Το νερό του Καματερού!

Γράφει ο

Κώστας Λαμπρια­νός

Μια φορά και έναν καιρό (αρχές του 1976, αν δεν με απατά η μνήμη) ένας Καμα­τε­ρός ξεσή­κωσε κυριο­λε­κτικά τους πολίτες αυτής της έρμης χώρας, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ανα­κά­λυψε το “θαυ­μα­τουργό” νερό που θερα­πεύει κάθε μορφή καρ­κί­νου.

Τα βυτιο­φόρα του με το “θαυ­μα­τουργό” νερό έφτασαν σ’ όλες τις συνοι­κίες της πρω­τεύ­ου­σας και μετά σε πόλεις της επαρ­χίας, που­λώ­ντας πανά­κριβα την ελπίδα, που απο­δεί­χθηκε όμως μια μεγάλη απάτη με τις ανα­λύ­σεις που έγιναν από διάφορα επι­στη­μο­νικά ιδρύ­ματα.

Βρέθηκε έτσι σε δικα­στι­κές περι­πέ­τειες, υπο­χρε­ώ­θηκε να φύγει στο εξω­τε­ρικό για πολλά χρόνια, αλλά μέχρι που πέθανε δήλωνε υπε­ρή­φα­νος, αμε­τα­νό­η­τος για το ελεεινό παι­χνίδι που έπαιζε σε βάρος όλων εκείνων των ανθρώ­πων που κου­βα­λού­σαν μέσα τους τον καρκίνο και των οικο­γε­νειών τους.

Σήμερα, ένας άλλος Καμα­τε­ρός, βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου, ήρθε να προ­κα­λέ­σει θύελλα αντι­δρά­σεων παί­ζο­ντας επι­κίν­δυνα με τα μεγάλα εθνικά θέματα αυτής της έρμης χώρας, τα πατριω­τικά αισθή­ματα των πολιτών της Μακε­δο­νίας, που αντι­τά­χθη­καν στη συμ­φω­νία των Πρεσπών, εντεί­νο­ντας παράλ­ληλα τον προ­βλη­μα­τι­σμό και το αίσθημα ανα­σφά­λειας μεταξύ των κατοί­κων των νησιών μας.

Απε­χθά­νο­μαι τους γυρο­λό­γους πολι­τι­κούς, εκεί­νους που εκλέ­γο­νται με τη σημαία κάποιου κόμ­μα­τος αλλά, στη δια­δρομή του χρόνου, όταν νιώσουν ότι η καρέκλα τους κλυ­δω­νί­ζε­ται, τρέχουν να εγκα­τα­λεί­ψουν το καράβι, σαν τα ποντί­κια, όταν αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι βου­λιά­ζει, σαλ­τά­ρο­ντας σε άλλα κόμματα, πετώ­ντας στον σκου­πι­δο­τε­νεκέ τις σημαίες τους, και μαζί αρχές και αξίες, όπως η πολι­τική ηθική, η συνέ­πεια και εντι­μό­τητα, και προ παντός τον οφει­λό­μενο σεβασμό προς τους πολίτες εκεί­νους που τους εμπι­στεύ­τη­καν με την ψήφο τους.

Απε­χθά­νο­μαι όμως και εκεί­νους τους “γενί­τσα­ρους” που συναντά κανείς στα πολι­τικά κόμματα -φανατικά ανθρωπάκια-, που σπέρ­νουν μόνο μίσος και διχασμό.

Στις τελευ­ταίες “Ημέρες των Πρεσπών” είδαμε -δυστυχώς- πολλούς τέτοιους “σαλ­τι­μπά­γκους” και “γενί­τσα­ρους” της πολι­τι­κής, μέσα κι έξω από τη Βουλή.

Και δεν συμπαθώ καθόλου όλους εκεί­νους τους πολι­τι­κούς, που δεν έχουν το σθένος να παρα­δε­χθούν τυχόν λάθη ή αστο­χίες τους, όταν τους ασκεί­ται κριτική, κι αν ακόμα είναι αυστηρή και σκληρή, από τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης, επα­νορ­θώ­νο­ντας με μια δημόσια συγ­γνώμη.

