Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων: Να καταργηθεί η εισφορά αλληλεγγύης για δικαστές και δημόσιο

Τι ανε­φέ­ρει η επι­στολή που απέ­στειλε η Ένωση προς στον πρω­θυ­πουργό και στον ανα­πλη­ρωτή υπουργό Οικο­νο­μι­κών

Αίτημα για κατάρ­γη­σης της εισφο­ράς αλλη­λεγ­γύης σε δικα­στές και δημόσιο, υπέ­βαλλε προς τον πρω­θυ­πουργό και τον ανα­πλη­ρωτή υπουργό Οικο­νο­μι­κών με επι­στολή της η Ένωση Δικα­στών και Εισαγ­γε­λέων. «Ο περιο­ρι­σμός της υπο­χρέ­ω­σης «εισφο­ράς αλλη­λεγ­γύης» μόνο στους εργα­ζό­με­νους στον δημόσιο τομέα και στους συντα­ξιού­χους, πέρα από το γεγονός ότι επι­βα­ρύ­νει τους φορο­λο­γικά συνε­πέ­στε­ρους πολίτες, δημιουρ­γεί πρό­βλημα ασυμ­βα­τό­τη­τας με το άρθρο 4 παρ. 5 του Συντάγ­μα­τος που ορίζει «οι Έλληνες πολίτες συνει­σφέ­ρουν χωρίς δια­κρί­σεις στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνά­μεις τους», επι­ση­μαί­νει μεταξύ άλλων η Ένωση.

Συγκε­κρι­μένα η επι­στολή που απέ­στειλε η Ένωση προς στον πρω­θυ­πουργό και στον ανα­πλη­ρωτή υπουργό Οικο­νο­μι­κών, ανα­φέ­ρει τα εξής:

«Αξιό­τιμε κ. Πρω­θυ­πουργέ,

Το ΔΣ της Ένωσης Δικα­στών και Εισαγ­γε­λέων κατά τη συνε­δρί­αση του ΔΣ της 6ης Φεβρουα­ρίου 2021 απο­φά­σισε να θέσει δημόσια το ζήτημα της κατάρ­γη­σης της εισφο­ράς αλλη­λεγ­γύης για τους δικα­στι­κούς λει­τουρ­γούς καθώς και για όλους τους μισθω­τούς στον δημόσιο τομέα. Η παρούσα χρονική συγκυ­ρία, ενόψει του οικο­νο­μι­κού προ­γραμ­μα­τι­σμού της νέας χρονιάς, μας επι­τρέ­πει να υπο­βά­λουμε αίτημα κατάρ­γη­σης της εισφο­ράς αλλη­λεγ­γύης για τους παρα­κάτω λόγους:

Με το άρθρο 298 του ν. 4738/2020 απαλ­λάσ­σο­νται πλέον από την υπο­χρέ­ωση κατα­βο­λής εισφο­ράς αλλη­λεγ­γύης οι μισθω­τοί του ιδιω­τι­κού τομέα, οι ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τίες, μέλη Δ.Σ, ενώ απαλ­λαγή προ­βλέ­πε­ται και για το φορο­λο­γικό έτος 2020 στα εισο­δή­ματα από κεφά­λαιο, από επι­χει­ρη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα, από υπε­ρα­ξία μετα­βί­βα­σης κεφα­λαίου και από τόκους. Η μονα­δική κατη­γο­ρία πολιτών που υπό­κει­ται στο εξής σε εισφορά αλλη­λεγ­γύης είναι οι μισθω­τοί του δημο­σίου τομέα και οι συντα­ξιού­χοι.

