτι παίρ­νουν συμ­βα­τι­κά.

Στην πε­ρί­πτω­σή μας, η άλλη πλευ­ρά θέλει το Κα­στε­λό­ρι­ζο, το Αγα­θο­νή­σι, τις βρα­χο­νη­σί­δες του Αι­γαί­ου, μέχρι και τη Γαύδο, νότια της Κρή­της.

Θέλει τα νησιά μας χωρίς υφα­λο­κρη­πί­δα, θέλει την αι­για­λί­τι­δα ζώνη στα έξι μίλια, θέλει τα πε­τρέ­λαια του Αι­γαί­ου, του Ιο­νί­ου και της Κρή­της.

Αυτά και πολλά άλλα “θέλω” λέει και στην Κύπρο. Επι­μέ­νει ακόμα στο θλι­βε­ρό “μα­κά­ρι” του ο ανό­η­τος βου­λευ­τής μας; Μπο­ρεί να πει στους δω­δε­κα­νή­σιους πο­λί­τες που τον ψή­φι­σαν και τον έστει­λαν στη Βουλή, ως εκ­πρό­σω­πό τους, τι πε­ρι­μέ­νει να πάρει από τον Ερ­ντο­γάν, αν η ευχή του για συμ­φω­νία με την Τουρ­κία πάρει “σάρκα και οστά”.

Εκτός κι αν πι­στεύ­ει πια ότι θα μας δώσει την Πόλη με την Αγιά Σοφιά της.

Αν ο ανι­στό­ρη­τος κύ­ριος Κα­μα­τε­ρός ανα­τρέ­ξει στην νε­ό­τε­ρη ιστο­ρία της Ελ­λά­δας, της Βαλ­κα­νι­κής και της Τουρ­κί­ας, ίσως κάτι να μάθει για τα εγκλη­μα­τι­κά παι­χνί­δια των Αμε­ρι­κα­νών και Ευ­ρω­παί­ων “συμ­μά­χων” σε βάρος της Ελ­λά­δας και του λαού της.

Αυτών που ο ίδιος και η κυ­βέρ­νη­ση προ­σκυ­νούν σή­με­ρα ως υπο­τα­κτι­κοί.