Πολλών μάλλον όταν “βγάζουν γλώσσα” κι από πάνω, ισχυ­ρι­ζό­με­νοι ότι δια­στρε­βλώ­θη­καν σκο­πί­μως τα λεγό­μενα, υπο­τι­μώ­ντας αναί­σχυ­ντα την νοη­μο­σύνη πολιτών και δημο­σιο­γρά­φων.

Στην κατη­γο­ρία αυτή εντάσ­σε­ται και ο δικός μας ψευ­το­α­ρι­στε­ρός βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Ηλίας Καμα­τε­ρός. Με την ομιλία του στη Βουλή για τη συμ­φω­νία των Πρεσπών ξεσή­κωσε θύελλα αντι­δρά­σεων, αλλά έσπευσε, σαν την κυρά Κατίνα της γει­το­νιάς μου να τονίσει «κάποιοι δια­στρε­βλώ­νουν αυτό που ήθελα να πω, όπως τους βολεύει». Κι όμως, ποτέ άλλοτε, δεν ήταν τόσο σαφής, όσο στην ομιλία του στη Βουλή. Μια ομιλία θλιβερή, ανερ­μά­τι­στη και εθνικά επι­κίν­δυνη.

Έπαιξε, πρω­τί­στως, εντελώς ηλίθια και αβα­σά­νι­στα, με τα συναι­σθή­ματα πικρίας και απο­γο­ή­τευ­σης εκείνων των Μακε­δό­νων που είχαν αντί­θετη γνώμη ως προς τη “συμ­φω­νία των Πρεσπών”, τους οποίους ο ίδιος και το κόμμα του, απο­κα­λού­σαν -και επι­μέ­νουν να αποκαλούν- πατρι­δο­κά­πη­λους και εθνι­κι­στές.

Με ποι­η­τικό οίστρο, χρη­σι­μο­ποί­ησε εντελώς ειρω­νικά πάλι, τον χαρα­κτη­ρι­σμό “αγα­πη­τοί μου συμπα­τριώ­τες Μακε­δό­νες” επι­ση­μαί­νο­ντας ότι αυτοί είναι “τυχεροί”, διότι τώρα πλέον μπορεί να αισθά­νο­νται ασφα­λείς από τους γεί­το­νες, παρα­πέ­μπο­ντας συνειρ­μικά στο γνωστό λαϊκό άσμα τους συμπα­θούς Τόλη Βοσκό­που­λου “αδέλφια μου αλήτες πουλιά”. Κι εμείς εδώ, στην εσχατιά της Ελλάδας, “άτυχοι” που δεν έχουμε μιαν παρό­μοια συμ­φω­νία με την Τουρκία.

Κρε­τί­νος πολι­τι­κός, νυχτω­μέ­νος βαθιά και επι­κίν­δυνα ανι­στό­ρη­τος ο κύριος Καμα­τε­ρός, με την ευχή που εξέ­φρασε για «μια συμ­φω­νία και με την Τουρκία, όμοια με αυτήν των Πρεσπών, δεν έριξε μόνο νερό στον μύλο του τουρ­κι­κού επε­κτα­τι­σμού, στον οποίο συχνά ανα­φέ­ρε­ται ο Σουλ­τά­νος Ερντο­γάν και με κάθε τρόπο καλ­λιερ­γεί στη διεθνή σκα­κιέρα.

Δίνει, και αυτός είναι ο μεγα­λύ­τε­ρος κίν­δυ­νος, την εικόνα και τη λαβή στους αμε­ρι­κα­νούς και ευρω­παί­ους “εταί­ρους” και “συμ­μά­χους” να σκέ­πτο­νται προ­φα­νώς, ότι έχουν ωρι­μά­σει πια οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις και συν­θή­κες, ώστε Ελλάδα και Τουρκία να καθί­σουν στο ίδιο τραπέζι και να λύσουν τις δια­φο­ρές τους, με κορυ­φαία θέματα το Κυπριακό, το Αιγαίο και ο ωμός εκβια­σμός του αμε­ρι­κα­νού δια­με­σο­λα­βητή ότι μπορεί στο μέλλον η Ελλάδα να αντι­με­τω­πί­σει “επι­κίν­δυ­νες κατα­στά­σεις” αν δεν επι­κυ­ρώ­σει τη “συμ­φω­νία των Πρεσπών” μόνον ως αυστηρή προει­δο­ποί­ηση μπορεί να εκλη­φθεί.

