Το παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής απένειμε ο ΠτΔ σε Τίτο Πατρίκιο και Κώστα Γεωργουσόπουλο

Με το πα­ρά­ση­μο του Τα­ξιάρ­χη του Τάγ­μα­τος της Τιμής τί­μη­σε σή­με­ρα ο Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας, Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος, δύο αν­θρώ­πους των γραμ­μά­των για τη δια­χρο­νι­κή προ­σφο­ρά τους στην ελ­λη­νι­κή λο­γο­τε­χνία.

Το πα­ρά­ση­μο επι­δό­θη­κε στον ποι­η­τή, πε­ζο­γρά­φο και με­τα­φρα­στή Τίτο Πα­τρί­κιο και στο συγ­γρα­φέα, κρι­τι­κό θε­ά­τρου και με­τα­φρα­στή Κώστα Γε­ωρ­γου­σό­που­λο, δύο «αυ­θε­ντι­κούς εκ­προ­σώ­πους» της ελ­λη­νι­κής λο­γο­τε­χνί­ας, όπως επι­σή­μα­νε ο Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας κατά την τε­λε­τή πα­ρα­ση­μο­φό­ρη­σης.

«Σας επι­δί­δω το Πα­ρά­ση­μο του Τα­ξιάρ­χη του Τάγ­μα­τος της Τιμής σε ανα­γνώ­ρι­ση της αξίας σας ως αυ­θε­ντι­κού εκ­προ­σώ­που της σύγ­χρο­νης ελ­λη­νι­κής λο­γο­τε­χνί­ας. Εκ­προ­σώ­που ο οποί­ος οδη­γεί την λο­γο­τε­χνία μας πολύ έξω από τα σύ­νο­ρά μας, για να εκ­πέ­μπει την λάμψη της urbi et orbi, όπως είναι ο εκ κα­τα­γω­γής προ­ο­ρι­σμός της» ανέ­φε­ρε ο κ. Παυ­λό­που­λος κατά την επί­δο­ση του πα­ρα­σή­μου στον Τίτο Πα­τρί­κιο.

«Αν πρέ­πει να εστιά­σω την λο­γο­τε­χνι­κή προ­σφο­ρά σας σε ένα ιδιαί­τε­ρο πεδίο της, επι­λέ­γω εκεί­νο -έντο­να επη­ρε­α­σμέ­νο από τον βιω­μα­τι­κής προ­έ­λευ­σης κοι­νω­νιο­λο­γι­κό στο­χα­σμό σας- το οποίο ανα­δει­κνύ­ει ότι γρά­φε­τε ποι­ή­μα­τα γιατί οι μέρες μας δεν είναι ποι­η­τι­κές. Με την στάση σας λοι­πόν δί­νε­τε τον δί­καιο αγώνα να μπο­λιά­σου­με τις εν πολ­λοίς στεί­ρες πνευ­μα­τι­κώς μέρες μας με την ευαι­σθη­σία της ποί­η­σης. Και κάπως έτσι, η στάση σας αυτή δίνει έμπρα­κτη απά­ντη­ση στο εμ­βλη­μα­τι­κό ερώ­τη­μα του Φρή­ντριχ Χάι­ντερ­λιν: Μα τι χρειά­ζο­νται οι ποι­η­τές σε τόσο μί­ζε­ρους και­ρούς;»

«Ταυ­το­χρό­νως, με το έργο σας υπη­ρε­τεί­τε και μιαν άλλη με­γά­λη αλή­θεια ως προς την απο­στο­λή της λο­γο­τε­χνί­ας: η πραγ­μα­τι­κή ποί­η­ση δεν πρέ­πει να απο­στρέ­φε­ται ή και να απο­φεύ­γει την δεινή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και τους χα­λε­πούς και­ρούς. Όλως αντι­θέ­τως, πρέ­πει να την βιώ­νει στο βάθος της, για να μπο­ρεί ο ποι­η­τής να ορ­θώ­νει το πνευ­μα­τι­κό του ανά­στη­μα απέ­να­ντί της» συ­μπλή­ρω­σε ο Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας.

«Μύστη» του θε­ά­τρου απο­κά­λε­σε τον Κώστα Γε­ωρ­γου­σό­που­λο ο Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας, τι­μώ­ντας τον με το πα­ρά­ση­μο του Τα­ξιάρ­χη του Τάγ­μα­τος της Τιμής για τη με­γά­λη του προ­σφο­ρά στα ελ­λη­νι­κά γράμ­μα­τα, αλλά και στο λο­γο­τε­χνι­κό πεδίο του θε­ά­τρου.

«Κύριε Γε­ωρ­γου­σό­που­λε, σας επι­δί­δω το Πα­ρά­ση­μο του Τα­ξιάρ­χη του Τάγ­μα­τος της Τιμής σε ανα­γνώ­ρι­ση της με­γά­λης προ­σφο­ράς σας στα ελ­λη­νι­κά γράμ­μα­τα εν γένει και, κυ­ρί­ως, στο λο­γο­τε­χνι­κό πεδίο του θε­ά­τρου, υφ’ όλες του τις επό­ψεις. Το έργο σας επι­τρέ­πει -και κυ­ριο­λε­κτώ- να θε­ω­ρεί­σθε πλέον ένας πραγ­μα­τι­κός μύ­στης του θε­ά­τρου, από τις απαρ­χές του και τις ρίζες του ως τις μέρες μας. Ιδίως δε μύ­στης του αρ­χαί­ου δρά­μα­τος, στο οποίο έχετε εντρυ­φή­σει με τρόπο υπο­δειγ­μα­τι­κό. Έτσι ώστε έχετε απο­δεί­ξει και την με­γά­λη αλή­θεια ότι το θέ­α­τρο -του­λά­χι­στον εκεί­νο που υπη­ρε­τεί την κατά τον προ­ο­ρι­σμό του απο­στο­λή του- έχει, και θα έχει στο δι­η­νε­κές, τις ρίζες του στο αρ­χαίο δράμα και για την ακρί­βεια στην αρ­χαία τρα­γω­δία» είπε για τον κ. Γε­ωρ­γου­σό­που­λο ο Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος και συ­μπλή­ρω­σε:

«Πρω­τί­στως δε έχετε ανα­δεί­ξει την αλή­θεια ότι, με αφε­τη­ρία την αρ­χαία τρα­γω­δία, το θέ­α­τρο και η λο­γο­τε­χνία συν­δέ­ο­νται αρ­ρή­κτως, με την έν­νοια ότι αφε­νός μέσω του θε­ά­τρου η λο­γο­τε­χνία βρέ­θη­κε επί σκη­νής για να εκ­πέ­μπει τα μη­νύ­μα­τά της. Και αφε­τέ­ρου, μέσω της λο­γο­τε­χνί­ας το θέ­α­τρο κα­τα­ξιώ­θη­κε ως πνευ­μα­τι­κή εστία, η οποία συμ­βάλ­λει τα μέ­γι­στα στην υπε­ρά­σπι­ση της αξίας του αν­θρώ­που».

(Πηγή πλη­ρο­φο­ριών: ΑΠΕ – ΜΠΕ)