Εταιρεία ζητά την επιστροφή του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. που κατέβαλε

4 νέες προ­σφυ­γές για την ακύ­ρω­ση ισά­ριθ­μων βε­βαιώ­σε­ων κα­τα­βο­λής δη­μο­τι­κού φόρου υπέ­βα­λε ενώ­πιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου η κοι­νο­πρα­ξία με την επω­νυ­μία «ΤΕΡΝΑ  ΑΕ – ΑΚΤΩΡ Α. Τ. Ε. ΕΜΠΕ­ΔΟΣ Α. ΑΕ.  J&P ΑΒΑΞ ΑΕ-   IMEC GMBH», που κα­τα­σκεύ­α­σε το νο­σο­κο­μείο της Ρόδου.

Η κοι­νο­πρα­ξία ήταν εκεί­νη, που προ­κά­λε­σε την ακύ­ρω­ση του δη­μο­τι­κού φόρου με από­φα­ση της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, ενώ μόλις πρό­σφα­τα πα­ραι­τή­θη­κε από το δι­κό­γρα­φο της δεύ­τε­ρης αί­τη­σης αναί­ρε­σης της.

Η υπό­θε­ση επρό­κει­το να εξε­τα­στεί ενώ­πιον του ΣτΕ για δεύ­τε­ρη φορά μετά την έκ­δο­ση της απο­φά­σε­ως της Ολο­μέ­λειας την 11η Νο­εμ­βρί­ου 2015 και ο Δήμος Ρόδου, δεν είχε την ευ­και­ρία να πα­ρου­σιά­σει τις από­ψεις του.

Η δεύ­τε­ρη αί­τη­ση της κοι­νο­πρα­ξί­ας εστρά­φη κατά της υπ’ αρ. 1704/2010 από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού  Εφε­τεί­ου Πει­ραιά με την οποία κρί­θη­κε ότι νό­μι­μα εκ­δό­θη­κε βε­βαιω­τι­κός κα­τά­λο­γος ΔΗ­ΦΟ­ΔΩ έτους 1997 και για ποσό 412.018 ευρώ ή 14.041.686 δραχ­μές και ισό­πο­σο πρό­στι­μο.

Οι λόγοι της αναί­ρε­σης της ήταν  οι ίδιοι με τις προη­γού­με­νες, που έχουν κα­τα­τε­θεί από την κοι­νο­πρα­ξία για το δη­μο­τι­κό φόρο.

Δια του πλη­ρε­ξου­σί­ου δι­κη­γό­ρου της κ. Μι­χά­λη Τε­χνί­τη, η κοι­νο­πρα­ξία προ­σέ­φυ­γε ενώ­πιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου και ζητά πλέον την ακύ­ρω­ση δη­μο­τι­κού φόρου ύψους 19.571,18 ευρώ, που της επι­βλή­θη­κε το έτος 1995, 41.561,80 ευρώ που της επι­βλή­θη­κε το έτος 1996, 18.939,84 ευρώ που της επι­βλή­θη­κε το έτος 1999 και 21.692,38 ευρώ, που της επι­βλή­θη­κε το έτος 2000.

Η νο­μι­κή υπη­ρε­σία του Δήμου Ρόδου θε­ω­ρεί ότι με την από­φα­ση που ελή­φθη από την ολο­μέ­λεια του ΣτΕ με ισχυ­ρή όμως μειο­ψη­φία, κρί­θη­κε ότι ο ΔΗ­ΦΟ­ΔΩ είναι αντι­συ­νταγ­μα­τι­κός διότι δεν προη­γή­θη­καν της ψή­φι­σής του προ­πα­ρα­σκευα­στι­κές πρά­ξεις και δεν υφί­στα­νται  ει­δι­κοί και επαρ­κείς λόγοι  δια­φο­ρο­ποί­η­σης της Δω­δε­κα­νή­σου.

Κατά την πλειο­ψη­φού­σα άποψη της ολο­μέ­λειας του ΣτΕ που δια­μόρ­φω­σε και την  από­φα­ση αι­τιο­λο­γεί­ται η απο­δο­χή της αναί­ρε­σης της έφε­σης και της προ­σφυ­γής της κοι­νο­πρα­ξί­ας ως προς την αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τα του ΔΗ­ΦΟ­ΔΩ ανα­τρέ­πο­ντας την πάγια νο­μο­λο­γία του Τρι­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου και του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιά και αφού εξέ­τα­σε  όλα τα στοι­χεία που προ­σκο­μί­σθη­καν έκρι­νε ότι αυτά είναι με­τα­γε­νέ­στε­ρα της ψή­φι­σης του νόμου το 1994 και δεν εκτι­μή­θη­καν από το νο­μο­θέ­τη κάτι που δεν μπο­ρού­σε να γίνει και από το ΣτΕ.

Η ολο­μέ­λεια του ΣτΕ κα­τέ­λη­ξε πως οι κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κές συν­θή­κες της Δω­δε­κα­νή­σου είναι δια­φο­ρε­τι­κές από αυτές που 50 χρό­νια πριν ίσχυαν και δεν δι­καιο­λο­γούν ει­δι­κή με­τα­χεί­ρι­ση της Δω­δε­κα­νή­σου σε σχέση με άλλες νη­σιω­τι­κές ή πα­ρα­με­θό­ριες πε­ριο­χές.

Στον Δήμο Ρόδου εξε­τά­ζε­ται πλέον αν υφί­στα­ται η κοι­νο­πρα­ξία κι αν υφί­στα­το τον χρόνο που συ­ζη­τή­θη­κε η πρώτη αί­τη­ση αναί­ρε­σης της ενώ­πιον του ΣτΕ, που είχε ως απο­τέ­λε­σμα την ακύ­ρω­ση του δη­μο­τι­κού φόρου, ως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κού.