Κάρπαθος: Οι απροσδόκητες γευστικές απολαύσεις ενός πανέμορφου νησιού

Αν η Κάρ­πα­θος απο­τε­λεί ένα από τα καλύ­τερα κρυμ­μένα μυστικά του Αιγαίου, οι ιδιαί­τε­ρες γεύσεις του νησιού αυτού της Δωδε­κα­νή­σου απο­τε­λούν το μυστικό της ίδιας της Καρ­πά­θου.

Το δεύτερο μεγα­λύ­τερο νησί του συμπλέγ­μα­τος, μετά τη Ρόδο, αυξάνει κάθε χρόνο τον αριθμό των επι­σκε­πτών του έχοντας ισο­σκε­λί­σει το πρό­βλημα της από­στα­σης από τον Πειραιά με τη μεγάλη ροή απευ­θείας πτήσεων από το εξω­τε­ρικό στο αερο­δρό­μιό του.

Εκεί που κυριαρ­χού­σαν οι αφίξεις των Καρ­πα­θίων της Δια­σπο­ράς και των Ιταλών, πλέον στην Κάρπαθο βλέπει κανείς το καλο­καίρι μεγάλο αριθμό Ευρω­παίων αλλά και Ισραη­λι­νών του­ρι­στών που έρχο­νται να θαυ­μά­σουν ένα μεγάλο, πλούσιο και ανό­θευτο (ακόμη) από τον του­ρι­σμό ελλη­νικό νησί.

Η Κάρ­πα­θος, το νησί της Δωδε­κα­νή­σου που απε­λευ­θε­ρώ­θηκε από τους Ιταλούς από μόνο του, πριν κι από την Αθήνα το 1944, με τοπική επα­νά­σταση στις 5 Οκτω­βρίου εκείνου του έτους, απο­τε­λεί πολύ ιδιαί­τερο προ­ο­ρι­σμό για Ελληνες και ξένους, δια­τη­ρώ­ντας μια βυζα­ντινή μεγα­λο­πρέ­πεια στα χωριά και τις κωμο­πό­λεις της.

Πέρα όμως από την ξακου­στή Ολυμπο, στον βορρά του νησιού, τα όμορφα χωριου­δά­κια στα παράλια και τα ορεινά, όπως το γραφικό Οθος, η Κάρ­πα­θος κρύβει για τον επι­σκέ­πτη και πολλές γευ­στι­κές εκπλή­ξεις.

Κι αν είναι διεθνώς γνωστές οι μακα­ρού­νες της Ολύμπου, τα χει­ρο­ποί­ητα δηλαδή ζυμα­ρικά που σερ­βί­ρο­νται με το τυρί της Καρ­πά­θου και σαγη­νεύ­ουν ακόμη και τους μάστο­ρες της pasta, τους Ιταλούς επι­σκέ­πτες, στην Κάρπαθο βρίσκει κανείς και άλλες αξιο­μνη­μό­νευ­τες γεύσεις, καλά κρυμ­μέ­νες για τους αμύ­η­τους που εκπλήσ­σο­νται δοκι­μά­ζο­ντάς τις.

Οι επι­λο­γές είναι πάρα πολλές αλλά θέλουν ψάξιμο. Μεταξύ των καλύ­τε­ρων είναι ασφαλώς οι διά­φο­ρες πίτες (γρα, κοπέλες, λαχα­νό­πι­τες) και οι κρεμ­μυ­δο­κου­λού­ρες – αν σας αρέσουν τα πικά­ντικα – ενώ οι λάτρεις του κρέατος δεν πρέπει να χάσουν το οφτό, κατά προ­τί­μηση με κατσίκι, καθώς και τα αντέ­ρι­ζια.

Οποια εποχή κι αν επι­σκε­φθεί κανείς την Κάρπαθο, οι γευ­στι­κές εκπλή­ξεις δε θα τον απο­γοη­τεύ­σουν. Αν πάει κανείς Χρι­στού­γεννα θα απο­λαύ­σει πηχτή, κρέας κοκ­κι­νι­στό με σουσάμι ή φρικασέ, και το Χρι­στό­ψωμο σε σχήμα σταυρού. Το Πάσχα την παρά­σταση κλέβει το βυζάντι, το γεμιστό κατσίκι που ψήνεται ώρες στον φούρνο και χαρίζει ποι­κι­λία γεύσεων σε κάθε του μπουκιά, ενώ χαρα­κτη­ρι­στι­κοί είναι οι «πούλοι», που απο­τε­λούν αλμυρή απά­ντηση στην πασχα­λιά­τικη κου­λούρα άλλων περιο­χών.

Μεγάλη είναι και η γκάμα των καρ­πα­θιώ­τι­κων τυριών: Σιτάκα, μανούλι, αρμυ­ρο­τύρι και τόσα άλλα που συνο­δεύ­ουν μακα­ρού­νες και πολλά ακόμη πιάτα. Δεν λείπουν και οι τοπικοί οίνοι, με έμφαση περισ­σό­τερο στο κόκκινο κρασί.

Εκείνο όμως που εκπλήσ­σει περισ­σό­τερο είναι τα τοπικά ανα­ψυ­κτικά. Ως νησί με καθαρό νερό από τα ψηλά βουνά του και πλούσια βλά­στηση, εσπε­ρι­δοειδή κλπ., η Κάρ­πα­θος έχει εδώ και μερικές δεκα­ε­τίες δική της παρα­γωγή ανα­ψυ­κτι­κών που ατυχώς δεν φτάνει στην Αθήνα.

Η τοπική βιο­τε­χνία ανα­ψυ­κτι­κών «ξεδιψά» και γλυ­καί­νει κατοί­κους και επι­σκέ­πτες με την πορ­το­κα­λάδα της, τη μαντα­ρι­νάδα της, τη βυσ­σι­νάδα της και την γκαζόζα της. Το κορυ­φαίο όμως που προ­σφέ­ρει είναι η λεμο­νάδα: Η ισορ­ρο­πη­μένη γεύση της μεταξύ λεμο­νο­χυ­μού και ζάχαρης, η απα­ρά­μιλλη νησιώ­τικη δροσιά της και η ικα­νό­τητά της να ξεδιψά και να γλυ­καί­νει ταυ­τό­χρονα την καθι­στούν αξέ­χα­στη.

Οποιον ο δρόμος τον φέρει στο νησί αυτό των Δωδε­κα­νή­σων ας μην παρα­λεί­ψει να δοκι­μά­σει του­λά­χι­στον τη λεμο­νάδα αυτή, ειδικά αν είναι καλο­καίρι. Θα του έρθει… κουτί.

Πηγή kathimerini.gr/life

Γιώργος Γεωρ­γα­κό­που­λος