Η Ρόδος στο στόχαστρο της Αγκυρας: η «τουρκική μειονότητα» που δεν υπάρχει

• Από τα Δωδε­κά­νησα μέχρι τον ΟΗΕ, η τουρ­κική διπλω­μα­τία ανα­σύ­ρει παρα­ποι­η­μένα αφη­γή­ματα, ενώ οι Έλληνες μου­σουλ­μά­νοι, βου­λευ­τές και στρα­τιω­τι­κοί δίνουν απο­στο­μω­τική απά­ντηση

Η Ρόδος και η Κως βρί­σκο­νται ξανά στο επί­κε­ντρο της τουρ­κι­κής ρητο­ρι­κής, με τον υπουργό Εξω­τε­ρι­κών της Τουρ­κίας, Χακάν Φιντάν, να εντάσ­σει τα Δωδε­κά­νησα στο ίδιο αφήγημα με τη Θράκη και το Κυπριακό. Στην πρό­σφατη παρέμ­βασή του ενώπιον του Οργα­νι­σμού Ισλα­μι­κής Συνερ­γα­σίας, στο περι­θώ­ριο της 80ης Γενικής Συνέ­λευ­σης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, μίλησε για «σοβαρές παρα­βιά­σεις» δικαιω­μά­των και χαρα­κτή­ρισε τη μου­σουλ­μα­νική κοι­νό­τητα των νησιών ως… τουρ­κική.

Η επιμονή αυτή δεν είναι τυχαία. Κύκλοι που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στη Ρόδο φαί­νε­ται πως μετα­φέ­ρουν στην Άγκυρα μια αλλοιω­μένη εικόνα της κοι­νό­τη­τας, η οποία στη συνέ­χεια αξιο­ποιεί­ται στην υψη­λό­τερη διπλω­μα­τική σκηνή. Χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα απο­τε­λεί η δεκα­ή­μερη παρα­μονή της Τουρ­κά­λας καθη­γή­τριας Neval Konuk στο νησί, η οποία κατέ­γραψε μνημεία της οθω­μα­νι­κής περιό­δου και τα παρου­σί­ασε ως κομμάτι μιας «τουρ­κι­κής κλη­ρο­νο­μιάς», τρο­φο­δο­τώ­ντας έτσι την προ­πα­γάνδα. Η απά­ντηση, όμως, από τη Ρόδο ήταν ξεκά­θαρη.

Η πρό­ε­δρος του Μορ­φω­τι­κού και Πολι­τι­στι­κού Συλ­λό­γου Μου­σουλ­μά­νων Ρόδου, κα Μπεϊτζέ Σελ­λαβ­τζή, δήλωσε: «Γνω­ρί­ζουμε πολύ καλά την ταυ­τό­τητά μας, όπως και όλοι οι συμπο­λί­τες μας, Χρι­στια­νοί και Μου­σουλ­μά­νοι. Είμαστε Έλληνες, όπως όλοι μετά την ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου με τη μητέρα πατρίδα, Έλληνες με μου­σουλ­μα­νικό θρή­σκευμα, από­γο­νοι των Οθω­μα­νών που εγκα­τα­στά­θη­καν στη Ρόδο το 1522».

Στο ίδιο μήκος κύματος κινή­θη­καν και οι βου­λευ­τές Δωδε­κα­νή­σου, Μάνος Κόν­σο­λας και Βασίλης Υψη­λά­ντης, τονί­ζο­ντας ότι στα Δωδε­κά­νησα δεν υπάρχει τουρ­κική μειο­νό­τητα, αλλά μόνο μια μου­σουλ­μα­νική κοι­νό­τητα που ζει αρμο­νικά με τους υπό­λοι­πους Έλληνες πολίτες. «Αντί ο κ. Φιντάν να ανα­κα­λύ­πτει “ζητή­ματα” εκεί που δεν υπάρ­χουν», σημεί­ωσε ο κ. Υψη­λά­ντης, «ας ρίξει μια ματιά στο δικό του σπίτι: στις διώξεις και στην κατα­πά­τηση των δικαιω­μά­των των Ορθο­δό­ξων και όλων των μειο­νο­τή­των στην Τουρκία».

