Γιώργος Τριάντος: Προς συσκεψιάρχες “Πέντε νεκροί σήμερα…”

Γράφει ο Γιώργος Τριά­ντος Διευ­θυ­ντής Τμή­μα­τος Επει­γό­ντων Περι­στα­τι­κών του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου, μετά τον χθεσινό θλιβερό απο­λο­γι­σμό από τους θανά­τους συμπα­τριω­τών μας, για τις ελλεί­ψεις,τα προ­βλή­ματα, τις δυσκο­λίες με τα οποία έρχο­νται αντι­μέ­τω­ποι οι γιατροί του Νοσο­κο­μείου τα οποία υπο­βαθ­μί­ζουν την παροχή υγείας και απα­ξιώ­νουν την ζωή του Ροδίτη και της Ροδί­τισ­σας.

“Πέντε νεκροί σήμερα. Δύο νέοι από τροχαία ατυ­χή­ματα, ένας από ατύχημα με πυρο­βόλο όπλο και δύο από ανακοπή καρδιάς. Πέντε επεί­γο­ντα χει­ρουρ­γεία. Δεν ξέρω πόσα άλλα επεί­γο­ντα περι­στα­τικά με εισα­γω­γές. Έχω πάψει πια να μετράω.

Και ας τρέχεις κυρία Ελένη να κάνεις ομιλίες και εκδη­λώ­σεις για την οδική ασφά­λεια και ας τρέ­χουμε και εμείς να μαζέ­ψουμε τα ασυμ­μά­ζευτα. Να φρο­ντί­σουμε τους τραυ­μα­τίες, να μπούμε στα χει­ρουρ­γεία ή να παρη­γο­ρή­σουμε μάνες, πατε­ρά­δες, γιους και κόρες και αδέλφια; Γιατί εμείς θα είμαστε αυτοί που θα ανα­κοι­νώ­σουν και το αισιό­δοξο και το πένθιμο. Δεν υπάρχει σωτηρία και μέλλον στον τόπο αυτό γιατί όλοι επι­δερ­μικά και ανώδυνα σκα­λί­ζουν και ανα­κυ­κλώ­νουν ευχο­λό­για και δια­πι­στώ­σεις. Θα ήταν ένα πραγ­μα­τικό shock για όλους όσους ασχο­λού­νται και έχουν ευθύνη για την υγεία και την ασφά­λεια να περά­σουν μια μέρα με τα ασθε­νο­φόρα του ΕΚΑΒ και να καθί­σουν μαζί μας σε μια εφη­με­ρία. Για να μπο­ρέ­σουν να βιώσουν αυτό που ζούμε όλοι καθη­με­ρινά. Τον αγώνα του ΕΚΑΒ και το τροχαίο ατύχημα σε πραγ­μα­τι­κούς χρόνους με τις τόσες χαμένες ζωές και στο ΤΕΠ να βλέπουν δύο τραυ­μα­τιο­φο­ρείς για 360 κρε­βά­τια και δεκάδες περι­στα­τικά στα Επεί­γο­ντα, δύο νοση­λευ­τές ανά βάρδια να τρέχουν από το Παθο­λο­γικό στο Χει­ρουρ­γικό και από εκεί στο Ορθο­παι­δικό ιατρείο και πάλι από την αρχή, ένα γιατρό ανά 6ωρο στα Παθο­λο­γικά και Χει­ρουρ­γικά και Ορθο­παι­δικά περι­στα­τικά, τυπικά μεν, γιατί ουσια­στικά και οι δύο εφη­με­ρεύ­ο­ντες δεν προ­λα­βαί­νουν.

Να δουν τον ένα αναι­σθη­σιο­λόγο μόνο του για 24 ώρες να έχει δύο περι­στα­τικά ταυ­τό­χρονα στο χει­ρουρ­γείο ή ακόμη ένα στα επεί­γο­ντα, με δύο νοση­λευ­τές χει­ρουρ­γείου και μπορεί με όχι νοση­λευτή αναι­σθη­σιο­λο­γι­κού.

Ούτε δύο ώρες δεν θα άντεχαν όλοι αυτοί που από μακριά και εν μέσω συσκέ­ψεων θέλουν να λύσουν τα προ­βλή­ματα, να μειώ­σουν τα τροχαία και τους θανά­τους. Με ποιους δρόμους; Με ποια σήμανση και φωτισμό; Με ποιά ελεγ­κτικά μέτρα; Με ποιες δια­γραμ­μί­σεις και υπο­δο­μές;

Ούτε δύο ώρες δεν θα άντεχαν να βλέπουν πως έγινε το νοσο­κο­μείο της Ρόδου. Χωρίς ειδι­κευό­με­νους, με λειψό αριθμό ειδι­κευ­μέ­νων, με εξου­θε­νω­μέ­νους για­τρούς να προ­σπα­θούν να βρουν παρά­θυρο στο εξω­τε­ρικό ή στη συντα­ξιο­δό­τηση. Χωρίς νοση­λευ­τές, χωρίς τραυ­μα­τιο­φο­ρείς με ελλεί­ψεις υλικών και φαρ­μά­κων. Με κου­τσου­ρε­μέ­νους προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς νοσο­κο­μείου γιατί πλέον οι αριθμοί έχουν αντι­κα­τα­στή­σει τους ανθρώ­πους.

Και θέλουν να κάνουν και συσκέ­ψεις για το νοσο­κο­μείο. Πόσες έγιναν άραγε μέχρι τώρα και τι απο­τέ­λε­σμα έφεραν; Πόσες υπο­σχέ­σεις πήραμε από αερο­με­τα­φε­ρό­με­νους και αλε­ξι­πτω­τι­στές υπευθύνους-ανεύθυνους και μη αξιό­πι­στους.

