Τα «σκουπίδια»

Δεν υπάρχει ημέρα που οι έμποροι της…δόσης να μην περνούν από τις στήλες των ΜΜΕ. Μας κλεί­νουν το μάτι, μας σφίγ­γουν το χέρι και μας δια­βε­βαιώ­νουν πως όλα πάνε απ’ το καλό στο καλύ­τερο, σύμφωνα με τους κανόνες του marketing των απα­ντα­χού ναρ­κε­μπό­ρων. Ο θάνατος κυκλο­φο­ρεί παντού και σε μοι­ραίες δόσεις… Και η Πολι­τεία; Τι κάνει χρόνια τώρα η Πολι­τεία για τα άρρωστα παιδιά της; Ποιο χέρι της τα ακου­μπάει; Και πως; Με σκούπες…Παίρνει την επι­χεί­ρηση σκούπα, κατε­βαί­νει στα στέκια του θανάτου και μαζεύει τα μισο­πε­θα­μένα «σκου­πί­δια». Τα χώνει κάτω απ’ το χαλί να μην τα βλέ­πουμε και χαλά η εικόνα.’ Οτι δεν βλέ­πουμε άλλωστε δεν υπάρχει.’ Ετσι κι αλλοιώς ξεγραμ­μέ­νους τους έχει απ’τα κατά­στιχά του το σύστημα. Αυτά τα παιδιά δεν είναι ούτε πελάτες ούτε ψηφο­φό­ροι. Η ευθύνη του πόνου, της αρρώ­στιας τους, της ελπίδας τους, της ζωής τους μπορεί να παρα­χω­ρη­θεί ως εκ τούτου στους ναρ­κέ­μπο­ρους, στους αστυ­νο­μι­κούς ,στους «αγα­να­κτι­σμέ­νους» πολίτες που ενο­χλού­νται. Τώρα μάλιστα που έχουμε εύκολα τα παρα­χω­ρη­τή­ρια…Η πολι­τεία έχει ξεγρά­ψει τα πιο όμορφα παιδιά της.’ Οποιος πονάει γίνεται πιο όμορφος ξέρετε… Όχι δεν το ξέρουμε. Ο πόνος βλέπετε αφορά πάντα άλλους. Μπο­ρούμε να τον βλέ­πουμε από μακρυά,να τον δια­βά­ζουμε και να κουνάμε το κεφάλι μας με λύπη αν δεν το στρέ­φουμε από την άλλη μεριά για να μην τον βλέ­πουμε. Τον κατα­λα­βαί­νουμε μόνο όταν χτυ­πή­σει την πόρτα μας. Μόνο που τότε είναι πολύ αργά…Εξαρ­τη­μέ­νοι κι ανή­μπο­ροι περι­μέ­νουμε τη επόμενη… «δόση» μας από τις στήλες των εφη­με­ρί­δων.