Ο περιο­ρι­σμός της υπο­χρέ­ω­σης «εισφο­ράς αλλη­λεγ­γύης» μόνο στους εργα­ζό­με­νους στον δημόσιο τομέα και στους συντα­ξιού­χους, πέρα από το γεγονός ότι επι­βα­ρύ­νει τους φορο­λο­γικά συνε­πέ­στε­ρους πολίτες, δημιουρ­γεί πρό­βλημα ασυμ­βα­τό­τη­τας με το άρθρο 4 παρ. 5 του Συντάγ­μα­τος που ορίζει «οι Έλληνες πολίτες συνει­σφέ­ρουν χωρίς δια­κρί­σεις στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνά­μεις τους». Το νόημα της συνταγ­μα­τι­κής διά­τα­ξης είναι ότι οι νόμοι που επι­βά­λουν φορο­λο­γικά βάρη δεν μπορούν να προ­βαί­νουν σε αδι­καιο­λό­γη­τες δια­κρί­σεις ή να επι­βα­ρύ­νουν δυσα­νά­λογα και υπέρ­με­τρα ορι­σμέ­νες κατη­γο­ρίες πολιτών, πόσο μάλλον μία μονα­δική κατη­γο­ρία. Αλλά και με τα άρθρα 20 και 21 παρ. 1 του Χάρτη Θεμε­λιω­δών Δικαιω­μά­των της ΕΕ που καθιε­ρώ­νουν την αρχή της απα­γό­ρευ­σης αθέ­μι­των δια­κρί­σεων, η οποία, κατά πάγια νομο­λο­γία του ΔΕΚ/ΔΕΕ, επι­βάλ­λει να μην αντι­με­τω­πί­ζο­νται δια­φο­ρε­τικά παρό­μοιες κατα­στά­σεις, εκτός αν η δια­φο­ρε­τική αυτή μετα­χεί­ριση δικαιο­λο­γεί­ται, ως ερει­δό­μενη σε αντι­κει­με­νικό και εύλογο κρι­τή­ριο. Τέτοιο κρι­τή­ριο δεν υφί­στα­ται εν προ­κει­μένω, αφού ως εκ της φύσης της επί­μα­χης φορο­λο­γι­κής υπο­χρέ­ω­σης κανένας αποχρών λόγος δεν δικαιο­λο­γεί τη δια­τή­ρησή της ειδικά και μόνο στους μισθω­τούς του δημό­σιου τομέα και τους συντα­ξιού­χους. Η κατά τον ανωτέρω τρόπο δυσμε­νής φορο­λο­γική μετα­χεί­ριση μόνο των εν λόγω κατη­γο­ριών φορο­λο­γού­με­νων καθί­στα­ται σαφώς αυθαί­ρετη, αφού στον ν. 4738/2020 δεν γίνεται επί­κληση κανενός γενικού και αντι­κει­με­νι­κού κρι­τη­ρίου που να αντα­πο­κρί­νε­ται στις ιδιαί­τε­ρες συν­θή­κες αυτών. Το τελευ­ταίο τούτο επι­βε­βαιώ­νε­ται από την ίδια την αιτιο­λο­γική έκθεση του νόμου που επέβαλε την «εισφορά αλλη­λεγ­γύης», η οποία επι­κα­λεί­ται την ευθύνη «κάθε πολίτη».

Η συγκε­κρι­μένη φορο­λο­γική επι­βά­ρυνση μετά τον περιο­ρι­σμό της σε μία μόνο κατη­γο­ρία πολιτών παύει να είναι σύμφωνη με τις απαι­τή­σεις της προ­βλε­πό­με­νης στο άρθρο 25 παρ. 1 δ΄ του Συντάγ­μα­τος αρχής της ανα­λο­γι­κό­τη­τας. Η έξοδος της Ελλάδας από τις δεσμεύ­σεις των μνη­μο­νίων αίρει τη δικαιο­λο­γη­τική βάση ενός ειδικού φόρου που είχε εξ αρχής στενό χρονικό ορί­ζο­ντα και επι­βλή­θηκε λόγω έκτα­κτων κατα­στά­σεων. Η συνταγ­μα­τική επιταγή για ανα­λο­γική και προ­ο­δευ­τική φορο­λο­γική επι­βά­ρυνση των πολιτών ανάλογα με τα εισο­δή­ματά τους να γίνει ο ανε­ξαί­ρε­τος κανόνας».

Πηγή protothema.gr