Προ­σφά­τως, επίσης, και ο πρό­ε­δρος της Κύπρου εξέ­φρασε τις ανη­συ­χίες του για τη στα­σι­μό­τητα του Κυπρια­κού.

Ανα­ρω­τιέ­μαι, ειλι­κρινά, αν το “μακάρι”, που εξέ­φρασε στη Βουλή ο κύριος Καμα­τε­ρός, για μια συμ­φω­νία με την Τουρκία υπο­δη­λώ­νει απλώς το μέγεθος του κρε­τι­νι­σμού του ή μήπως υπο­δη­λώ­νει και την κυβερ­νη­τική πρόθεση, στο πλαίσιο της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής της, η οποία -εν πολλοίς- προσ­διο­ρί­ζε­ται βάσει των επι­θυ­μιών του κυνικού, αλλο­πρό­σαλ­λου, και γι’ αυτό απρό­βλε­πτου, πλα­νη­τάρχη Ντό­ναλντ Τραμπ και της σιδηράς κυρίας των Βρυ­ξελ­λών, Άγκελας Μέρκελ.

Ίσως, κάτι να δια­φα­νεί από τη συνά­ντηση του πρω­θυ­πουρ­γού Αλέξη Τσίπρα με τον Ερντο­γάν που θα γίνει, σε λίγες ημέρες, στην Τουρκία.

Ας έχουμε υπομονή, λοιπόν. Επί της ουσίας, πάντως, και πέραν από το “μακάρι”, που εκφρά­ζει ευχή, επι­θυ­μία, (και στο βάθος υπο­κρύ­πτει θέληση και βούληση) οι Δωδε­κα­νή­σιοι και γενι­κό­τερα ο ελλη­νι­κός λαός δεν έχουν καμιάν ανάγκη συμ­φω­νίας με τους γεί­το­νές μας.

Για τον απλού­στατο λόγο ότι η Τουρκία δεν μπορεί να μας δώσει τίποτε. Άλλωστε, στις συμ­φω­νίες μεταξύ δύο χωρών κάτι δίνουν και κάτι παίρ­νουν συμ­βα­τικά.

Στην περί­πτωσή μας, η άλλη πλευρά θέλει το Καστε­λό­ριζο, το Αγα­θο­νήσι, τις βρα­χο­νη­σί­δες του Αιγαίου, μέχρι και τη Γαύδο, νότια της Κρήτης.

Θέλει τα νησιά μας χωρίς υφα­λο­κρη­πίδα, θέλει την αιγια­λί­τιδα ζώνη στα έξι μίλια, θέλει τα πετρέ­λαια του Αιγαίου, του Ιονίου και της Κρήτης.

Αυτά και πολλά άλλα “θέλω” λέει και στην Κύπρο. Επι­μέ­νει ακόμα στο θλιβερό “μακάρι” του ο ανόητος βου­λευ­τής μας; Μπορεί να πει στους δωδε­κα­νή­σιους πολίτες που τον ψήφισαν και τον έστει­λαν στη Βουλή, ως εκπρό­σωπό τους, τι περι­μέ­νει να πάρει από τον Ερντο­γάν, αν η ευχή του για συμ­φω­νία με την Τουρκία πάρει “σάρκα και οστά”.

Εκτός κι αν πιστεύει πια ότι θα μας δώσει την Πόλη με την Αγιά Σοφιά της.

Αν ο ανι­στό­ρη­τος κύριος Καμα­τε­ρός ανα­τρέ­ξει στην νεότερη ιστορία της Ελλάδας, της Βαλ­κα­νι­κής και της Τουρ­κίας, ίσως κάτι να μάθει για τα εγκλη­μα­τικά παι­χνί­δια των Αμε­ρι­κα­νών και Ευρω­παίων “συμ­μά­χων” σε βάρος της Ελλάδας και του λαού της.

Αυτών που ο ίδιος και η κυβέρ­νηση προ­σκυ­νούν σήμερα ως υπο­τα­κτι­κοί.