Ακόμη πιο προ­σω­πική ήταν η παρέμ­βαση του πρώην υφυ­πουρ­γού και βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου, Γιώργου Νικη­τιάδη. Με ανα­φο­ρές στη δική του παιδική ηλικία στην Κω, υπεν­θύ­μισε πως οι μου­σουλ­μά­νοι φίλοι και συμ­μα­θη­τές του «ποτέ δεν ένιωσαν απο­κλει­σμέ­νοι και ποτέ δεν χρειά­στη­καν τις “προ­στα­σίες” που επι­κα­λεί­ται η Άγκυρα».

Ο ίδιος κάλεσε τον κ. Φιντάν «να δια­βά­σει περισ­σό­τερη Ιστορία» και να στα­μα­τή­σει να κρίνει «εξ ιδίων τα αλλό­τρια», αφού στην Τουρκία οι ίδιες οι μειο­νό­τη­τες υφί­στα­νται διώξεις. «Η Ελλάδα δεν εκφο­βί­ζε­ται», κατέ­ληξε, «η Δωδε­κά­νη­σος, η Θράκη, η Κύπρος και κάθε σπιθαμή γης μας είναι αδια­πραγ­μά­τευτα ελλη­νι­κές».

Σαφή τοπο­θέ­τηση έκανε και ο αντι­στρά­τη­γος ε.α. Λάμπρος Τζούμης, θέτο­ντας το ζήτημα στη βάση του Διε­θνούς Δικαίου: «Θα στα­μα­τή­σουν οι δηλώ­σεις περί “τουρ­κι­κής μειο­νό­τη­τας” που κατα­πιέ­ζε­ται στη Δυτική Θράκη και στα Δωδε­κά­νησα, κατά παρά­βαση της Συν­θή­κης της Λωζάνης; Η ίδια η συνθήκη καθο­ρί­ζει θρη­σκευ­τική και όχι εθνο­λο­γική μειο­νό­τητα». Η Ρόδος, λοιπόν, δεν βρί­σκε­ται στο επί­κε­ντρο λόγω υπαρ­κτού ζητή­μα­τος, αλλά λόγω μιας προ­πα­γαν­δι­στι­κής εργα­λειο­ποί­η­σης.

Το αφήγημα που ξεκινά από τοπικές στρε­βλώ­σεις και φτάνει μέχρι το βήμα του ΟΗΕ, προ­σκρούει στην ιστο­ρική αλήθεια και στη σαφή θέση τόσο της τοπικής κοι­νω­νίας όσο και του ελλη­νι­κού πολι­τι­κού και στρα­τιω­τι­κού κόσμου: στα Δωδε­κά­νησα δεν υπάρχει «τουρ­κική μειο­νό­τητα». Υπάρ­χουν Έλληνες πολίτες μου­σουλ­μα­νι­κού θρη­σκεύ­μα­τος που απο­τε­λούν ανα­πό­σπα­στο κομμάτι της νησιω­τι­κής κοι­νω­νίας.

Σε πρό­σφατη συνέ­ντευξή της εξάλλου στη «δ» η Πρό­ε­δρος του Βακούφ Κω Ελβάν Κοτζα­ο­γλάν είχε δηλώσει μεταξύ άλλων: «Σήμερα, δεν υπάρχει καμία διά­κριση εις βάρος των μου­σουλ­μά­νων. Αντι­θέ­τως, η συνύ­παρξη χρι­στια­νών και μου­σουλ­μά­νων στην Κω απο­τε­λεί παρά­δειγμα αρμο­νίας που, κατά την άποψή μου, ξεπερνά τα ελλη­νικά όρια».