Και διαβάζω στις εφη­με­ρί­δες ότι καθυ­στε­ρούν 800 τακτικά χει­ρουρ­γεία. Τακτικά χει­ρουρ­γεία. Με ανθρώ­πους που θέλουν να βρουν την υγειά τους όπως τους αξίζει και πρέπει. Πουθενά όμως δεν άκουσα, τους συσκε­ψιάρ­χες να κάνουν λόγο για τις ελλεί­ψεις των επει­γό­ντων περι­στα­τι­κών. Για τις ελλεί­ψεις γιατρών, νοση­λευ­τών, τραυ­μα­τιο­φο­ρέων εκεί που παί­ζε­ται η ζωή κορώνα-γράμματα και η ζωή απέχει μια κλωστή από το μοιραίο. Και δεν θέλω να μιλήσω για τα 9 ευρώ μεικτά την ώρα για τους εφη­με­ρεύ­ο­ντες για­τρούς και ακόμα λιγό­τερα για νοση­λευ­τές και τραυ­μα­τιο­φο­ρείς, γιατί δεν θέλω να σας δώσω το δικαί­ωμα να κάνετε σπέ­κουλα και προ­πα­γάνδα πάνω στην δυστυ­χία και την ανέχεια των συμπο­λι­τών μας.

Και διαβάζω στις εφη­με­ρί­δες το Δήμαρχο μας να δηλώνει «ότι θέλησε να προ­κα­τα­λά­βει τυχόν αντι­δρά­σεις για ανά­δειξη του θέματος, λέγο­ντας ότι θεώρησε ότι αυτή είναι η πιο κατάλ­ληλη περί­ο­δος για να γίνει αυτό αφού το καλο­καίρι λένε ότι μπορεί να επη­ρε­ά­σει την του­ρι­στική κίνηση».

Δηλαδή όλα για αυτόν τον του­ρι­σμό που μπορεί να επη­ρε­α­στεί. Αυτόν τον του­ρι­σμό που για χάρη οποίου έχουν ισο­πε­δω­θεί δεκάδες άλλα πράγ­ματα και προ­τε­ραιό­τη­τες. Για αυτόν τον του­ρι­σμό που συνέ­χεια κάνει ρεκόρ όπως ρεκόρ κάνουν επίσης οι απλή­ρω­τοι ξενο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λοι και προ­μη­θευ­τές. Μην ανη­συ­χείτε κύριοι. Ο του­ρί­στας το καλο­καίρι θα βρεί γιατρό 24 ώρες το 24ωρο στη Νότια Ρόδο, γιατί τα συμ­φέ­ρο­ντα είναι πολλά και καλά οργα­νω­μένα. Ο ντόπιος στη Νότια Ρόδο και αλλού θα βρεί γιατρό όλο το 24ωρο; Αν κρίνω από τα γεγο­νότα και τις αντι­δρά­σεις μάλλον όχι.

Και γιατί κύριοι να κάνετε συσκέ­ψεις το χειμώνα για να ανα­δεί­ξετε τη αδιά­ψευ­στη πραγ­μα­τι­κό­τητα; Γιατί δεν βγαί­νετε το καλο­καίρι και να πείτε ότι η υγεία που παρέ­χετε δεν είναι αυτή που αρμόζει σε πολίτες; Γιατί υπο­βαθ­μί­ζετε τον Ροδίτη και τη Ροδί­τισσα σαν χει­με­ρινό προϊόν; Όλοι έχουν το ίδιο δικαί­ωμα στην υγεία και την ασφά­λεια και περισ­σό­τερο αυτοί που ζουν 12 μήνες και 365 μέρες το χρόνο στο νησί. Αυτοί που πλη­ρώ­νουν, αυτοί που υφί­στα­νται τα χαρά­τσια και τις αδικίες και αυτοί που σε τελευ­ταία ανάλυση σας εκλέ­γουν.

Αν ο Ροδίτης και η Ροδί­τισσα είναι ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι από τις υπη­ρε­σίες υγείας και οδικής ασφά­λειας, από τις υπη­ρε­σίες της καθη­με­ρι­νό­τη­τας τότε αγα­πη­τοί συσκε­ψιάρ­χες θα είναι ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι και οι ξένοι. Κανένας δεν έχει το δικαί­ωμα να ενδια­φέ­ρε­ται και να ενεργεί στο όνομα της του­ρι­σμού και να αδια­φο­ρεί και να δημα­γω­γεί εις βάρος των συμπο­λι­τών μας.

Αν μπο­ρέ­σετε κάποια στιγμή να κάνετε απο­λο­γι­σμό, πόσοι χάθηκαν άδικα, πόσοι μπο­ρού­σαν να σωθούν, πόσοι έμειναν ανή­μπο­ροι και παρά­λυ­τοι ενώ μπο­ρού­σαν να απο­τε­λούν ζωτικό στοι­χείο της κοι­νω­νίας, τότε ίσως θα μπο­ρέ­σετε να κατα­λά­βετε τον αγώνα και την αγωνία όλων αυτών που προ­σπα­θούν να σώσουν ζωές, να προ­λά­βουν το μοιραίο, να εκπαι­δεύ­σουν και να δια­μορ­φώ­σουν οδηγική συμπε­ρι­φορά και κανόνες ασφα­λείας.

Άστε τις συσκέ­ψεις και κάνετε έργα. Διεκ­δι­κή­στε και απαι­τή­σετε. Και όσα ψηφί­σματα και αν δημο­σιεύ­σετε ή απο­στεί­λετε πάλι θα βρί­σκε­ται κάποιος να σας θυμίζει ότι το απο­τέ­λε­σμα είναι αρνη­τικό.”